Όρθιος ρε. Το χρωστάς στην ιστορία σου... Λίγο Ζορμπά να πάρω τα πάνω μου μωρέ!

Έτσι δεν ξεκινάμε κάθε φορά αδελφέ; Έτσι δεν κάνουμε πάντα την αρχή μας; Με δυο γνώριμες νότες, ένα μοναχικό σπάσιμο της μέσης, καταμεσίς του δρόμου, και τα βλέμματα των περίεργων να μας παρατηρούν. Από πάνω μέχρι κάτω. Μα τι κάνει πάλι αυτός ο παλαβιάρης ο Έλληνας;

Τι θέλει πάλι να μας πεί; Δεν βαρέθηκε με Ζορμπάδες και συρτάκια να διεκδικεί κάθε φορά την κατάπληξη του πλήθους; Έλεος πια. Πόσες φορές, ακόμα, θα χορέψουμε στα βήματα του Καζαντζάκη για να μπορεί αυτός ο ανυπότακτος Ρωμιός να αποσπά με μέτριες ερμηνείες το παρατεταμένο χειροκρότημα των θεατών;

Eμείς κοπιάζουμε με γρήγορα αυτοκίνητα , αθόρυβα no frost ψυγεία και full hight definition τηλεοράσεις, νόμπελ Φυσικής και κινηματογραφικά υπερθεάματα, πρωτοποριακές ιατρικές ανακαλύψεις και επικά διαστημικά ταξίδια, να κερδίσουμε το σεβασμό των άλλων και αυτός ο μπαγαπόντης, ο Βαλκάνιος, τα καταφέρνει με μια απλή αναφορά στο πάτριο του εδάφους του.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Τάσου Φούντογλου στο aixmi.gr