Πολύ κλάμα ρε παιδάκι μου!

Σου ραγίζει την καρδιά να βλέπεις έναν παίκτη να κλαίει για την ήττα της ομάδας του. Αμέσως σκέφτεσαι πόσο πολύ την πονάει τη φανέλα. Βέβαια υπάρχουν και περιπτώσεις όπου το κλάμα θα γυρίσει μπούμερανγκ, όπως στον Κριστιάνο Ρονάλντο στο τελικό του Euro το 2004.

Το «κλαψιάρης» εμείς οι έλληνες του έχουμε κολλήσει και δεν πάει να ανακηρυχθεί ο πιο χαρούμενος άνθρωπος στο κόσμο, εμείς πάλι κλαψιάρη θα τον λέμε.

Αυτά στην περίπτωση που κλαίει ένας παίκτης. Άντε να κλάψουν δύο και να τους δει ένας τρίτος και να τα μπήξει και αυτός. Και να έρθει μετά ένας άλλος να και να τα μπήξει και αυτός για συμπαράσταση. Και ήρθε και ο πέμπτος και λέει «Επ τι κάνουμε παιδιά εδώ κλαίμε;» και συμμετέχει στο δράμα.

Αυτό που συνέβη όμως με τους παίκτες της Μπιλμπάο στην ήττα από την Ατλέτικο για τον τελικό του Europa League δεν έχει προηγούμενο.

Τον χορό του κλάματος ανοίγει ο Μουνιάιν αμέσως μόλις ο Ντιέγκο κάνει το 3-0 και από εκεί και πέρα οι …βρύσες μένουν ανοιχτές για πολύ ώρα.

Οι φωτογραφίες του gettyimages το αποδεικνύουν.