Μη χαθεί ο Καστίγιο όπως ο «Τζόλε» (Sportday / Χρήστος Σωτηρακόπουλος)

Την πρώτη φορά το κάναμε το λάθος. Και αποδείχτηκε τεράστιο. Δεύτερη φορά θα είναι εγκληματικό, αν ξεφύγει μέσα από τα χέρια μας ένας τέτοιος παίκτης. Το ελληνικό ποδόσφαιρο καθυστέρησε πριν από μια δεκαετία να κάνει Έλληνα τον Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς. Ο «Τζόλε» επιθυμούσε διακαώς να πάρει την ελληνική υπηκοότητα και να παίξει στην Εθνική ομάδα. Η ΕΠΟ καθυστέρησε τόσο πολύ, που οι Σέρβοι το 1999 μπόρεσαν να τον μπλοκάρουν με μία συμμετοχή σε φιλικό παιχνίδι. Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο κορυφαίος παίκτης που αγωνίστηκε στα αριστερά στο ελληνικό πρωτάθλημα όλη αυτή τη δεκαετία (και γενικότερα ένας από τους καλύτερους που έχουν πατήσει το χορτάρι στην ιστορία του ελληνικού πρωταθλήματος) χάθηκε για την Εθνική μας ομάδα. Πάλι καλά για τον ίδιο, αφού με τη Σερβία πήγε σε ένα Μουντιάλ.

Τώρα ο Νέρι Καστίγιο δεν πρέπει να χαθεί. Δεν μιλάμε για ξένο ποδοσφαιριστή, άλλωστε. Από 16 χρόνων στην Ελλάδα, εδώ μεγάλωσε, εδώ έμαθε τα περισσότερα πράγματα. Έχει μάθει ελληνικά, τα χούγια μας και εμείς τα δικά του. Δεν είναι άγγελος, αλλά σχεδόν ποτέ οι όποιοι χαρισματικοί (και μάλιστα Λατινοαμερικανοί) δεν ήταν καλά παιδιά. Ο Καστίγιο γεννήθηκε στην ήπειρο που και τα μωρά κλοτσούν καλά το τόπι, όμως ήρθε πολύ μικρός εδώ για να μας κατηγορήσει κανείς ότι αλλοιώνουμε τη φυσιογνωμία της Eθνικής αν τον κάνουμε Έλληνα και του δώσουμε τη φανέλα με το εθνόσημο.

Ασ το σκεφτούμε καλά: πόσοι Έλληνες παίκτες στην ηλικία του έχουν την τεχνική κατάρτισή του; Την ικανότητά του να παίξουν όλη την αριστερή πλευρά; Την έφεσή του στο σκοράρισμα; Την ήδη αρκετή εμπειρία του σε διεθνή ματς; Η αυτονόητη απάντηση είναι «κανένας». Και πέραν των όποιων συλλογικών συμπαθειών ή αντιπαθειών έχει ο μικρός Ουρουγουανός, η αλήθεια είναι ξεκάθαρη για όποιον καταλαβαίνει από ποδόσφαιρο: τέτοιο ταλέντο δεν υπάρχει στη χώρα μας. Αν ο Καστίγιο δεν είναι ήδη αναντικατάστατος στον Ολυμπιακό, αν δεν ξεκινά η ενδεκάδα από αυτόν, δεν φταίει μόνο αυτός. Εχει ευθύνη, έχει δημιουργήσει προβλήματα. Εχει σαφέστατα ξεφύγει από τα αυστηρά πλαίσια που ορίζουν τα καθωσπρέπει κριτήρια. Ομως, στα αλήθεια, ποιος μπορεί να παραβλέψει ότι οι εμπνεύσεις του με την μπάλα είναι χαρισματικές; Και όση ευθύνη έχει αυτός, άλλη τόση (και περισσότερη) έχουν οι όποιοι προπονητές δούλεψαν μαζί του.
Ο Καστιγιο πιέζεται από το Μεξικό να παίξει στη δική τους εθνική ομάδα. Εχοντας γεννηθεί στη χώρα των «σομπρέρος», ο Νέρι έχει το δικαίωμα να αγωνιστεί με αυτούς. Και η χώρα του, η Ουρουγουάη, αργά ή γρήγορα θα τον καλέσει. Ο Ολυμπιακός και η ΕΠΟ οφείλουν να κινηθούν άμεσα. Είναι ένα περιουσιακό στοιχείο για τους πρωταθλητές, αλλά και ένα κεφάλαιο για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Η εμφάνισή του στη Νέα Σμύρνη έδωσε απαντήσεις. Οχι στο πρώτο γκολ, στο οποίο πέρασε όποιον βρήκε. Αυτό ξέραμε πως μπορεί να το κάνει. Ούτε στο δεύτερο που κυνήγησε τη φάση. Το είχε κάνει με πιο δύσκολες συνθήκες κόντρα στη Σοσιεδάδ στη Ριζούπολη πριν από τρία χρόνια. Στο τρίτο προχθεσινό γκολ, όμως, ο Καστίγιο έφυγε από το στενό πλαίσιο του καλού αλλά ατομιστή παίκτη και πέρασε στο πιο πάνω επίπεδο. Εδωσε την μπάλα εκεί όπου υπό άλλες συνθήκες στο παρελθόν θα έκανε μπάσιμο και σουτ. Το ότι του έδωσε ο Μάριτς την μπάλα και πάλι ήταν απόρροια της όλης εμφάνισής του. Εχοντας κερδίσει και τον πιο δύσπιστο, ο Καστίγιο την Κυριακή το βράδυ απαιτούσε την μπάλα. Οχι όπως άλλες φορές, με τη φυσική παρουσία του, αλλά με την αύρα που απέπνεε! Ο Μάριτς δίνοντάς του ξανά την πάσα, το έκανε σαν υπόκλιση σε αυτά που είχε πετύχει ο δαιμόνιος Νέρι στα προηγούμενα 90 λεπτά!
Αυτοσ ο Καστίγιο όχι απλώς δικαιούται να είναι βασικός στον Ολυμπιακό, αλλά να είναι και ο ηγέτης του. Και η Εθνική ομάδα αριστερά αλλά και δεξιά, όποτε του ζητηθεί, θα μπορεί να έχει αυτό που της λείπει πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο: έναν απρόβλεπτο αγωνιστικά παίκτη. Φτάνει να μη γίνει και πάλι το λάθος που στέρησε τον «Τζόλε» από την Εθνική ομάδα.