The Amazing Spider-Man, ήταν αυτό που περιμέναμε;

Ελπίζοντας πως το κοινό έχει ξεχάσει το Spider-Man 3 και ποντάροντας στην αλλαγή οπτικής, το The Amazing Spiderman ξαναφέρνει κοντά μας τον Τοιχοσκαρφαλωτή με κάποιες διαφορές. Η επανεκκίνηση του franchise αλλάζει το πλαίσιο στο Ultimate Universe της Marvel, αντί για το κλασσικό των προηγούμενων ταινιών.

Οι διαφορές, για όσους δε γνωρίζουν, είναι κυρίως χρονικές και σε δευτερεύοντα στοιχεία της ιστορίας του Spider-Man (και με δεδομένο πως η Marvel ξεκίνησε τη σειρά για να πιάσει το νεότερο κοινό που δεν είχε την ίδια σχέση με το Spidey όπως οι παλιότεροι, και διαφορετικό προσανατολισμό). Ο Peter Parker είναι μαθητής Λυκείου αντί για φοιτητής οπότε και τα προβλήματα και η συμπεριφορά του είναι αλλιώτικα, ενώ ο πατέρας του ήταν διάσημος επιστήμονας.

Σε πιο ειδικές λεπτομέρειες δεν υπάρχει Mary Jane, αλλά η πρώτη κοπέλα του Gwen Stacey που στην κανονική σειρά πέθανε (αλλά εδώ είναι το Ultimate Universe), βλέπουμε τον Peter να κατασκευάζει μόνος του τους εκτοξευτήρες ιστού (καιρός ήταν!) και τον βλέπουμε να… βγάζει δυο φορές τη μάσκα του (εντελώς αδικαιολόγητο για τον υπερήρωα που φοβάται περισσότερο από όλους για την αποκάλυψη της ταυτότητάς του). Αντίπαλός του ο The Lizard, παλιός συνεργάτης του πατέρα του και πρωτοπόρος γενετιστής που πειραματίζεται πάνω στο σώμα του. Η πρώτη εικόνα της ταινίας είναι πολύ κατώτερη των προσδοκιών. Τα πρώτα σαράντα λεπτά συγκρίνονται μόνο με αποτυχημένες αμερικανικές teen movies της Disney. Είναι απίστευτο το πόση κοινοτοπία, ανία, εφηβική οργή και λάθος στοιχεία του Spidey χώρεσαν μέσα σε τόσο λίγο χρόνο -ο Parker αντί για εξαιρετικός μαθητής πλην φυτό είναι πια περισσότερο εξυπνάκιας παρά έξυπνος, ελαφρώς κακομαθημένος ανόητος και κυρίως όχι τόσο ιδιοφυία όσο θα έπρεπε.

Χαρακτηριστικό του πόσο εκτός πλαισίου του χαρακτήρα βρίσκεται είναι ο τσακωμός με το νταή του σχολείου, όπου ο Parker κάνει καθαρά επίδειξη δύναμης και το ότι περπατά στο γραφείο του Curt Connors/The Lizard με τη λύση σε ένα τεράστιο πρόβλημα γενετικής που όμως έχει βρει στις σημειώσεις του πατέρα του. Μόνο ταιριαστό στοιχείο είναι η ηλικιακή ανεμελιά που βγάζει τόσο σαν Peter Parker όσο και σα Spider-Man.

Διαβάστε τη συνέχεια της παρουσίασης εδώ