Καλό Σεπτέμβρη του… 1997

Αν ο Αύγουστος είναι μία μεγάλη… Κυριακή, τότε η «λογική» λέει ότι ο Σεπτέμβρης είναι μία πολύ μεγάλη… Δευτέρα, καθώς το καλοκαίρι τελειώνει και ξεκινάνε τα δύσκολα του Χειμώνα.

Πώς, όμως, αντιμετωπίζαμε τον πρώτο μήνα του Φθινοπώρου πριν από 15 χρόνια;

Το sport-fm.gr έχει το… χάρισμα και γυρνάει το ημερολόγιο πίσω στον μακρινό Σεπτέμβρη του 1997.

Προσδεθείτε, λοιπόν και πάμε ένα ταξιδάκι πίσω στον χρόνο, όπου η αλήθεια είναι ότι όλα ήταν διαφορετικά(;).

Γράφει ο Άλκης Κακολύρης

Αθλητισμός

Τότε:

Τον Σεπτέμβριο του 1997 η Ελλάδα πανηγυρίζει, χαίρεται, είναι περήφανη και πάρα πολλά άλλα κοσμητικά επίθετα, θετικά βέβαια, για την κορυφαία στιγμή της χώρας μας. Ο Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ στις 5 Σεπτεμβρίου 1997 ανακοινώνει ότι η Αθήνα θα έχει την τιμή και την ευθύνη να οργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Η Γιάννα Αγγελοπούλου Δασκαλάκη πετάει από την χαρά της και ο τότε Υφυπουργός Αθλητισμού, Ανδρέας Φούρας, κάνει πραγματικότητα την υπόσχεση που είχε δώσει ότι αν αναλαμβάναμε τους Ολυμπιακούς θα ξύριζε το μουστάκι του. Εκείνη τη μέρα κάποιοι είπαν ότι η Ελλάδα γύριζε σελίδα και η εξέλιξή της θα ήταν ραγδαία. Όνειρα μίας φθινοπωρινής νύχτας.

Τώρα:

Μόνο και μόνο η έκφραση «Αθήνα 2004» το λιγότερο που προκαλεί είναι μαζική κατάθλιψη. Η Ελλάδα του Σεπτέμβρη του 2012… πληρώνει ακόμα του Ολυμπιακούς της Αθήνας με αποτέλεσμα άπαντες να αναθεματίζουν την ώρα και την στιγμή. 15 χρόνια μετά τα ολυμπιακά έργα μένουν να σκουριάζουν και ουδείς δείχνει διάθεση να τα αξιοποιήσει με κάποιο τρόπο. Να προστεθεί σε όλα αυτά ότι τα ποσά που… έφαγαν όλοι τότε λίγο πολύ έφεραν τη χώρα στη σημερινή κατάσταση. Κάποια είπαν ότι τότε η Ελλάδα γυρνούσε σελίδα. Η αλήθεια είναι ότι γύρισε, αλλά το παραμύθι μετατράπηκε σε θρίλερ και το όνειρο εκείνης της ημέρας σε εφιάλτη. Πιθανότατα αν συνεχιστούν έτσι τα πράγματα κανείς δεν θα θέλει να ακούσει για εκείνους τους Ολυμπιακούς.

Πολιτική:

Τότε:

Στην Ελλάδα του Σεπτέμβρη του 1997 το κυβερνών κόμμα ήταν το ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό της χώρας τον Κώστα Σημίτη, με την τότε κυβέρνηση να κάνει προσπάθειες, ώστε να πραγματοποιήσει τον μεγάλο στόχο που ήταν η είσοδος της Ελλάδας στην ΟΝΕ. Στην αντιπολίτευση η Νέα Δημοκρατία με πρόεδρό της τους τελευταίους έξι μήνες τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ο Αντώνης Σαμαράς πρόεδρος της Πολιτικής Άνοιξης είναι εκτός Βουλής. Κανείς τότε δεν μιλούσε για χρέη, μειώσεις, δόσεις, πακέτα στήριξης. Το λεξιλόγιο των πολιτικών το μακρινό 1997 είχε μόνο τις λέξεις πρόοδος, ανάπτυξη και ένα καλύτερο μέλλον για τη χώρα. Όσο για τον Αλέξη Τσίπρα, που σήμερα είναι στο προσκήνιο, πιθανότατα 15 χρόνια πριν σε νεαρή ηλικία να σκεφτόταν και να ατένιζε το πολιτικό του μέλλον με διαφορετικά δεδομένα.

Τώρα:

Αβεβαιότητα. Σε όλους τους τομείς. Το ΔΝΤ έχει μπει στη ζωή μας και την έχει αλλάξει. Το πολιτικό σκηνικό είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που ήταν 15 χρόνια πριν. Πρωθυπουργός πλέον είναι ο Αντώνης Σαμαράς με τη Νέα Δημοκρατία και αντιπολίτευση κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ με πρόεδρο τον Αλέξη Τσίπρα. Το ΠΑΣΟΚ πληρώνοντας τα λάθη του τότε αναδείχθηκε τρίτο κόμμα. Οι κυβέρνηση είναι συνεργασίας της Ν.Δ, του ΠΑΣΟΚ και της Δημοκρατικής Αριστεράς (ΔΗΜΑΡ). Οι λέξεις ανάπτυξη και πρόοδος έχουν πάει… περίπατο και πλέον ζητείται ελπίς. Ο Κώστας Σημίτης μάλλον κάθεται στο σπίτι του και παρακολουθεί τις εξελίξεις. Επιπλέον στοιχείο της Ελλάδας του Σεπτέμβρη του 2012; Η είσοδος της Χρυσής Αυγής στην Βουλή και η συνεχής αύξηση του ποσοστού της. Γιατί στην Ελλάδα του Σεπτέμβρη του 2012 εφαρμόζεται το «όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος».

Κοινωνία:

Τότε:

Τον Σεπτέμβριο του 1997 η Ελλάδα ζει το όνειρο. Λεφτά, λεφτά, λεφτά. Ίσως είναι η περίοδος της μεγάλης έξαρσης του καπιταλισμού στη χώρα μας. Το lifestyle έχει μπει για τα καλά στη ζωή του μέσου Έλληνα, ο οποίος αρχίζει να βλέπει τον κόσμο με άλλο μάτι και αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι μπορεί και αξίζει την… καλή ζωή που του πρόσφεραν τα περιοδικά της εποχής. Είναι η χρονική περίοδος που οι τράπεζες καλούν στα σπίτια για να προσφέρουν δάνεια και κάρτες με ευνοϊκούς όρους και προσφορές. Ο κόσμος ψωνίζει, χαλάει χρήματα και το βασικότερο όλων δουλεύει και προοδεύει. Τα πάντα κινούνται σε ρυθμούς ανάπτυξης (!) και ο κόσμος ονειρεύεται ότι αυτή θα είναι η ζωή του από εδώ και πέρα. Ναι, πλέον γίναμε Ευρώπη.

Τώρα:

Στην Ελλάδα του 2012 οι τράπεζες πλέον τηλεφωνούν για να ζητήσουν τα χρωστούμενα και ο κόσμος δεν έχει να δώσει. Υπάρχει ο κίνδυνος να γίνει κατάσχεση στο σπίτι, στο μαγαζί, στο αυτοκίνητο, στα πάντα. Η ανεργία μέρα με τη μέρα αυξάνεται. Το lifestyle έχει γίνει πλέον απαγορευμένη λέξη και προκαλεί θυμό ακόμα και όταν απλά αναφέρεται. Τα χαμόγελα έχουν γίνει πιο δύσκολα. Πλέον τα όνειρα που κάνουν όλοι δεν είναι για τη μεγάλη ζωή, αλλά απλά και μόνο για την επιβίωση. Τα βάρη από τις αυξήσεις στους φόρους, τις μειώσεις στους μισθούς και της έξαρσης της ανεργίας είναι τεράστια. Πλέον ο κόσμος έχασε όλα αυτά στα οποία ήλπιζε και ονειρευόταν. Ναι, πλέον μπορεί και να μας διώξουν από την Ευρώπη.

Οι αλλαγές μεγάλες. Η ζωή διαφορετική. Οι τομείς της Ελλάδας του Σεπτέμβρη 1997 και του 2012 εκ διαμέτρου αντίθετοι. Δυστυχώς τα 15 αυτά χρόνια άλλαξαν μία ολόκληρη χώρα και την έκαναν τόσο μα τόσο αλλιώτικη. Ωστόσο, ακόμα και έτσι κάποιοι ελπίζουν. Και καλά κάνουν. Τι θα γράψει άραγε κάποιος σε 15 χρόνια από σήμερα για τον Σεπτέμβρη του 2027. Άγνωστο. Ραντεβού λοιπόν τότε. Καλή τύχη.