Mε μηχανική υποστήριξη στη ζωή (Sportday / Χρήστος Σωτηρακόπουλος)

Οι πιθανότητες είναι άκρως εναντίον μας, οπότε το καλοκαίρι του 2008 ο πρωταθλητής μας θα σηκώνει τα μανίκια από τον Ιούλιο και θα θέλει δύο γύρους για να φτάσει στο... αυτονόητο τώρα, τη συμμετοχή στους ομίλους

Ο καταποντισμός μας στην ειδική βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ ξάφνιασε μόνο ελάχιστους που πιθανώς σποραδικά παρακολουθούν ποδόσφαιρο. Πέρυσι, στις 3 Δεκεμβρίου, είχα από αυτή τη στήλη αναρωτηθεί αν είναι καλό ή κακό που η Ρωσία και η Ρουμανία δεν θα μας ξεπερνούσαν στη λίστα και τι πραγματικά θα άλλαζε στο ελληνικό ποδόσφαιρο από την καθυστερημένη εξέλιξη των γεγονότων. Σας υπενθυμίζω τι έλεγα και μετά πείτε μου αν θα χρειαζόταν να αλλάξω έστω και μία τελεία!

«Αν δούμε ψυχρά το πράγμα, η ιστορία είναι απλή. Αλήθεια και τι διαφορά έχει αν αυτή τη ζημιά την πάθουμε σήμερα, αύριο, φέτος ή του χρόνου; Η εικόνα μας κάθε χρόνο είναι και χειρότερη! Από τη μαγική εκείνη σεζόν του 2001-2002 που μαζέψαμε όσους βαθμούς συνήθως κάνουμε σούμα σε πέντε ή έξι χρόνια, κάθε χρόνο πηγαίναμε και πιο άσχημα! Τι κέρδισε λοιπόν το ελληνικό ποδόσφαιρο από την πολλαπλή συμμετοχή ομάδων στο Τσάμπιονς Λιγκ και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ; Τι στα αλήθεια αποκόμισαν οι ίδιες οι ομάδες; Ο Ολυμπιακός που μετέχει ανελλιπώς από το 1997 και ο Παναθηναϊκός που έχει από το 1995 επτά συμμετοχές, σαφώς εισέπραξαν πολλά χρήματα από την είσοδο στους ομίλους και από τα εισιτήρια, αλλά πόσο πραγματικά επένδυσαν; Οι υπόλοιποι “συνήθεις ύποπτοι” στην Ευρώπη, η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ, εκτός του ότι δεν πήραν πολλά χρήματα από την ευρωπαϊκή εμπειρία τους, συναγωνίστηκαν την τελευταία τριετία στο ποιος θα κερδίσει λιγότερα ματς! Οσο για τους υπόλοιπους, παλεύουν όλη τη χρονιά να βγουν στα Κύπελλα Ευρώπης, αλλά μόλις προκριθούν, βάζουν τους αναπληρωματικούς, γιατί τους ενδιαφέρει πιο πολύ το ελληνικό πρωτάθλημα! Φαύλος κύκλος!»

Σε αυτά τι καινούργιο μπορούμε να προσθέσουμε φέτος; Απολύτως τίποτα. Και βέβαια, επανέρχομαι σε αυτό που σημείωνα τότε και που σε μία σοβαρή βάση οφείλει να αποτελέσει και έναν μπούσουλα για το μέλλον των ελληνικών συμμετοχών στην Ευρώπη: μία αξιοπρεπή και σταθερή πορεία στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Διαβάστε πάλι τη συνέχεια εκείνου του κειμένου: «Λοιπόν για να τελειώνουμε! Το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν αξίζει δύο θέσεις στο Τσάμπιονς Λιγκ. Ας βγαίνει μόνο ο πρωταθλητής και ας αποδεικνύει μέσα από προκριματικά αν μπορεί και πρέπει να δίνει το "παρών" στη γιορτή! Οσο για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, μέχρι τρεις ομάδες καλά είναι. Και αυτές πάντα με την προϋπόθεση πως θα δουν ζεστά αυτή την προοπτική. Αυτό το Κύπελλο, άλλωστε, το έχουμε ξανατονίσει, αποτελεί τον μοναδικό ΕΦΙΚΤΟ στόχο για ελληνικό σύλλογο. Μία καλή πορεία, που μεταφράζεται σε πρόκριση στα προημιτελικά τουλάχιστον, εκτός από πρεστίζ δίνει και λεφτά. Και εννοείται πως πέρασμα στους ημιτελικούς ή ακόμη καλύτερα στον τελικό θα δώσει αληθινή ώθηση. Αποτελεί έναν στόχο που είναι βατός ως προς το σκέλος – πρόκριση στους «οκτώ» σε μία πρώτη φάση, μέσα σε ένα πλάνο πενταετίας. Αλλωστε και τηλεοπτικά και οικονομικά με τον νέο τρόπο που σχεδιάζει η ΟΥΕΦΑ να γίνεται το Κύπελλο μελλοντικά είναι ένα έξτρα κίνητρο. Η ΤΕΑΜ πήρε και αυτό το τηλεοπτικό πακέτο από την ευρωπαϊκή ομοσπονδία και προτίθεται να κάνει κεντρική διαχείριση του προϊόντος από τη φάση των προημιτελικών και ύστερα.

Και αν λοιπόν οι Ρώσοι δεν μπορέσουν να περάσουν από πάνω φέτος, του χρόνου δεν γλιτώνουμε με τίποτα. Και μάλιστα θα πέσουμε τόσο κάτω, αφού δεν μαζεύουμε ποντάκια, που θα χρειαστούμε πάλι μία εξαιρετική πενταετία για να ανακτήσουμε αυτά που θα είναι παρελθόν! Με την εικόνα που δείχνουμε αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ελπίδα! Και το συντομότερο που θα μας συμβεί το μοιραίο θα συνειδητοποιήσουμε πού ακριβώς βρισκόμαστε και πιθανότατα το ηλεκτροσόκ να κάνει καλό σε κάθε ενδιαφερόμενο».

Κοιταξτε λοιπόν και πάλι την κατάσταση όπως διαμορφώνεται και βγάλετε συμπεράσματα. Εμείς με έξι ομάδες στη φετινή σεζόν, όπως και την επόμενη, διαιρούμε με αυτό τον αριθμό, την ώρα που οι Ρουμάνοι για παράδειγμα έχουν τρεις συλλόγους. Που σημαίνει απλά πως τρεις δικές τους νίκες ισοδυναμούν με έξι δικές μας για να πιστωθούμε τον ίδιο αριθμό πόντων (2.000) στην ειδική βαθμολογία. Γύρω μας σε αυτή τη μάχη για να κρατήσουμε το κεφάλι πάνω από το νερό, που στην προκειμένη περίπτωση είναι η 15η θέση, οι Τσέχοι διαιρούν με 4 ομάδες, οι Τούρκοι με 5 και οι Βούλγαροι και οι Σκωτσέζοι με 4. Οι πιθανότητες είναι άκρως εναντίον μας, οπότε το καλοκαίρι του 2008 ο πρωταθλητής μας θα σηκώνει τα μανίκια από τον Ιούλιο και θα θέλει δύο γύρους για να φτάσει στο... αυτονόητο τώρα, τη συμμετοχή στους ομίλους! Και με το ρίσκο (όπως πέρυσι η Σέλτικ από την Αρτμέντια και φέτος η Ζυρίχη από τη Σάλτσμπουργκ) να αποκλειστεί λέγοντας «αντίο» στην Ευρώπη πριν καλά καλά μπει ο Αύγουστος! Οι δε συμμετέχοντες στο ΟΥΕΦΑ (Κυπελλούχος και οι δύο επιλαχόντες της βαθμολογίας) θα παίρνουν και αυτοί σε δύο καλοκαιρινούς προκριματικούς γύρους για να δώσουν το «παρών» στην κλήρωση του Μόντε Κάρλο!

Εγραφα την ημέρα της κλήρωσης στο Μονακό φέτος πως κάθε χαμένος βαθμός είναι πια καταστροφή και κάθε νίκη «χρυσάφι». Με μία και μοναδική αυτή του Ηρακλή (στον οποίο αξίζουν χιλιάδες μπράβο), εννοείται πως απλώς συντηρείται το οικοδόμημά μας, αν και κλινικά νεκρό, με μηχανική υποστήριξη στη ζωή!