Σε ένα πράγμα αληθινά μοναδικός (Sportday / Χρήστος Σωτηρακόπουλος)

Τον περασμένο Ιούνιο στα προημιτελικά του Μουντιάλ η Ιταλία νίκησε 3-0 την Ουκρανία, σε μία βραδιά που δεν έλειψαν τα καρδιοχτύπια. Το αυριανό ματς στη Ρώμη ξαφνικά για τους παγκόσμιους πρωταθλητές απέκτησε χαρακτήρα αγώνα νοκ άουτ πολύ νωρίς. Η ήττα στο Παρίσι από τη Γαλλία θα μπορούσε να μη θεωρηθεί εκτός προγράμματος, αλλά η ισοπαλία στην πρεμιέρα με τη Λιθουανία έκανε περίπλοκη την κατάσταση. Με έναν πόντο σε δύο αγώνες, η Ιταλία οφείλει να σκέφτεται μόνο νίκες στα ματς που ακολουθούν με τους Ουκρανούς και τους Γεωργιανούς.

Ο Ρομπέρτο Ντοναντόνι ήταν ειλικρινής πριν από λίγες μέρες. «Σκέφτηκα να παραιτηθώ», είπε. Λογικό. Η ψυχολογική πίεση που έχει κάθε προπονητής, ο οποίος διαδέχεται έναν πολύ επιτυχημένο, είναι τεράστια. Ο Μαρτσέλο Λίπι, πολύ έξυπνα, έφυγε την κατάλληλη στιγμή. Δεν έκανε το λάθος που άλλοι στο παρελθόν βίωσαν στην πράξη. Ο Εντζο Μπέαρτζοτ το '82, ο Ρεχάγκελ με εμάς το 2004, ο Ρίτσαρντ Μέλερ Νίλσεν το '92 με τη Δανία, δεν κατάλαβαν ότι την απόλυτη απογείωση ακολουθεί συνήθως η πτώση. Το ότι ο Χέλμουτ Σεν, μετά την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το 1972, πήγε τη Δυτική Γερμανία ένα σκαλί πιο πάνω με την επικράτηση στο Μουντιάλ δύο χρόνια μετά, είναι η εξαίρεση στον κανόνα. Ακόμα και η διαδοχική επιτυχία των Γάλλων να γίνουν παγκόσμιοι πρωταθλητές το '98 και πρωταθλητές Ευρώπης το 2000 σημειώθηκε με άλλον τεχνικό. Ο Εμέ Ζακέ, αμέσως μετά το νέκταρ της κατάκτησης του Μουντιάλ, μάζεψε τα πράγματά του και ο Ροζέ Λεμέρ κράτησε το οικοδόμημα όρθιο. Οχι για πολύ πάντως.

Το 2002, στην Απω Ανατολή, ο θόρυβος από την πτώση των «τρικολόρ» ήταν εκκωφαντικός. Η ιστορία διδάσκει ότι στις εθνικές ομάδες η διατήρηση σε υψηλό επίπεδο δεν είναι εύκολο πράγμα. Ο ομοσπονδιακός τεχνικός δεν έχει ούτε τον χρόνο ούτε την ευκαιρία να συμμαζέψει μία ομάδα όταν αυτή είναι σε τέλος κύκλου. Ως ποδοσφαιριστής ο Ντοναντόνι ήταν εξαιρετικός, αλλά ήξερε κυρίως να κάνει ένα πράγμα. Να συγκλίνει από τα άκρα και ανάλογα με το αν είχε χώρο να σεντράρει με ακρίβεια ή να σουτάρει. Θυμάμαι ένα σωρό ματς στην Ευρώπη που ένιωθες πως αυτό που έκανε το είχες ξαναδεί. Τόσες και τόσες φορές. Κάποτε ο Φαν Γκάαλ αναρωτήθηκε στη συνέντευξη Τύπου πώς είναι δυνατόν οι αμυντικοί του να μην καταλαβαίνουν από την κλίση του σώματος την επόμενη ενέργεια του Ντοναντόνι.

Η Μίλαν είχε χάσει 2-0 στην Τεργέστη από τον Αγιαξ, αλλά ο τελειομανής Ολλανδός έψαχνε να βρει λάθη στην ομάδα του! Την απάντηση την είχε δώσει ο Φρανκ Ράικαρντ. Στην τελευταία του χρονιά ως παίκτης, έχοντας φορέσει την ίδια φανέλα με τον Ρομπέρτο για χρόνια, απάντησε ότι «όταν κάποιος κάνει τόσο τέλεια ένα πράγμα, ακόμα κι αν είναι το μόνο που ξέρει, παραμένει μοναδικός». Ηταν δήλωση που μένει χαραγμένη στο μυαλό, διότι, πρώτον, «άδειαζε» τον προπονητή του και, δεύτερον, εξηγούσε κάτι ξεχωριστό τόσο απλά.

Ο Ντοναντόνι, δυστυχώς για τον ίδιο, ακόμα ως προπονητής ψάχνεται. Δεν έχει βρει αυτό το ένα πράγμα, που όταν φορούσε τα ποδοσφαιρικά παπούτσια έκανε πολύ καλά, για να το πράττει και τώρα με τη φόρμα στον πάγκο. Και επειδή ουσιαστικά είναι αποστολή αυτοκτονίας η ανάληψη της «σκουάντρα ατζούρα» μετά τον θρίαμβο στο Μουντιάλ, κάθε λάθος μετράει διπλά.

Η ομάδα είχε συνηθίσει να παρατάσσεται με 4-2-3-1 με τον Λίπι. Να προσέχει την άμυνα, αλλά ταυτόχρονα να μπορεί να επιτεθεί με παραπάνω παίκτες, όταν έχει την μπάλα. Η χρησιμοποίηση ουσιαστικά και τρίτου αμυντικού χαφ (Πίρλο) με ικανότητες μπαλαντέρ ήταν το «κλειδί». Αυτό που κατάφερε να ταιριάξει για την Ιταλία σε κάθε πόρτα που έβρισκε μπροστά της.

Ο Ντοναντόνι με το που ανέλαβε ήθελε να παίξει 4-3-3. Οπως κάποτε η Μίλαν του Σάκι, όπως η «δική του» Λιβόρνο στη μόνη δουλειά στην οποία μπόρεσε μέχρι τώρα να δείξει την αξία του. Είναι άλλο να το κάνεις σε μία μεσαία ομάδα και άλλο στην εθνική. Ηδη σκέφτεται να υιοθετήσει το στυλ του Λίπι. Με τον χρόνο να κυλάει αδυσώπητα εναντίον του στην κλεψύδρα, τα περιθώρια στενεύουν. Και η νίκη επί των Ουκρανών φαντάζει τόσο απαραίτητη όσο και την τελευταία μέρα του Ιουνίου στο Αμβούργο.