Ξαναβρήκαμε το νόημα της λέξης «επιτυχία» (Sportday / Χρήστος Σωτηρακόπουλος)

Αμέσως μετά το μεθύσι της Πορτογαλίας, το… hangover μάς άφησε κουσούρια. Ξαφνικά η Εθνική ομάδα ήταν in και το να παρακολουθήσεις παιχνίδια της, το απαραίτητο συμπλήρωμα του κοινωνικού… οπλισμού κάθε «μαϊντανού».

Ταυτόχρονα, άρχισαν και τα παράλογα. Το να προκριθούμε στο Μουντιάλ έπαψε πια να είναι επιτυχία. Εμοιαζε ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ. Τεράστιο λάθος. Ολοι συζητούσαν πως η πρωταθλήτρια Ευρώπης όφειλε να δώσει το «παρών» στη Γερμανία. Και κάποιοι προχωρούσαν και παρακάτω, οροθετώντας το τι θα ήταν επιτυχία στα τελικά. Το γεγονός πως μια μεγάλη υπέρβαση δεν έχει σχεδόν ποτέ συνέχεια στο ποδόσφαιρο ήταν αυτό που ψελλίζαμε όσοι θυμόμασταν το κάζο της Ιταλίας μετά τον θρίαμβο στην Ισπανία το '82 ή την αποτυχία των Δανών να πάνε στο Μουντιάλ το '94, μετά το εκπληκτικό Euro που κατέκτησαν το '92. Ο όμιλός μας ήταν ο πιο αμφίρροπος, η Ουκρανία, που πέρασε πρώτη, έφτασε στην οκτάδα, όλη τη διαφορά την έκανε τελικά η ήττα μας στην Αλβανία και φυσικά δεν ήμασταν φαβορί επειδή πήραμε το Euro.

Τώρα, σε αυτή την προκριματική φάση ξαναβρίσκουμε την αληθινή φύση μας. Οι «μαϊντανοί» δεν είναι πια στις εξέδρες, ο κόσμος που αγαπά την ομάδα ήταν εκεί παρά τη βροχή, το 1-0 στη Μολδαβία ήταν μια επαγγελματική εμφάνιση με τρία ποντάκια στο σακούλι και άλλα τρία μπήκαν με το ακόμα πιο επαγγελματικά άψογο 1-0 με τη Νορβηγία. Σε τέτοια ματς δεν μετρά το στυλ. Είναι σαν να σώθηκες από το ναυάγιο του Τιτανικού και να ενδιαφέρεσαι για το αν ο τρόπος με τον οποίο κολύμπησες για να βγεις στην ακτή είχε στυλ!

Τώρα, λοιπόν, όλοι έχουν καταλάβει πως η πρόκριση στην Αυστρία και την Ελβετία δεν αποτελεί υποχρέωση, αλλά είναι επιτυχία από μόνη της, αν συμβεί. Και όπως χαρήκαμε το αυτονόητο το 2003, το να νικήσουμε τη Βόρεια Ιρλανδία και να περάσουμε σε μια τελική φάση έπειτα από χρόνια, έτσι και τώρα αντιλαμβανόμαστε πως το να νικήσεις τη Νορβηγία δεν είναι σαν να επικράτησες της Βραζιλίας. Ομως τη δουλειά σου την κάνεις μόνο αν μπορείς αυτά τα ματς να τα τελειώνεις. Αυτά σου δίνουν βαθμούς, αυτά σου δίνουν προκρίσεις. Οι Ιταλοί πανηγύρισαν με ανακούφιση το 2-0 επί της Ουκρανίας, διότι γι' αυτούς αποτελεί ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να είναι στο Euro το 2008. Για εμάς δεν είναι, διότι ποτέ δεν είχαμε τις προκρίσεις «ψωμοτύρι». Αποτελεί, όμως, για τον τίτλο που κουβαλάμε μια ηθική δέσμευση. Και αυτή η ομάδα, με το πνεύμα της Πορτογαλίας να πλανάται και πάλι εμψυχωτικό και όχι αγχωτικό πάνω από τα κεφάλια των παικτών, έχει κάθε δικαίωμα να πιστεύει πως από τους 30 πόντους που υπάρχουν ακόμα διαθέσιμοι στο γκρουπ μπορεί να πάρει τους 23 με 24, που της εγγυώνται το «παρών» στο Euro.

Ενα πράγμα είναι βέβαιο. Η αποστολή φεύγει για τη Βοσνία σήμερα χωρίς να έχει την πλάτη στον τοίχο. Στη Ζένιτσα το βράδυ της Τετάρτης η ομάδα μπορεί να φτάσει σε μία ακόμα νίκη και να αφήσει το άγχος για τους άλλους. Αλλά και η ισοπαλία δεν προκαλεί πρόβλημα πια.