«Είμαι πολεμιστής»

Για τη μετακίνηση του από τον Άγιαξ στη Φέγενορντ μίλησε ο Άγγελος Χαριστέας, με συνέντευξη που παραχώρησε στον ολλανδικό Τύπο και συγκεκριμένα στο «Voetbal International» . Παράλληλα, στάθηκε στο ξεκίνημα της καριέρας του, την κατάκτηση του EURO 2004, αλλά και τους εκάστοτε προπονητές του.

Για την περιβόητη μεταγραφή του στη Φέγενορντ ανέφερε:«Η Φέγενορντ είναι ένας άλλος κόσμος, σε σχέση με τον Αγιαξ. Είμαι μόλις τέσσερις μήνες και κάτι στο Ρότερνταμ, αλλά από την αρχή ένιωσα σαν στο σπίτι μου. Η Φέγενορντ είναι πολύ πιο ''ζεστός'' σύλλογος από τον Αγιαξ. Στο Αμστερνταμ πάντα μού έλειπε η αυτοπεποίθηση. Είναι μία πολύ πιο δύσκολη ομάδα για να αγωνίζεσαι. Στα αποδυτήρια υπήρχαν παρέες και συχνά οι νεότεροι παίκτες δεν σέβονταν τους μεγαλύτερους. Βεβαίως, αυτό φαίνεται ότι έχει αλλάξει με τον Τεν Κάτε, όμως στη Φέγενορντ βρήκα το οικογενειακό κλίμα που έψαχνα. Στο Αμστερνταμ ήμουν ένας ακριβός παίκτης και έπρεπε να τα κάνω όλα. Στο Ρότερνταμ αρκεί να τα δίνεις όλα και ο κόσμος θα σε χειροκροτήσει. Έχω βάλει ήδη πέντε γκολ και θα βελτιώνομαι συνέχεια».

Αναφερόμενος στο «στόρι» της «Μεταγραφής» δήλωσε: «Είχα προτάσεις από την Πρέμιερσιπ, αλλά όταν μου μίλησε ο Ερβιν Κούμαν πήρα την απόφαση να πάω στη Φέγενορντ. Ήμουν στη Μολδαβία με την Εθνική και ένας φίλος με πήρε τηλέφωνο για να με ρωτήσει αν υπέγραψα στη Φέγενορντ. ''Ναι, πριν από δύο ώρες'', του απάντησα. ''Ωραία, διότι έχουν μαζευτεί οπαδοί έξω από το γήπεδο και αντιδρούν στη μεταγραφή σου'', μου απάντησε! Καταλαβαίνω ότι ήταν ενοχλημένοι επειδή ερχόμουν από τον Αγιαξ για να αντικαταστήσω τον Ντιρκ Κόιτ. Λογικές αντιδράσεις. Και στην Ελλάδα, αν πας από τον Ολυμπιακό στον Παναθηναϊκό ή το αντίστροφο, γίνεται πόλεμος! Ακόμα και οι παίκτες του Αγιαξ μού έλεγαν να μην πάω στη Φέγενορντ. Ο,τι και να γίνεται γύρω μου, εγώ είμαι ο ίδιος παίκτης, ο ίδιος άνθρωπος. Γιατί να φοβηθώ; Στην καριέρα μου έχω πατήσει τα πιο ψηλά βουνά αλλά και τις πιο βαθιές κοιλάδες. Οταν παίζεις στην Ελλάδα, μπορεί να δεχτείς κανένα νόμισμα ή κανέναν καφέ στο κεφάλι! Η νοοτροπία είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημά μου. Ήξερα ότι κάποια στιγμή θα με αποδεχτούν».

Παράλληλα αποκάλυψε το ξεκίνημα στο ποδόσφαιρο και την «μυστική» του δοκιμή στον Άρη: «Στη ζωή μου ήμουν πάντα πολεμιστής. Αν δεν ήμουν, δεν θα μπορούσα να γίνω ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκα στις Σέρρες, αλλά μεγάλωσα σε ένα κοντινό χωριό, το Στρυμονικό. Οι γονείς μου δεν είχαν καμία σχέση με την μπάλα. Εγώ όμως από τα 13 μου έπαιζα ήδη στην ομάδα του χωριού, δίπλα στους μεγάλους. Μια μέρα πήρα κρυφά το λεωφορείο και πήγα στη Θεσσαλονίκη για να δοκιμαστώ στον Αρη. Οταν με είδαν εκεί, οι άνθρωποι της ομάδας πήγαν στον πατέρα μου και τον παρακάλεσαν να κάνουμε συμβόλαιο. Αυτός με κοίταξε και μου είπε: ''Αν το θέλεις τόσο πολύ, θα παίξεις ποδόσφαιρο''. Του είμαι ευγνώμων ακόμα...».

Σε ότι αφορά την εμπειρία του Euro 2004 ήταν σαφής: «Απίστευτη εμπειρία, δεν την αλλάζω με όλα τα λεφτά του κόσμου. Ακόμα και σε πενήντα χρόνια, όλοι θα θυμούνται ότι έβαλα το γκολ με το οποίο η Ελλάδα έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης. Γράψαμε ιστορία και η ζωή μου άλλαξε τελείως έπειτα από αυτό».

Όσο για την πρώτη προπόνηση με την Φέγενορντ, τόνισε:«Ο σύλλογος μου είπε αν ήθελα σωματοφύλακες για να πάω στο προπονητικό κέντρο. Απάντησα ότι δεν χρειάζεται. Οταν πέρασα μπροστά από τους οπαδούς, με κοίταζαν και δεν το πίστευαν! Ποτέ όμως δεν ένιωσα φόβο».

Για το ολλανδικό ποδόσφαιρο και την έννοια της λέξης επιθετικός ο Χαριστέας δήλωσε: «Έχω μάθει πολλά για το ποδόσφαιρο σ' αυτή τη χώρα και έχω γίνει καλύτερος επιθετικός. Πριν ήμουν συνηθισμένος να παίζω δίπλα σε κάποιον άλλον στράικερ, αλλά σε Αγιαξ και Φέγενορντ έμαθα το 4-3-3 και πώς να συνδυάζομαι με τους εξτρέμ και τους μέσους. Παλαιότερα κοιτούσα πώς θα δώσω πάσα. Τώρα, αν βρω την ευκαιρία, θα σουτάρω. Σε τελική ανάλυση, ο επιθετικός κρίνεται από τον αριθμό των γκολ που σκοράρει».

Ενώ δεν παρέλειψε να μιλήσει και στους προπονητές που συνεργάστηκε:«Είχα καλή σχέση με τους περισσότερους και με εκτιμούσαν, όπως ο Οτο Ρεχάγκελ στην Εθνική Ελλάδας και ο Τόμας Σάαφ στη Βέρντερ (φωτό). Δεν πιστεύω όμως ότι με εκτίμησε ποτέ ο Ντάνι Μπλιντ. Οσο για τον Χενκ Τεν Κάτε, παρ' όλο που ανακοίνωσε ότι θα ήμουν ο πέμπτος επιθετικός του Αγιαξ, μία εβδομάδα πριν φύγω μού είπε ότι σέβεται τον επαγγελματισμό μου».

Όπως ήταν φυσικό ο Άγγελος στάθηκε στο πάθος του για την μουσική και την οικογένεια του:«Στις δύσκολες στιγμές αναζητώ την υποστήριξη της γυναίκας μου. Οταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού, τα ξεχνάω όλα. Έχω επίσης την οικογένειά μου, τους φίλους μου αλλά και τη μουσική, που είναι το δεύτερο πάθος μου μετά την μπάλα. Στο σπίτι μου στην Ελλάδα έχω επαγγελματικό στούντιο με τα κορυφαία μηχανήματα. Αν ήθελα, θα μπορούσα να βγάλω και CD. Παίζω πιάνο, κιθάρα και γράφω στίχους. Μετά την ποδοσφαιρική καριέρα μου, θέλω να ασχοληθώ επαγγελματικά. Τα τραγούδια μου έχουν να κάνουν με τον έρωτα. Τι άλλο; Στην Ελλάδα οι συνθέτες γράφουν για αγάπη, σχέσεις και γυναίκες. Δεν έχουμε κουλτούρα για τραγούδια που αφορούν τα προβλήματα του πλανήτη. Η ελληνική μουσική είναι πιο ζωντανή. Και το να γράφω τραγούδια αποτελεί τη θεραπεία μου στις δύσκολες στιγμές».

Τέλος, το «Voetbal International» επικοινώνησε με τον πρώην προπονητή του στην Βέρντερ ,Τόμας Σάαφ, ο οποίος μίλησε με κολακευτικά λόγια για τον «Χάρι»: «Ηταν πολύ καλός σε μας. Μπορεί να μην έπαιζε πολύ λόγω της παρουσίας του Κλόζε και του Κλάσνιτς, αλλά όταν έμπαινε από τον πάγκο πάντα έκανε το κάτι παραπάνω. Το θετικό του είναι ότι ποτέ δεν γκρίνιαζε. Πάντα δούλευε και ήταν ένα από τα πιο ευχάριστα άτομα στην ομάδα. Μετά το Euro 2004, ήταν λογικό να αλλάξει η ζωή του. Όλοι περίμεναν περισσότερα από αυτόν, επειδή ήταν ο επιθετικός της Ελλάδας. Στη Φέγενορντ θα ξαναβρεί τον εαυτό του. Είναι ένας ολοκληρωμένος παίκτης: σκοράρει, είναι τεχνίτης, έχει ''μάτι'' για πάσα. Ενας παίκτης σαν κι αυτόν είναι ευλογία για έναν προπονητή, ιδίως λόγω του χαρακτήρα του».

Πηγή: Sportday