Όταν η Ρώμη «βάφτηκε κόκκινη»

Ήταν 24 Απριλίου του 1997 όταν ο Γιώργος Σιγάλας σήκωνε στους ουρανούς του «Παλέου» της Ρώμης το μοναδικό μέχρι και σήμερα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα μπάσκετ της ιστορίας του Ολυμπιακού σε μια περιπετειώδη χρονιά η οποία δεν ξεκίνησε καλά, πέρασε από σαράντα κύματα όμως στο τέλος είχε «happy end» κάνοντας τον καλύτερο επίλογο στο μπασκετικό παραμύθι της ομάδας του Πειραιά. Ο www.sport-fm.gr γύρισε πίσω τον χρόνο, έψαξε βρήκε και σας παρουσιάζει όλο το χρονικό της κατάκτησης του βαρύτιμου τροπαίου των ερυθρολεύκων στον τελικό με την Μπαρτσελόνα (73-58).

Βήμα-Βήμα στον τελικό

19/9/1996 Ολυμπιακός-Άλμπα 64-67
26/9/1996 Ολυμπιακός-Τίμσυστεμ 96-80
3/10/1996 Σαρλερουά-Ολυμπιακός 72-79
10/10/1996 Ολυμπιακός-Τσιμπόνα 62-61
17/10/1996 Ολυμπιακός-Εστουντιάντες 110-78
6/11/1996 Άλμπα-Ολυμπιακός 62-61
13/11/1996 Φορτιτούντο-Ολυμπιακός 81-72
21/11/1996 Ολυμπιακός-Σαρλερουά 87-60
5/12/1996 Τσιμπόνα-Ολυμπιακός 63-61
12/12/1996 Εστουντιάντες-Ολυμπιακός 87-78

Β’ Φάση

9/1/1997 Ολυμπιακός-ΤΣΣΚΑ Μόσχας 82-51
16/1/1997 Στεφανέλ- Ολυμπιακός 73-71
23/1/1997 Ολυμπιακός-Μακάμπι.Τ.Α 69-60
6/2/1997 ΤΣΣΚΑ Μόσχας-Ολυμπιακός 70-79
13/2/1997 Ολυμπιακός-Στεφανέλ 87-84
20/2/1997 Μακάμπι.Τ. Α-Ολυμπιακός 82-78

Φάση των «16»

6/3/1997 Παρτιζάν-Ολυμπιακός 71-81
11/3/1997 Ολυμπιακός-Παρτιζάν 60-61
13/3/1997 Παρτιζάν-Ολυμπιακός 69-74

Φάση των «8»

27/3/1997 Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός 49-69
1/4/1997 Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός 65-57

Φάιναλ Φορ – Ρώμης

22/4/1997 Ολυμπιακός-Ολύμπια Λιουμπλ. 74-65
24/4/1997 Ολυμπιακός-Μπαρτσελόνα 73-58


Αξίζει να θυμηθούμε ότι...

• 26/9/1996, στο ματς με την Φορτιτούντο ο Κρίστιαν Βέλπ τραυματίστηκε σοβαρά στην μύτη με αποτέλεσμα στα επόμενα παιχνίδια να αγωνιστεί με προστατευτική μάσκα στο πρόσωπο.
• 3/10/1996, στο ματς με τη Σαρλερουά ο Ολυμπιακός βρισκόταν πίσω στο σκορ με 68-65 αλλά ο Σιγάλας 3 δευτερόλεπτα πριν το τέλος ευστόχησε σε τρίποντο στέλνοντας το ματς στην παράταση εκεί όπου το κέρδισαν οι Πειραιώτες.
• 10/10/1996, στο ματς με την Τσιμπόνα ο Δημήτρης Παπανικολάου και ενώ το σκορ είναι 60-61 λίγα δευτερόλεπτα πριν το τέλος, ευστοχεί σε δυο βολές δίνοντας τη νίκη στην ομάδα του με 62-61.
• 6/11/1996, στο ματς με την Άλμπα, 57 δευτερόλεπτα πριν το τέλος ο Ολυμπιακός προηγείται μέσα στο Βερολίνο με 61-55 αλλά καταφέρνει να χάσει 62-61 με εύστοχο καλάθι του Γουέντελ Αλέξις στο τέλος. Είχαν προηγηθεί 0/4 βολές από Ρίβερς και Νάκιτς.
• 13/11/1996, στο ματς με την Τιμσύστεμ, άπαντες προσπαθούν να συγκρατήσουν τον Άντερσον που αρκετά νευριασμένος προσπαθεί να επιτεθεί στον διαιτητή Χουάν Μιτχάνα.
• 5/12/1996, στο ματς με την Τσιμπόνα στο χιονισμένο Ζάγκρεμπ, το καλάθι του Παπανικολάου κόπεται αντικανονικά στην λήξη της αναμέτρησης και ο Ολυμπιακός χάνει με 63-61 από την Κροατική ομάδα.
• 16/1/1997, στο ματς με την Στεφανέλ στο Μιλάνο, ο Ολυμπιακός χάνει με 73-71 από καλάθι του Πορταλούπι στην λήξη της αναμέτρησης.
• 6/2/1997, στο ματς με την ΤΣΣΚΑ στην Μόσχα, οι Ρώσοι δημιουργούν ένα θεατρικό πριν την έναρξη με το οποίο σατιρίζουν την σκόπιμη (σύμφωνα με εκείνους) δηλητηριάση των παικτών τους, δυο χρόνια πριν στα ματς με τον Ολυμπιακό για τα πλέι οφ της διοργάνωσης στον δρόμο για την Σαραγόσα. Τελικά αυτό λειτουργεί σαν μπούμπερανγκ γι’ αυτούς αφού χάνουν με σχετική άνεση 70-79.
• 13/2/1997, στο ματς με την Στεφανέλ στο Φάληρο, ο Μπούι θέλει να μιμηθεί τον Πορταλούπι κάνοντας το σουτ της τελευταίας στιγμής όμως αυτό καταλήγει στο στεφάνι και η νίκη στον Ολυμπιακό με 87-84.
• 20/2/1997, στο Τέλ Αβίβ, ο Ολυμπιακός αντιμετωπίζει αρκετά εχθρική ατμόσφαιρα αλλά και διαιτησία των Ντοριζόν-Λίμαν, με τους παίκτες του και τον Ντούσαν Ίβκοβιτς (δέχτηκε τεχνική ποινή) κυριολεκτικά να βράζουν μετά από κάθε απόφαση τους.
• 11/3/1997, στο ματς με την Παρτιζάν στο Φάληρο, ο Κρίστιαν Βελπ αποδεικνύεται μοιραίος παίκτης καθώς στα τελευταία δευτερόλεπτα του φεύγει η μπάλα μέσα από τα χέρια και στη συνέχεια κάνει φάουλ στον Ντρόμπνιακ που με δυο εύστοχες βολές έγραψε το τελικό 60-61 υπέρ της Παρτιζάν, αναγκάζοντας τους «ερυθρόλευκους» να πάνε ξανά στο Βελιγράδι.
• 13/3/1997, στο ματς με την Παρτιζάν στο Βελιγράδι, ο Φράνκο Νάκιτς άθελα του συγκρούεται με τον αντίπαλο προπονητή πέφτοντας πάνω στις διαφημιστικές πινακίδες του γηπέδου.


Η ομάδα

1. Γιώργος Σιγάλας
2. Μίλαν Τόμιτς
3. Παναγιώτης Φασούλας
4. Ντράγκαν Τάρλατς
5. Φράνκο Νάκιτς
6. Ευθύμης Μπακατσιάς
7. Δημήτρης Παπανικολάου
8. Κρίστιαν Βελπ
9. Βασίλης Σούλης
10. Ντέιβιντ Ρίβερς
11. Έβρικ Γκρέι
12. Ουίλι Άντερσον
13. Αλεξέι Ζεβροσένκο
14. Nάσος Γαλακτερός
15. Ανατόλι Ζουρπένκο

Προπονητής: Ντούσαν Ίβκοβιτς
Βοηθός προπ: Μίλαν Μίνιτς

Tι λένε οι πρωταγωνιστές 10 χρόνια μετά...

Ντούσαν Ίβκοβιτς: «Εμείς αλλάζουμε, ο Ολυμπιακός όχι. Ότι εγώ προσέφερα στο μπάσκετ μου το έδωσε πίσω πιο πολύ. Έτσι και στον Ολυμπιακό. Έμειναν πολύ φίλοι από τότε, πέρασαν δέκα χρόνια, αλλά οι αναμνήσεις είναι ακόμα πολύ φρέσκιες. Συναισθήματα υπάρχουν πάντα, είμαι επαγγελματίας και είμαι σ’ άλλη ομάδα αλλά ο Ολυμπιακός είναι πάντα στην καρδιά μου όπως κι όλες οι ομάδες που έχω δουλέψει, ίσως ο Ολυμπιακός κάτι παραπάνω απ’ όλες.

Υπήρχαν πολλές δύσκολες στιγμές κατά τη διάρκεια όλης της σεζόν. Κάποια καθοριστικά παιχνίδια υπήρχαν τον Ιανουάριου και στις αρχές Φεβρουαρίου. Όταν η ομάδα ρόλαρε, έπρεπε να παίξουμε όλα τα παιχνίδια με μειονέκτημα έδρας. Απ’ όλες αυτές τις νίκες δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια. Είχα μια πολύ καλή ομάδα, που πήρε εύκολα τις πληροφορίες που δίναμε. Δυστυχώς δεν έπρεπε να χαλάσει αυτή η ομάδα. Έπρεπε να συνεχίσει. Και μην ξεχνάτε ότι αυτή η ομάδα έπαιζε με ένα ξένο. Χαίρομαι να πηγαίνει ο Ολυμπιακός καλά για τους φιλάθλους και τον κ. Σωκράτη που είμαστε κάτι παραπάνω από φίλοι».

Ντράγκαν Τάρλατς: «Αν ο Ολυμπιακός κρατήσει τις βάσεις, τότε μπορεί να δημιουργηθεί και πάλι η ομάδα του ’97. Θέλει πολύ δουλειά και υποδομή. Εμείς το πετύχαμε όχι μόνο γιατί είχαμε καλούς παίκτες, αλλά γιατί προετοιμαζόμασταν για πολλά χρόνια. Δεν έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη. Ήμασταν μια παρέα μέσα κι έξω από το γήπεδο και γι’ αυτό… φταίει ο Παναγιώτης ο Φασούλας που ως πιο μεγάλος και πιο έμπειρος μας κράτησε μαζί. Εμείς τον ακολουθήσαμε.

Αυτή η χρονιά ήταν η κορυφαία στιγμή στην καριέρα μου. Η στιγμή που ανατριχιάσαμε όλοι ήταν όταν παιζόταν ακόμα ο μικρός τελικός και ήρθε κάποιος και μας είπε ότι δεν θα πιστέψουμε αυτό που θα δούμε γιατί το γήπεδο ήταν όλο κόκκινο. Πήγαμε στη φυσούνα για να δούμε κι εκεί νιώσαμε ότι θα κερδίσουμε σίγουρα τον τελικό. Να μείνει ο κόσμος κοντά στην ομάδα και να πιστεύουν σ’ ένα καλύτερο αύριο. Ότι ο Ολυμπιακός θα γίνει πάλι ο καλύτερος. Αυτή η αγάπη πρέπει να μεταφερθεί και στους παίκτες. Εμείς όσους ξένους κι αν είχαμε την αγαπήσαμε πολύ την ομάδα και γι’ αυτό είχαμε τόσες επιτυχίες».

Μίλαν Τόμιτς

-Ήταν η πιο σημαντική στιγμή στην καριέρα σου ως αθλητής;

Για κάθε αθλητή που παίζει σ’ αυτό το επίπεδο είναι να κατακτήσει αυτό το τρόπαιο. Το όνειρό μου ήταν να σηκώσει ο Ολυμπιακός αυτή την κούπα. Αυτό είναι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί στην καριέρα μου.

-Μπαίνοντας στο ΣΕΦ, ποιο παιχνίδι σου έρχεται στο μυαλό από το 1997;

Το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό, όταν κερδίσαμε και πήγαμε στη Ρώμη. Αυτό ήταν το παραπάνω βήμα.

-Θεωρείς ότι το παιχνίδι στο ΣΕΦ ήταν πιο σημαντικό ή στο ΟΑΚΑ;

Σίγουρα στο ΟΑΚΑ γιατί σπάσαμε την έδρα, αλλά πιο δύσκολο ήταν στο ΣΕΦ γιατί στο γήπεδό τους κερδίσαμε πολύ εύκολα κι εδώ είχαμε το άγχος.

-Μπαίνοντας στο γήπεδο και βλέποντας τόσο κόσμο το περιμένατε;

Φτάνοντας στον τελικό το περιμέναμε γιατί μιλούσαμε με την Ελλάδα και μας έλεγαν ότι ετοιμάζονται τσάρτερ. Άλλο να το περιμένεις όμως κι άλλο να το βλέπεις. Ήταν τρομερό. Σαν να παίζαμε στο σπίτι μας.

-Επιστροφή στην Ελλάδα με το τρόπαιο. Υποδοχή ηρώων. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο;

Το περίμενα αυτό. Αυτό είναι το γλυκό μετά το φαγητό. Όλοι οι αθλητές περιμένουν να δουν τους φιλάθλους χαρούμενους ξέροντας ότι εσύ τους έχεις προσφέρει αυτό το τρόπαιο.

-Στον τελικό του κυπέλλου με τον Απόλλωνα, ο αρχηγός τότε της ομάδας, ο Γιώργος Σιγάλας είχε σηκώσει ψηλά το χέρι και είχε φωνάξει το πρώτο. Το είχατε συζητήσει μεταξύ σας; Υπήρχε στο μυαλό σας;

Στον Γιώργο βγήκε αυθόρμητα αυτό και είναι κάποια πράγματα που δεν μπορείς να τα εξηγήσεις. Εκείνη τη στιγμή που το σήκωσε, του ήρθε απλά στο μυαλό…

- Η σεζόν ήταν περίεργη. Η χρονιά ξεκίνησε με ήττες και γκρίνια. Ο Ολυμπιακός έχασε ακόμα κι από τον ΒΑΟ. Στα μισά της χρονιάς, όλα αλλάζουν. Ο κ. Ίβκοβιτς σε ρίχνει δίπλα στον Ντέιβιντ Ρίβερς, όλοι λένε ότι ήταν αυτό το μυστικό. Το ότι μπήκε φρένο στον Ρίβερς, ο Ολυμπιακός κατέκτησε την Ευρωλίγκα και ο Ρίβερς ανδείχτηκε καλύτερος παίκτης στην Ευρώπη. Ήταν τελικά αυτό το μυστικό;

Όπως σ’ όλα τα αθλήματα, όχι μόνο στο μπάσκετ δεν μπορεί μια ομάδα να πηγαίνει συνέχεια καλά. Στην αρχή της Ευρωλίγκα χάσαμε το πρώτο παιχνίδι στο ΣΕΦ από την Άλμπα. Όλοι έλεγαν τότε τι ομάδα είναι αυτή; Μετά είχαμε κάποια καλά αποτελέσματα, μετά πάλι κάποιες ήττες όπως αυτή από τον ΒΑΟ. Η μαγκιά του προπονητή είναι να βλέπει κάποια πράγματα και να τα αλλάζει για να πηγαίνει η ομάδα προς το καλύτερο. Σίγουρα δεν ήταν τυχαίο ότι πέρασα εγώ στο πλευρό του Ρίβερς. Κάτι έβλεπε ο κ. Ίβκοβιτς. Δεν νομίζω όμως ότι ήταν αυτός ο λόγος που πήραμε το ευρωπαϊκό. Ήμασταν μια οικογένεια τότε με πολλές δυνατές προσωπικότητες. Αυτό ήταν το μυστικό. Ότι όλοι, οι παίκτες, το σταφ, η διοίκηση ήμασταν μια οικογένεια.


Επιμέλεια: Αλέξανδρος Κουλούρης