Αναγνώριση από έναν μεγάλο

Πολύς λόγος έγινε το καλοκαίρι στο διεθνές ποδοσφαιρικό προσκήνιο για τον τρόπο με τον οποίο η Ελλάδα άφησε άφωνη ολόκληρη την Ευρώπη κατακτώντας το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Πολλοί και ιδιαίτερα οι προερχόμενοι από τις χώρες που έπεσαν θύματα του συγκροτήματος του Ότο Ρεχάγκελ έσπευσαν να αποδώσουν την επιτυχία στην τύχη και το... αντιποδόσφαιρο. Μεταξύ αυτών φερόταν να είναι και ο Μισέλ Πλατινί. Ο θρύλος του γαλλικού ποδοσφαίρου σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Sportime διαψεύδει πως είχε κάνει τέτοιες δηλώσεις.

«Οχι, εγώ δεν μίλησα ποτέ έτσι. Είπα το καλοκαίρι, αλλά και τώρα, λοιπόν, ότι η επιτυχία της Ελλάδας είναι κάτι όμορφο για την πατρίδα σας και όχι τόσο κακό για το ποδόσφαιρο. Ακριβώς αυτό είχα πει και τότε… Αλλοι έλεγαν το καλοκαίρι ‘‘η Ελλάδα δεν έχει πολλούς καλούς παίκτες, ούτε παίζει θεαματικό ποδόσφαιρο’’. Εγώ έλεγα και λέω ότι το ποδόσφαιρο που έπαιξε η Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα είναι το ίδιο που παίζουν σ’ όλο τον κόσμο τα τελευταία 50 χρόνια! Μαν του μαν, αλληλοκάλυψη, αυτό συνηθίζεται. Το ίδιο ποδόσφαιρο, συχνά, παίζαμε στη Γιουβέντους πριν από 20 χρόνια. Μ’ άρεσε αυτή η ελληνική ομάδα, το λέω καθαρά. Όταν έχεις Ρονάλντο, Ζιντάν, Μπέκαμ παίζεις άλλο ποδόσφαιρο, μόνο τότε», δήλωσε σχετικά και στη συνέχεια έδωσε τη συμβουλή του για το τί πρέπει να γίνει προκειμένου η επιτυχία αυτή να μην είναι φωτοβολίδα, αλλά να έχει συνέχεια: «Ζήστε το σήμερα, μελλοντικά το ποδόσφαιρο ίσως πάλι αλλάξει! Κι αν θέλετε να κάνετε όσα πρέπει για να μην πάει χαμένη η επιτυχία, τότε ας ακολουθήσετε κι εσείς την ασφαλή μέθοδο: Συστηματική, οργανωμένη δουλειά με μικρά παιδιά, ετοιμάστε παίκτες. Αυτός είναι ο σίγουρος τρόπος, είναι νόμος! Από τους παίκτες της Εθνικής σας, μου άρεσαν ο αρχηγός και ο Δέλλας. Ο Ρεχάγκελ έκανε καλή δουλειά. Οφείλετε, λοιπόν, να εφαρμόσετε τώρα ό,τι κάνουμε συνεχώς στη Γαλλία, σε κάθε οργανωμένη ποδοσφαιρική κοινωνία. Δουλέψτε με τους μικρούς, ετοιμάστε παίκτες για το αύριο».

Βέβαια δεν παρέλειψε να αφήσει αιχμές για μικρή παρουσία των Ελλήνων φιλάθλων στα γήπεδα όπου φιλοξενήθηκαν τα ολυμπιακά αθλήματα το καλοκαίρι λέγοντας: «Πετύχατε ως διοργανωτές, είδα από την τηλεόραση. Ξένισαν όλους μας, βέβαια, οι άδειες εξέδρες σε πολλά γήπεδα των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά είστε μικρή χώρα… Εσείς ξέρετε καλύτερα γιατί συνέβη αυτό. Το θέαμα πάντως δεν ήταν όμορφο, αυτό είναι αλήθεια».

Μεταξύ άλλων ο μεγάλος Μισέλ μίλησε για:

-για τη συμπεριφορά του μέσα κι έξω από τα γήπεδα:

«Είναι εντελώς διαφορετικά εντός και εκτός γηπέδου. Πολύ αντίπαλοί μου ήταν βίαιοι, γκάνγκστερ στο γήπεδο μαζί μου και εκτός αυτού από τους καλύτερους φίλους μου. Κυρίως για Γάλλους μιλώ, όταν ξεκινούσα… Δεν τα έμπλεξα ποτέ. Αλλο το γήπεδο, άλλο η ζωή μου… Σεβόμουν, βέβαια, όλους στο γήπεδο, συμπαίκτες και αντιπάλους, και πάντα θέλω να σέβομαι όλους στη ζωή μου, φίλους και αγνώστους. Διαφορετικοί χώροι. Δεν ήμουν ούτε είμαι άγγελος εκτός γηπέδου… Ούτε άγγελος ούτε δαίμονας! Είμαι φυσιολογικός, η συμπεριφορά μου κινείται στο μέσο όρο. Είμαι απλός άνθρωπος και οι αξίες στη ζωή μου είναι η οικογένεια, οι φίλοι, η δουλειά μου. Είμαι ήσυχος».

-για τη G14 και το μέλλον της UEFA και της FIFA:

«G14, λοιπόν… Η αρχική κίνησή τους φανέρωσε τη διάθεσή τους να χωρίσουν ακόμα περισσότερο το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο σε πλούσιους και φτωχούς, σε πλουσιότερες και φτωχότερες ομάδες. Τι ακριβώς θέλουν πιο συγκεκριμένα; Το θεωρώ ανεξιχνίαστο.
Οι οργανωτές της G14 αγνοούν τις ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες των χωρών. Αν δεν τις αγνοούσαν, θα είχαν ανοίξει διάλογο από την αρχή ή λίγο μετά τη συγκρότησή τους, με τις ομοσπονδίες των χωρών-μελών της ευρωπαϊκής ποδοσφαιρικής οικογένειας. Δεν με νοιάζει η G14. Δεν είναι σημαντική για το ποδόσφαιρο. Κάποιες σημαντικές ομάδες, βέβαια, μετέχουν, αλλά είναι λίγες. Δεν είναι τόσο σημαντικοί όσο μοιάζουν. Εγώ βρίσκομαι στην UEFA και στη FIFA για να διαφωνώ. Το έχω αποδείξει αυτό… Έχω επιχειρήματα και διαφωνώ».

-για τη μορφή του σημερινού Champions League:

«Ελπίζω να δω Champions League με διαφορετική μορφή από τη σημερινή. Πώς μπορούμε να μιλάμε σήμερα για Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης, όταν δεν βλέπουμε στη σημερινή μορφή του να μετέχουν οι πρωταθλητές απ’ όλη την Ευρώπη; Απ’ όλη! Πού είναι οι πρωταθλητές της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Μάλτας; Και όχι μόνο αυτών. Το λέω σε κάθε ευκαιρία… Να ανοίξουμε τις πόρτες του Champions League σε πρωταθλήτριες ομάδες απ’ όλες τις χώρες, αλλά δεν τους αρέσει. Καταλαβαίνετε γιατί… Η χλιδή, τα χρήματα είναι η αιτία της άρνησής τους. Με τη σημερινή μορφή, το Champions League, μ’ εμπορικές ομάδες να μετέχουν σ’ αυτό, τους εξυπηρετεί ως επιχείρηση. Αυτό που τους λέω είναι ‘‘σταματήστε να το βλέπετε μόνο έτσι’. Το δικό μου επιχείρημα είναι, «αν θέλετε να κρατήσετε το ποδόσφαιρο στην υψηλή θέση του, οφείλετε να δώσετε τη δυνατότητα σε μεγάλους, διάσημους παίκτες να πάνε με τις ομάδες τους για να παίξουν σε χώρες όπως η Γεωργία, το Λουξεμβούργο, η Ισλανδία.
Ενώ, τώρα, διαρκώς είναι ένα κλειστό πρωτάθλημα για λίγους. Η Ρεάλ, η Αρσεναλ, η Γιουβέντους και ακόμα λίγες ομάδες με τη σημερινή μορφή της διοργάνωσης παίζουν συνέχεια μεταξύ τους. Αυτό είναι ενοχλητικό για μένα που έχω ζήσει τόσο σημαντικές στιγμές στο ποδόσφαιρο. Πριν από 20 χρόνια, όταν πήγαινα με τη Γιουβέντους και έπαιζα, για παράδειγμα, στην Ισλανδία, ήταν σημαντικό. Εμπειρία για μας και για τους κατοίκους-φιλάθλους μικρών χωρών.‘‘Εσύ, η μεγάλη ομάδα, μπορείς να με νικήσεις κι εγώ μπορώ να σε νικήσω κι ας μην έχω, όπως εσύ, την οικονομική δύναμη να αγοράσω έτοιμους παίκτες. Μπορώ όμως να δημιουργήσω παίκτες και να σε αντιμετωπίσω μέσα στο γήπεδο’’ είναι η αναγκαία λογική των ομάδων που δεν είναι τόσο πλούσιες. Κι αυτή η λογική είναι υγεία. Το Champions League δεν εξυπηρετεί αυτήν τη στάση ζωής των οικονομικά ανίσχυρων με τη σημερινή μορφή του. Κι αυτό είναι άδικο".

"Μου απαντούν “αυτό συνέβαινε πριν από 20 χρόνια και τώρα είναι καλύτερα, γιατί, με τη σημερινή μορφή του, το Champions League έχει μεγαλύτερη λάμψη από το παλιό Κύπελλο Πρωταθλητριών”. Είναι ευχαριστημένοι γιατί σήμερα κινούνται περισσότερα χρήματα, αυτός είναι ο λόγος, καθένας μπορεί να το καταλάβει. Δεν ξέρω, λοιπόν, αν θα αλλάξει κάτι. Εξαρτάται, κυρίως, ποιος θα είναι πρόεδρος της UEFA τα επόμενα χρόνια. Για να αλλάξουν τα πράγματα, ούτως ή άλλως, δεν θα είναι εύκολο, γιατί θα αντιδράσουν ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες ισχυρών χωρών, όσες είναι ικανοποιημένες από τα χρήματα που τους δίνει το Champions League. Αν μπορούσα, θα έκανα αύριο το πρωί αυτήν την αλλαγή, να γίνει ανοικτό σε όλους το Champions League. Με την ίδια λογική, αλλά ανοικτό σε όλες τις χώρες, πλούσιες, μεσαίας και μικρής οικονομικής δύναμης.

Θέλω οι πλουσιότεροι της ευρωπαϊκής ποδοσφαιρικής οικογένειας να παίζουν εναντίον όλων. Με ενοχλεί ότι, π.χ., η Ρεάλ δεν πηγαίνει για να παίξει στη Μάλτα. Εγώ ανήκω στην UEFA και στη FIFA, όχι για χρήματα, αλλά μόνο γιατί νοιάζομαι για το ποδόσφαιρο. Όσοι το ακούν αυτό, ψεύτικο, ρομαντικό, απλώς δεν με ξέρουν καλά».

-για τους σημερινούς παίκτες:

«Είμαι ευχαριστημένος γιατί έπαιξα ποδόσφαιρο πριν από 20 χρόνια και όχι τώρα. Έπαιξα τέσσερα χρόνια στη Νανσί, μετά στη Σεντ Ετιέν και μετά, την κατάλληλη στιγμή, στη Γιουβέντους και είμαι ευτυχισμένος γιατί ανέβηκα μια πυραμίδα για να φτάσω στο Τορίνο. Η πυραμίδα με βοήθησε να εξελιχθώ. Αυτό, σπανίως, γίνεται σήμερα. Σχεδόν ποτέ…
Σήμερα οι παίκτες αγοράζονται από τις ομάδες που κυριαρχούν οικονομικά, στα 17 χρόνια τους. Κι ένας 17χρονος, όπως εγώ τότε, που πάει σήμερα, κατευθείαν, από τόσο μικρός στη Γιουβέντους και σε άλλες μεγάλες ομάδες, δεν μπορεί να έχει την εξέλιξη που είχα εγώ, γιατί του λείπουν όλων των ειδών οι αγωνιστικές εμπειρίες έως την εποχή της αγωνιστικής έκρηξής του.
Σήμερα, παίκτες που είναι ταλαντούχοι στα 14 χρόνια τους, καίγονται έως τα 20 τους. Κι αυτό γιατί όταν είναι ταλαντούχοι 14 χρόνων, τους αγοράζουν κατευθείαν οι πλούσιες ομάδες με τις μεγάλες απαιτήσεις και δεν δουλεύουν όπως πρέπει στην ηλικία τους. Ετσι φτάνουν στα 20 ή γύρω στα 20 κι αν δεν έχουν ήδη χαθεί, δεν έχουν την εξέλιξη που αρμόζει στο ταλέντο τους. Δεν μ’ αρέσει ο σημερινός ρυθμός του χρήματος γύρω από το ποδόσφαιρο. Παίκτες, πρόεδροι, μάνατζερ θέλουν περισσότερα, όλο και περισσότερα χρήματα. Δεν είναι αυτό το ποδόσφαιρο! Το ποδόσφαιρο είναι το πιο ωραίο παιχνίδι της ζωής…
Νιώθω ότι γι’ αυτό ανήκω στην UEFA και τη FIFA. Για να διαφωνώ! Για να υπερασπίζω τη γνώμη μου «τι είναι το ποδόσφαιρο», για να τους εξηγώ, να προσπαθώ ώστε να καταλάβουν. Ήμουν διάσημος ποδοσφαιριστής, δεν έχω ανάγκη την UEFA ή τη FIFA για να γίνω γνωστός. Η μόνη ανάγκη μου είναι να λέω σε όσους δεν ξέρουν ή προσποιούνται ότι δεν μπορούν να καταλάβουν «ποιο είναι το ποδόσφαιρο ή πώς μπορούμε να το βοηθήσουμε».

-το δίλημμα Μαραντόνα ή Πελέ:

«Δύσκολη απάντηση… Έχω παίξει αντίπαλος του Μαραντόνα, αλλά δεν ξέρω αν εκείνος είναι ο καλύτερος. Νομίζω ότι ο Κρόιφ ήταν καλύτερος από τον Μαραντόνα, προσωπική άποψη… Ο Πελέ δεν είναι απλή περίπτωση. Είναι σύμβολο, ‘‘θεός’’ και όχι άνθρωπος για τους Βραζιλιάνους, ο Πελέ είναι ένας ολόκληρος κόσμος, κάτι διαφορετικό. Τον θεωρώ πιο μεγάλη παρουσία από τον Μαραντόνα, αλλά τώρα εκφράζω υποκειμενική άποψη. Το είδωλό μου, ο Κρόιφ, θεωρώ ότι είναι καλύτερος από τον Αργεντινό».

-Τη σύγκριση με τον Ζιντάν:

«Μιλήσαμε πριν για συγκρίσεις άλλων ποδοσφαιριστών… Λέω καθαρά ότι ναι μεν είναι φυσική τάση να γίνονται συγκρίσεις τέτοιου είδους, αλλά, τελικώς, δεν μπορείς να συγκρίνεις κανέναν με κανέναν! Ούτε τον Πελέ με τον Μαραντόνα, ούτε τον Κρόιφ με τον Μπεκενμπάουερ, τον Πούσκας, τον Πλατινί, τον Ζιντάν… Ο Πελέ ήταν πολύ δυνατός, ο Μαραντόνα καλός αριστεροπόδαρος, ο Ζιντάν δεν σκοράρει όπως εγώ, αλλά έχει φανταστικό κοντρόλ της μπάλας…
Δεν είναι δυνατόν να συγκρίνεις ανόμοια ταλέντα. Ο Ζιντάν έχει πάρει καλή θέση στην παγκόσμια ιστορία του ποδοσφαίρου με τα δύο γκολ που πέτυχε σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου, με την απόδοση στη Ρεάλ και τη Γιουβέντους. Αλλωστε, το πιο σημαντικό δεν είναι να βρίσκουμε καλύτερους και χειρότερους παίκτες, άλλο είναι σπουδαιότερο. Να θέλει ο κόσμος να πληρώνει εισιτήρια για να δει παίκτες όπως ο Μαραντόνα, ο Ζιντάν, ο Πελέ, ο Κρόιφ, ο Πλατινί ή όποιον άλλο».

*Το πλήρες κείμενο της συνέντευξη δημοσιεύεται στο Sportime της Κυριακής