Το παράπονο του Χατζηθεοδώρου

Δε μάσησε τα λόγια του μιλώντας στη «SportDay» ο Θοδωρής Χατζηθεοδώρου, με αφορμή την κατάκτηση του πρωταθλήματος από τον Ολυμπιακό αλλά και-κυρίως- την ανακοίνωση της οριστικής αποχώρησής του από την εθνική ομάδα. Ο 31χρονος περιφερειακός μίλησε για τους λόγους που τον οδήγησαν στην απόφαση να ολοκληρώσει με αυτόν τον τρόπο τη σπουδαία καριέρα του στην Εθνική, ενώ δεν παρέλειψε να καυτηριάσει όλα τα κακώς κείμενα στους κόλπους της ομάδας του Σάντρο Καμπάνια. «Πρόβλημα χημείας και νοοτροπίας» διαπίστωσε στην Εθνική, ενώ τόνισε ότι η ομάδα παλεύει να βρει τον εαυτό της μετά από την αποχώρηση κάποιων έμπειρων στελεχών της. Με ιδιαίτερο παράπονο μίλησε και για τη μειωμένη προσοχή της οποίας έτυχε ο τραυματισμός του στον ώμο από τους ανθρώπους της Εθνικής στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Υπογράμμισε ότι οι σχέσεις του με τους συμπαίκτες του είναι καλές, ενώ όσο αφορά το μέλλον, πιστεύει ότι είναι δύσκολο να αντικατασταθούν εν μία νυκτί κάποιοι πολύπειροι παίκτες.

«Υπάρχουν κάποια θέματα, τα οποία με έχουν ενοχλήσει στην Εθνική. Από τη φύση μου είμαι άνθρωπος που πάντα λέει την αλήθεια. Είμαι αξιοπρεπής και για μένα είναι καλύτερο να αποστασιοποιηθώ από μια κατάσταση, αν βλέπω ότι δεν μου ταιριάζει, παρά να προσποιούμαι», τόνισε αρχικά ο αρχηγός των «ερυθρολεύκων», ο οποίος δε δίστασε να κάνει λόγο για πρόβλημα χημείας στην εθνική ομάδα: «Υπήρχαν κάποια προβλήματα. Θεωρώ ότι δεν υπήρχε σωστή ισορροπία και χημεία. Δεν υπήρχε ταυτότητα. Για να πάει μπροστά μια ομάδα δεν φτάνει μόνο το αγωνιστικό κομμάτι, το να κάνεις δηλαδή πολλή προπόνηση και να ιδρώνεις. Κατά την προσωπική μου εκτίμηση, μία ομάδα πρέπει να έχει ταυτότητα και πειθαρχία. Επομένως, δεν μπορεί να υπάρχουν αθλητές που έχουν 200 και 300 συμμετοχές στην Εθνική ομάδα και να μη μιλούν για κάποια πράγματα. Και να μιλούν κάποιοι άλλοι καλοί αθλητές, που έχουν όμως 50-60 συμμετοχές. Αυτό δημιουργεί ανισορροπία».

Αναφορικά με τις σχέσεις του με τον ομοσπονδιακό προπονητή, Σάντρο Καμπάνια, δήλωσε: «Τον σέβομαι. Ως προπονητής είναι αρκετά καλός και έχει προσφέρει πολλά στην ελληνική υδατοσφαίριση. Είχαμε μια αρκετά καλή σχέση, με σκαμπανεβάσματα. Ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό, όμως, δεν ήμασταν όπως παλιότερα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τσακωθήκαμε».

Σε ερώτηση σχετική με το αν υπήρχε διαφορετική αντιμετώπιση των παικτών από τον ομοσπονδιακό προπονητή απαντά: «Αυτό δεν θέλω να το πω, αυτό μπορεί να το δει ένας ουδέτερος παρατηρητής. Δε θα πω ότι ήμουν ριγμένος. Δεχόμουν κάποια μηνύματα είτε μέσω συμπεριφοράς είτε μέσω λόγων, τα οποία δεν μου άρεσαν. Είμαι έμπειρος αθλητής και ξέρω τι θέλω. Και πάνω από τον οποιονδήποτε βάζω την Εθνική ομάδα. Επομένως, δεν έμενα στη λεπτομέρεια να ασχοληθώ».

Ο 31χρονος, πάντως, έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στις σχέσεις μεταξύ των παικτών: «Στο τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα οι σχέσεις ήταν καλύτερες από ποτέ. Και σε αυτό συνετέλεσε το γεγονός ότι δεν είχαν γίνει οι τελικοί του ελληνικού πρωταθλήματος. Ήμασταν ενωμένοι. Παίξαμε στο Παγκόσμιο με προετοιμασία για ενάμιση μήνα, χωρίς να πάρουμε έστω ένα ευρώ. Δεν είπαμε τίποτα, δεν διαμαρτυρήθηκε κανείς. Η ομοσπονδία μάς έδωσε τη διαβεβαίωση ότι θα πληρωθούμε στο άμεσο μέλλον και από εκεί και πέρα κοιτάζαμε μόνο τη δουλειά μας».

Παράλληλα, ο Χατζηθεοδώρου αναφέρθηκε και σε κάποια δείγματα αδιαφορίας προς το πρόσωπό του από την πλευρά της ομοσπονδίας και του τεχνικού τιμ της Εθνικής: «Από το δεύτερο παιχνίδι του Παγκοσμίου έπαιζα με ένα σοβαρό τραυματισμό στον ώμο μου, ο οποίος έχρηζε επέμβασης, όπως είπαν οι γιατροί στην Αυστραλία. Έπαιρνα δύο παυσίπονα την ημέρα και με μία μάλαξη, ούτε καν θεραπεία, από τον φυσιοθεραπευτή της Εθνικής, έπαιξα για άλλα πέντε παιχνίδια, διακινδυνεύοντας να πάθω σοβαρή ζημιά. Δεν θα το έκαναν αυτό πολλοί αθλητές. Μετά τον Βλοντάκη που έπαιξε με σπασμένο χέρι στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, δεν υπάρχει άλλος που να έπαιξε με τόσο σοβαρό τραυματισμό και δεν είπε κουβέντα. Δεν διαμαρτυρήθηκα ποτέ. Πονούσα αφόρητα, έλεγα ότι πονάω, αλλά από εκεί και πέρα ήθελα να βοηθήσω την Εθνική ομάδα να εκπληρώσει τους στόχους της. Όταν έφτασε η ώρα να πάω να κάνω εξετάσεις, το πρόβλημά μου δεν έγινε πιστευτό, παρά μόνο όταν βγήκαν τα αποτελέσματα. Αυτό με πίκρανε πολύ. Από τη στιγμή που δεν μπορούσα να συνεχίσω να αγωνίζομαι, θα ήταν άνευ ουσίας να μείνω στην Αυστραλία. Η Εθνική είχε βγει εκτός στόχων και δεν υπήρχε νόημα να χάσω πέντε μέρες στην Αυστραλία, ενώ στην Αθήνα πήγα στο νοσοκομείο για δύο ημέρες».

Έντονη είναι η πικρία που βγαίνει από τα χείλη του πολίστα καις τη συνέχεια: «Αν εξαιρέσει κανείς το Γιάννη Μοντεσάντο (σ.σ.: υπεύθυνος στατιστικών της Εθνικής Ανδρών), που ήταν δίπλα μου συνέχεια και τον ευχαριστώ πολύ, δεν βρήκα συμπαράσταση, ώστε να γυρίσω πίσω στην Αθήνα ή να κάνω ένα πρόγραμμα αποθεραπείας. Μόνος μου βρήκα το εισιτήριο της επιστροφής, μόνος μου το πλήρωσα. Ποτέ δεν ζήτησα αυτά τα χρήματα από την ομοσπονδία. Και αυτό το οποίο πραγματικά με λύπησε ήταν ότι μέχρι σήμερα που μιλάμε, κανείς δεν με πήρε τηλέφωνο τρεις μήνες μετά. Ακόμα και στην πισίνα έπειτα από αγώνες, που έχω έρθει πολλές φορές τετ α τετ με κάποιους ανθρώπους, ούτε ένας δεν με έχει ρωτήσει πώς είναι ο ώμος μου. Αναφέρομαι στο διοικητικό συμβούλιο της ομοσπονδίας και το προπονητικό τιμ. Αυτό ήταν αρνητικό στην ψυχολογία μου. Ποτέ δεν έριξα το φταίξιμο στην Εθνική, αλλά ποτέ δεν δέχθηκα κιόλας ότι ένας ώμος που για τελευταία φορά τραυματίστηκε το 2002 και έχοντας παίξει πέντε συναπτά έτη χωρίς πρόβλημα, ξαφνικά έβγαλε πρόβλημα».

Ο αρχηγός του Ολυμπιακού διέψευσε και τις φήμες που τον ήθελαν να αποτελεί ξένο σώμα για την Εθνική από το στιγμή που διαπληκτίστηκε με το Γιώργο Ντόσκα στο παιχνίδι με τη Σερβία στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, κάνοντας λόγο και για λάθος νοοτροπία εκ μέρους κάποιων συμπαικτών του: «Κάποιοι συναθλητές μου είπαν ότι ο λόγος που έφυγα από την Αυστραλία ήταν επεισόδιο που δημιουργήθηκε στο παιχνίδι με τη Σερβία με τον Γιώργο Ντόσκα. Δεν ξέρω πού αποσκοπούσε να διοχετεύσουν αυτή τη φήμη. Θα έπρεπε να σεβαστούν ότι είμαστε συμπαίκτες στην Εθνική και ότι υπηρετούμε έναν κοινό σκοπό».

Ο Θοδωρής Χατζηθεοδώρου παραδέχεται πως η μαζική αποχώρηση των διεθνών το περσινό καλοκαίρι δημιούργησε κάποια προβλήματα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτή ήταν η αποκλειστική αιτία της αποτυχίας στη Μελβούρνη: «Όταν χάσαμε από τη Σερβία, ήμουν ο μοναδικός που είπε ότι πληρώσαμε τις πέντε απουσίες της περσινής σεζόν, μεταξύ αυτών και τη δική μου. Αν και ποτέ δεν θα ήθελα να βάλω τον εαυτό μου μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά, χωρίς να έχω κάτι εναντίον τους. Απλώς θεωρώ ότι τήρησα όλους τους κανόνες. Ενημέρωσα τον προπονητή, τον πρόεδρο της ομοσπονδίας, τους πάντες, όταν επιστρέψαμε από το Παγκόσμιο του Μόντρεαλ, από τον Σεπτέμβριο του 2005. Δεν ήταν κάτι που το αποφάσισα τελευταία στιγμή όταν ξεκίνησε η προετοιμασία. Ήταν αμαρτία και άδικο να με κατηγορήσουν μαζί με τους υπόλοιπους ότι παράτησα την Εθνική ομάδα».

Ο Θοδωρής Χατζηθεοδώρου υπογράμμισε ακόμη ότι «οι αποχωρήσεις δημιούργησαν αναστάτωση στην Εθνική, η οποία έχασε την αγωνιστική της ταυτότητα. Το κύριο μέλημα είναι να ξαναβρεί αυτή την ταυτότητα, να βρει αυτή τη χημεία. Και για να τη βρει πρέπει το μυαλό όλων να λειτουργεί ακριβώς το ίδιο. Δυστυχώς. Λειτουργούσαμε με 13 μυαλά! Να φτάσουμε ψηλά μπορούμε, να διεκδικήσουμε την είσοδό μας στην τετράδα του Παγκοσμίου. Αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε το κάτι παραπάνω, όπως το να νικήσουμε τη Σερβία, μια μέτρια ομάδα, κορεσμένη και γηρασμένη. Ήταν μεγάλη αποτυχία που δεν τους νικήσαμε στο Παγκόσμιο. Σε αυτό φέρει μερίδιο ευθύνης και ο προπονητής, ο οποίος θα έπρεπε από την αρχή να μη δώσει το δικαίωμα σε κανέναν αθλητή να μιλάει.Νομίζω ότι ήταν πάρα πολύ ανεκτικός. Του είχα πει ότι δεν μπορεί να μιλάει ο Γιώργος Αφρουδάκης και να μιλάει και κάποιος άλλος. Δεν μπορεί να μιλάει ο Χατζηθεοδώρου και να μιλάει και κάποιος άλλος. Και αναφέρω εμάς τους δύο, γιατί είμαστε οι δύο πιο παλιοί παίκτες της Εθνικής ομάδας. Πρέπει να υπάρχει μια ιεραρχία, ένας σεβασμός. Δυστυχώς δεν υπήρχε αυτό στην Εθνική. Αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Μην ψάχνουν όλοι να βρουν τις αιτίες στα αγωνιστικά, το τι γίνεται απ' έξω είναι το πρόβλημα. Όταν έχουμε χάσει κάποιο παιχνίδι και υπάρχει ένταση, λογομαχίες και ο ένας ρίχνει το φταίξιμο στον άλλο, δεν μπορεί να προχωρήσει έτσι μια ομάδα. Εγώ στη ζωή μου ποτέ δεν έριξα το φταίξιμο σε κανέναν».

Το άσχημο κλίμα που διαμόρφωσαν όλα τα παραπάνω γεγονότα οδήγησε τον 31χρονο στη μεγάλη απόφαση να κλείσει οριστικά την καριέρα του με την Εθνική. Ο ίδιος πάντως δε φαίνεται να μετανιώνει για κάτι: «Μου αρέσουν οι δυσκολίες, δεν το βάζω κάτω. Ποτέ δεν πιστεύω ότι κάτι δεν θα πάει καλά. Είμαι αισιόδοξος. Όταν, όμως, πρόκειται για την Εθνική ομάδα, δεν μπορώ να κλείνω τα μάτια. Θεώρησα σκόπιμο και σωστό να κάνω πίσω. Δεν ξέρω αν με την απουσία μου εξυπηρετώ κάποιους. Λάθος ή σωστό, έτσι έκρινα και έτσι αποφάσισα, έχοντας εξαντλήσει όλα τα περιθώρια».

Ο Θοδωρής Χατζηθεοδώρου έκανε και ένα μίνι απολογισμό της πλούσιας καριέρας του με την εθνική ομάδα, ενώ ξεκαθαρίζει ότι δε θεωρεί πως αυτή λήγει με άδοξο τρόπο: «Έχω παίξει τρεις φορές σε Ολυμπιακούς Αγώνες, σε τρία Παγκόσμια Πρωταθλήματα, σε τρία Ευρωπαϊκά. Δεν έχω να αποδείξω τίποτα και σε κανέναν. Έχω βάλει κι εγώ το δικό μου λιθαράκι στην πορεία αυτής της ομάδας. Θα ήθελα να τελειώσει η καριέρα μου με τη συμμετοχή μου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, αλλά όλη αυτή η κατάσταση είναι δυσβάσταχτη για μένα. Δεν θα μπορούσα να αντέξω. Αν πούμε ότι φέτος δεν θα αγωνιζόμουν στην Εθνική ομάδα λόγω του τραυματισμού, δεν ξέρω αν θα ήταν σωστό την επόμενη σεζόν να επιστρέψω πάλι και να πάρω τη θέση ενός παιδιού που θα παίξει φέτος. Και να ακούω πάλι τα ίδια, ότι "τρώω" τη θέση κάποιου. Λες και υπάρχει καλύτερος αθλητής από μένα στο ελληνικό πόλο. Υπάρχουν κάποιοι αθλητές, που όχι απλώς είναι σημαίες, δεν πρέπει καν να τους αγγίζεις. Δεν μπορεί να πει κανείς ότι υπάρχει καλύτερο δίδυμο φουνταριστών από τον Αφρουδάκη και τον Βλοντάκη, είναι ιεροσυλία. 'Η ότι υπάρχει καλύτερος τερματοφύλακας στην Ελλάδα από τον Δεληγιάννη, ή ότι υπάρχει καλύτερος αθλητής από τον Χατζηθεοδώρου. Κι αυτό δεν το λέω εγώ. Το αποδεικνύουν τα αποτελέσματα. Επομένως, δεν μπορεί κανείς ούτε για αστείο να πει ότι υπάρχει ένα μικρό ταλέντο που μπορεί να αναπληρώσει αυτούς τους αθλητές. Αυτοί οι αθλητές είναι δυσαναπλήρωτοι και όταν αποφασίσουν να σταματήσουν το πόλο, θα πρέπει ο κόσμος να περιμένει μια μεγάλη καμπή του ελληνικού πόλο, μέχρι όλα αυτά τα παιδιά να ωριμάσουν, να αποκτήσουν εμπειρίες και να αρχίσουν να ανεβάζουν ξανά το άθλημα. Αν συμβεί αυτό, γιατί μετά λύπης μου βλέπω ότι δεν υπάρχουν πια πολλά ταλέντα».

Όσο για το περίφημο «ουδείς αναντικατάστατος» που έλεγε ο ομοσπονδιακός προπονητής, Σάντρο Καμπάνια, πέρυσι το καλοκαίρι, ο αρχηγός του Ολυμπιακού σχολίασε με καυστικό τρόπο: «Όταν έφυγα, έλεγε ότι στη θέση του Χατζηθεοδώρου βρήκα τον Κοκκινάκη. Ο Κώστας είναι φίλος μου και τον σέβομαι ως αθλητή. Όταν το άκουσα αυτό όμως, χαμογέλασα. Και δεν χαμογέλασα λόγω της αξίας του Κώστα. Είναι ένας πολύ καλός παίκτης και έπαιξε πολύ καλά για την εθνική ομάδα. Σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει η δυνατότητα να καλυφθεί το κενό ενός αθλητή όπως είναι ο Χατζηθεοδώρου. Όπως είναι αδύνατον να καλυφθεί το κενό ενός Αφρουδάκη, ενός Βλοντάκη, ενός Δεληγιάννη. Για να μη νομίζουν κάποιοι ότι είμαι "ψωνάρα" ή εγωιστής, γνωρίζω πολύ καλά τι είμαι, τι αξίζω και πού μπορώ να φτάσω».

Επιμέλεια: Γιώργος Μπασάκης