«Στόχος η κατάκτηση του πρωταθλήματος»

Η φράση «το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο», σε πολλές περιπτώσεις ανθρώπων αποτελεί αδιαπραγμάτευτο απόφθεγμα ζωής. Το πώς μπορεί μια απλή «μητρική» αποστολή για ψώνια σε…Super Market, να σε εξελίξει μετά από χρόνια σε υποψήφια πρωταθλήτρια Ελλάδας, για πολλούς μπορεί να έχει χαώδη απόσταση, όμως στην περίπτωση της Δέσποινας Μητσέλου, η «παραμυθένια» αυτή διαδρομή, δεν είναι τίποτα άλλο από απλή πραγματικότητα.
Ξεκίνησε το βόλεϊ από θαυμασμό για το άθλημα, διακρίθηκε ανεβαίνοντας σκαλί –σκαλί επίπεδο έπειτα από σκληρή δουλειά και προσωπικές θυσίες και είναι εδώ και τρία περίπου χρόνια μέλος μιας εκ των μεγαλύτερων ομάδων στην Ελλάδα.
Η βολεϊμπολίστρια του φετινού πρωτοπόρου της Α1 γυναικών, Παναθηναϊκού, μίλησε στην “Sport Day”, για την ομάδα της, την φετινή «μάχη» του πρωταθλήματος, την ενασχόλησή της με το βόλεϊ, τους προσωπικούς της στόχους και άλλα πολλά…

Συνέντευξη στον Νίκο Ζέρβα

Τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος, ο Παναθηναϊκός, είναι στην 1η θέση της βαθμολογίας. Με βάση την μέχρι τώρα εικόνα πιστεύεις πως είστε το φαβορί για την κατάκτησή του;

Ξεκινήσαμε με αυτό το στόχο το καλοκαίρι. Δουλέψαμε πάρα πολύ και αυτό βγήκε στα παιχνίδια. Σίγουρα έχουμε προβάδισμα αφού η κατάληψη της πρώτης θέσης σου δίνει το πλεονέκτημα έδρας. Περιμένουμε βέβαια και τους αγώνες του κυπέλλου όπου είμαστε στο «Final –8».

Με δεδομένο ότι πέρυσι τερματίσατε στην 3η θέση, τι έχει αλλάξει προς το καλύτερο για την ομάδα; Καλύτερο έμψυχο υλικό, καλύτερη δουλειά στην
προετοιμασία ;

Μάλλον έχει παίξει ρόλο η ενδυνάμωση του ρόστερ. Δουλειά έγινε αρκετή, καλή και ποιοτική, αλλά είχε γίνει και πέρυσι το ίδιο, οπότε πιστεύω πως οφείλεται βασικά στα νέα κορίτσια που ήρθαν στην ομάδα.

Ποια πιστεύεις πως είναι τα δυνατά σημεία της ομάδας και που χρειάζεστε δουλειά;

Σίγουρα έχουμε βελτιωθεί πολύ στο σερβίς μας. Υπάρχει πολύ καλή και αποτελεσματική επιθετική ζώνη, καθώς υπάρχουν τρία με τέσσερα χέρια τα οποία «καθαρίζουν» όλες τις μπάλες. Ίσως να χρειάζεται λίγο παραπάνω ομαδική συνεννόηση στον τομέα της υποδοχής.

Το γυναικείο βόλεϊ δεν φημίζεται για υψηλή προσέλευση θεατών, παρόλα αυτά οι φίλοι του Παναθηναϊκού είναι δίπλα σας. Σας βοηθάει αυτό;

Μας βοηθάει απίστευτα! Πρώτη φορά γίνεται αυτό το πράγμα. Όλα ξεκίνησαν από το τουρνουά προετοιμασίας στο Άργος. Τα παιδιά του τοπικού συνδέσμου ήταν στο γήπεδο κάθε μέρα και μας συμπαραστάθηκαν απίστευτα. Εκεί έγινε η αρχή. Στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος το γήπεδο είχε πολύ κόσμο και σιγά-σιγά έρχονται φίλαθλοι ακόμη και από την επαρχία για να μας στηρίξουν…Με την...«φωνή» τους έχουν συμβάλει και εκείνοι τα μέγιστα στην πολύ καλή πορεία μας.

Η βάση του κοινού σας ανδροκρατείται. Σου έχει συμβεί κάποιο περίεργο σκηνικό; Όσον αφορά την εκδήλωση θαυμασμού, έχει υπερβεί κανείς τα όρια;

Υπάρχουν τέτοια περιστατικά σίγουρα, αλλά δεν ξεπερνούν τα όρια. Μας δίνουν κασκόλ, ζητάνε αυτόγραφα σε φανέλες…Το χαρακτηριστικότερο που θυμάμαι, είναι κάποιος που μου φώναζε από την εξέδρα : Σ’ αγαπάω, σ’ αγαπάω, σ’ αγαπάω…Σ’ ένα άλλο παιχνίδι στο Μαρκόπουλο, την ώρα που φώναζαν κάποιο σύνθημα που μου αρέσει πολύ και το σιγοτραγουδάω και εγώ στον πάγκο, είδαν ότι «συμπάσχω» μαζί τους και μου το αφιέρωσαν…Έχω μια διαφορετική σχέση με τους φίλους του Παναθηναϊκού, καθώς είμαι οπαδός της ομάδας από μικρή.

Ο Παναθηναϊκός αγωνίζεται και στα ευρωπαϊκά Κύπελλα, πέρυσι με αρκετή επιτυχία φέτος μείνατε εκτός νωρίς; Τι έφταιξε ;

Φέτος ήταν θέμα ατυχίας. Και πέρυσι είχαμε μπει σε δύσκολο όμιλο, πήγαμε στο Βελιγράδι, συνωμότησαν όμως όλα υπέρ μας. Το κλίμα ήταν υπέροχο η μια κοπέλα έπαιζε για την άλλη και χωρίς άγχος ήρθαν τα αποτελέσματα. Φτάσαμε μια «ανάσα» από τα προημιτελικά. Στην εφετινή διοργάνωση οι ομάδες ήταν πολύ δυνατές «παλέψαμε», αλλά δεν τα καταφέραμε.

Η Ευρωπαϊκή εμπειρία πως είναι ;

Είναι στην κυριολεξία φοβερή! Αυτό που δεν θα ξεχάσω είναι το περυσινό παιχνίδι στην ισπανική Αβίλα. Μια μικρή πόλη που την ημέρα του αγώνα προετοιμαζόταν γι’ αυτό το ματς. Περπατούσαμε στους δρόμους με την πράσινη φόρμα και φώναζαν διάφορα συνθήματα, ενώ μόλις μπήκαμε για προθέρμανση συναντήσαμε μια γιορτή. Ένα πραγματικό πανηγύρι…

Ποιες διαφορές έχεις διακρίνει στην οργάνωση, την ποιότητα και το ενδιαφέρον του κόσμου, στις ξένες ομάδες που έχετε αντιμετωπίσει;

Υπάρχει καλύτερη οργάνωση, αντιμετωπίζουν τις παίκτριες καθαρά σαν επαγγελματίες οι οποίες το μόνο που έχουν να κάνουν, είναι να ασχοληθούν με την δουλειά τους. Φαίνεται ότι υπάρχει μεγαλύτερος επαγγελματισμός. Όσον αφορά τις κερκίδες στην Ελλάδα δυστυχώς έχουν συμβεί άσχημα γεγονότα, που έχουν απωθήσει τις γυναίκες και τα παιδιά από τα γήπεδα. Έχουμε συνδυάσει τους αγωνιστικούς χώρους με χώρους εκτόνωσης και αυτό φοβίζει. Στο εξωτερικό είναι καθαρά γιορτή. Δεν υπάρχει αυτή η νοοτροπία. Κόρνες, χαρτοπόλεμος, «ζεστή» ατμόσφαιρα αλλά σε φιλικά και λογικά πλαίσια.

Πάμε λίγο πίσω σε σένα. Σε ποια θέση αγωνίζεσαι;

Διαγώνιος! Ή αλλιώς «2».

Συνήθως λόγω της ιδιομορφίας του αθλήματος στις αλλαγές, αγωνίζεσαι λίγο. Θα ήθελες περισσότερες ευκαιρίες να δείξεις πράγματα ;

Πάρα πολύ… Μου λείπει το γεγονός ότι δεν έχω πολλές εικόνες από τον αγωνιστικό χώρο. Είμαι σε ηλικία που θέλω πάρα πολύ να παίξω και περιμένω την κάθε ευκαιρία που θα μου δοθεί για να την εκμεταλλευτώ.

Με ποιες συμπαίκτριες σου είσαι πιο «δεμένη» ;

Με την Ρούξι Ντουμιτρέσκου, το «λίνι μου», το οποίο βγαίνει από το «αγαπουλίνι» (πολύ γέλιο…) και το Λενιώ μου, την Ελένη Φραγκιαδάκη.

ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ…

Νέα…Όμορφη… Γιατί βόλεϊ;

(γέλια)…Ξεκίνησα το βόλεϊ χωρίς να έχω κάποιο συγκεκριμένο στόχο. Απλά μου άρεσε και έπαιζα στο σχολείο με τις φίλες μου. Δεν είχα στο μυαλό μου να αποκτήσω οικονομικά οφέλη ή να κάνω τη μεγάλη καριέρα.

Πως ξεκίνησες να ασχολείσαι ;

Ήταν καλοκαίρι του 1991…Η μαμά μου με έστειλε Super market και στον δρόμο ο μετέπειτα προπονητής μου με είδε ψηλή και…αδύνατή, με πλησίασε και μου πρότεινε να ασχοληθώ και να εγγραφώ στα τμήματα υποδομής του Ηλυσιακού. Δέχτηκα και έτσι ξεκίνησαν όλα. Ήταν κάτι που ήθελα αλλά δεν είχα τολμήσει μέχρι τότε.

Φαντάζομαι πως έχεις στην καρδιά σου την πρώτη σου ομάδα. Τι θυμάσαι από αυτά τα χρόνια ;

Υπήρχαν θετικά και αρνητικά. Πέραν του ότι έμαθα πάρα πολλά, όσον αφορά τις τεχνικές του αθλήματος, έμαθα να συνυπάρχω με άτομα, να «δίνω» και να «δέχομαι». Γνώρισα το πώς είναι να ενεργώ ομαδικά εντός και εκτός γηπέδου. Είχα την τύχη να είμαι μέλος ενός συλλόγου που δεν λειτουργεί καθαρά σε επαγγελματικά πρότυπα. Ήμασταν μια «τρελή» παρέα» που λειτουργούσε σαν μια μονάδα. Μου δόθηκε η ευκαιρία σε ηλικία 15 χρονών να παίξω στη γυναικεία ομάδα και να έχω πρωταγωνιστικό ρόλο, κάτι που με γέμισε εμπειρίες. Όσον αφορά τα αρνητικά, όταν ένιωσα έτοιμη να φύγω, δεν είχα την έγκριση της ομάδας κάτι που μου έκανε κακό, αφού έμεινα πίσω αγωνιστικά για δυο χρόνια.

Πρώτος προπονητής; Πιστεύεις ότι του χρωστάς πολλά για την μέχρι τώρα εξέλιξή σου;

Ο Σταύρος Νάτσης…Είχα μεγάλη τύχη που είχα αυτό τον άνθρωπο δίπλα μου. Ήταν για μένα σαν δεύτερος πατέρας, ασχολήθηκε μαζί μου και πίστεψε σε εμένα. Ενδιαφέρθηκε πολύ για την εξέλιξή μου. Δεν τον αλλάζω με τίποτα. Του χρωστάω τα πάντα.

Πόσο επηρέασε την προσωπικότητά σου η ενασχόληση με το βόλεϊ ;

Λόγω του βόλεϊ «έφυγα» από το σπίτι μου πολύ μικρή, αφού υπήρχαν πολλές υποχρεώσεις με ταξίδια στην επαρχία, ενώ έλλειπα σε αποστολές με την εθνική ομάδα για πολλές ημέρες. Γενικότερα γίνεσαι πολύ πιο ισχυρή προσωπικότητα από κάποιον που δεν έχει ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Διαμορφώνεις χαρακτήρα, ωριμάζεις.

Έπειτα λοιπόν από ώρες προπόνησης, «κιλά» ιδρώτα και πολλούς αγώνες στην Α2, το καλοκαίρι του 2002 έρχεται η μεταγραφή σου στον Παναθηναϊκό; Όνειρο ζωής;

Το καλοκαίρι εκείνο ήταν φοβερά έντονο γιατί ήθελα να φύγω οπωσδήποτε και να δοκιμάσω στην Α1. Ήμουν ένα «βήμα» από το να σταματήσω καθώς η ομάδα με την οποία συζητούσα δεν τα «έβρισκε» με τον Ηλυσιακό. Μια ήμερα πριν από το τέλος των μεταγραφών, έμαθα για το ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού με τον οποίο είχε συμφωνήσει ο Ηλυσιακός. Νόμιζα ότι μου έκαναν πλάκα, αλλά ήταν αλήθεια. Δε μπορώ να σου περιγράψω την χαρά μου με λόγια….

Το επίπεδο του γυναικείου βόλεϊ πιστεύεις πως είναι σε καλό επίπεδο ;

Υπάρχουν πολλά περιθώρια βελτίωσης. Όσον αφορά το φετινό πρωτάθλημα τα παιχνίδια μου φαίνονται πολύ ευκολότερα μιας και είμαστε σε καλύτερο επίπεδο εμείς, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχει μειωθεί η ανταγωνιστικότητα του. Το άθλημα όμως δεν έχει την προβολή που του αξίζει. Πρέπει να βρεθούν άτομα που να το αγαπάνε και να κάνουν σοβαρές αλλαγές.

Οι διαφορές με το ανδρικό ποιες είναι ;

Βασικά, οι άνδρες έχουν περισσότερο ύφασμα στο σορτσάκι τους…(γέλια). Οι διαφορές είναι καθαρά στο θέμα της δύναμης, που κάνει τις φάσεις πιο εντυπωσιακές. Αλλά συνήθως οι φάσεις σε έναν αγώνα ανδρών, δεν έχουν την αντίστοιχη διάρκεια με την δική μας, με αποτέλεσμα να «χάνουν» κατά κάποιο τρόπο σε σασπένς.

ΕΘΝΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

Σε μικρότερη ηλικία αγωνίστηκες στις εθνικές ομάδες, κορασίδων, νεανίδων και γυναικών. Μεγάλη τιμή και δικαίωση έτσι ; Μίλησε μου για την πορεία σου με τη γαλανόλευκη.

Η εθνική είναι απόρροια της σκληρής προσπάθειας και της δουλειάς, οπότε φυσικά και αποτελεί δικαίωση. Είμαι από τα άτομα που και στους δυο συλλόγους που έχω αγωνιστεί «πονάω» τη φανέλα που φοράω, πόσο μάλιστα αυτή με το εθνόσημο. Η πρώτη κλήση μου στην εθνική ήρθε σε ηλικία 14 ετών. Από τα κλιμάκια στα οποία έκανα προετοιμασία με κορασίδες και νεανίδες, ήρθε και η κλήση στην ομάδα των γυναικών.

Θα ήθελες μια ακόμη ευκαιρία; Είναι στόχος σου η επιστροφή ;

Είναι πολύ δύσκολο πλέον, καθώς όταν έφυγα από την εθνική, δεν έκανα κάποια πράγματα που έπρεπε να κάνω. Όπως να δουλέψω σε δυσκολότερο επίπεδο να εξελιχθώ και πλέον κάποιες άλλες κοπέλες προχώρησαν περισσότερο και εγώ έμεινα «στάσιμη». Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις…

Έχεις εκπροσωπήσει την χώρα μας και σε επίπεδο σχολικού και Πανεπιστημιακού πρωταθλήματος με αρκετή επιτυχία.

Με το σχολείο της Ηλιούπολης, έχω πάρει την 6η θέση στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα. Ήταν απόφαση ζωής ν’ αλλάξω σχολείο για να διεκδικήσω, εκτός από αυτή την διάκρισή, την είσοδό μου σε κάποια Ανώτερη σχολή. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά. Έχω όμορφες αναμνήσεις από αυτή την περίοδο. Με το Πανεπιστήμιο τα τελευταία δυο χρόνια βγαίνουμε πρώτες στην Ελλάδα, ενώ πρόπερσι στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Σλοβενίας πήραμε την 6η θέση.

Η ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΓΕΝΙΚΑ…

Εκτός από βόλεϊ τι ; Σπουδάζεις; Παράλληλη δουλειά ;

Είμαι στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, στο τμήμα Χρηματοοικονομικής και Τραπεζικής διοικητικής. Όσον αφορά την παράλληλη δουλειά, ψάχνω κάτι μόνιμο, καθώς τα χρήματα από το βόλεϊ δεν επαρκούν. Κατά καιρούς εργάζομαι σε pro motion.

Τα καταφέρνεις όλα μαζί; Δεν είναι δύσκολο;

Όταν θέλεις κάτι πολύ, το καταφέρνεις. Αν έχεις τους δικούς σου λόγους να το κάνεις το πραγματοποιείς !

Προσωπικός χρόνος υπάρχει; Με τι άλλο σου αρέσει ν’ ασχολείσαι;

Πηγαίνω βόλτες, πολλές βόλτες ! Γενικά δεν έχω πρόβλημα στο που θα πάω για να περάσω καλά. Για μένα πολύ σοβαρό ρόλο παίζει η παρέα. Μπορώ να περάσω καλά είτε πηγαίνοντας σινεμά, είτε απλά για φαγητό, είτε στα μπουζούκια, ή να μείνω σπίτι «χαζεύοντας» dvd.

Μετά από τόσα χρόνια ενασχόλησης με τον αθλητισμό, θα ενθάρρυνες ένα νέο κορίτσι της ηλικίας σου να δοκιμάσει;

Σίγουρα! Τα «εφόδια» που σου δίνει ο αθλητισμός δεν τα βρίσκεις πουθενά. Το έντονο συναίσθημα της χαράς και της λύπης στις νίκες και στις ήττες, ακόμα και ενός τραυματισμού, δεν μπορεί να το καταλάβει κανείς αν δεν το έχει ζήσει. Μόνο ένας αθλητής μπορεί να καταλάβει το κλάμα ενός άλλου αθλητή. Όλο αυτό δεν συγκρίνεται και δεν ανταλλάσσετε με τίποτα !

TO WHO IS WHO

Όνομα: Δέσποινα
Επώνυμο: Μητσέλου
Ημερομηνία Γεν: 8/8/1981
Ύψος: 1.89
Προηγούμενη ομάδα: Ηλυσιακός
Αριθμός φανέλας: 7
Διεθνείς συμμετοχές: 2