«Θέλω να σας μιλήσω για δύο όνειρα»: Η συγκινητική επιστολή του Ολαντίπο προς τους GM του NBA

Ο Βίκτορ Ολαντίπο άνοιξε την καρδιά του μέσα από μία συγκινητική επιστολή, εκφράζοντας παράλληλα την επιθυμία του να επιστρέψει στα παρκέ του NBA.

Ο 34χρονος Αμερικανός δεν περιορίστηκε, πάντως, στο αγωνιστικό κομμάτι.

Έκανε μία αναδρομή στη ζωή και την καριέρα του, μιλώντας για την οικογένειά του, τα πρώτα του βήματα στο μπάσκετ, αλλά και τις δύσκολες στιγμές που πέρασε εξαιτίας των σοβαρών τραυματισμών.

Παράλληλα, απευθύνθηκε στους ανθρώπους των ομάδων του NBA, παραδεχόμενος πως δεν γνωρίζει αν θα του δοθεί ακόμη μία ευκαιρία. Τόνισε, όμως, πως ανεξάρτητα από το πώς θα ολοκληρωθεί η διαδρομή του, η σχέση του με το μπάσκετ θα παραμείνει πάνω απ’ όλα «μια ιστορία αγάπης».

Αναλυτικά τα όσα ανέφερε:


«Θέλω να σας μιλήσω για δύο όνειρα.

Το πρώτο όνειρο είναι της μητέρας μου. Το είδε πριν από πάρα πολλά χρόνια, όταν ήταν έγκυος σε εμένα και στη δίδυμη αδελφή μου, στο Upper Marlboro του Μέριλαντ, το 1992. Στο όνειρο αυτό, είδε τον Hakeem Olajuwon, τον σπουδαιότερο Νιγηριανό μπασκετμπολίστα που έχει υπάρξει ποτέ. Της έδινε μια μπάλα του μπάσκετ με την υπογραφή του.

Και… αυτό ήταν! Ολόκληρο το όνειρο.

Αλλά για τη μητέρα μου, αυτό ήταν αρκετό.

Είμαστε μια πολύ πνευματική οικογένεια. Αγαπάμε τον Θεό. Και εκείνη θεώρησε αυτό το όνειρο ως ένα μήνυμα από μια ανώτερη δύναμη: ότι ένα από τα παιδιά της ήταν γραφτό να μεγαλώσει και να παίξει μπάσκετ.

Πρέπει να καταλάβετε κάτι: Οι γονείς μου δεν ήταν σε καμία περίπτωση αθλητές. Είναι Νιγηριανοί μετανάστες μέχρι το κόκαλο. Και όπως πολλοί Νιγηριανοί μετανάστες, πίστευαν ότι οι ευκαιρίες που θα είχαμε σε αυτή τη χώρα θα έρχονταν μέσα από τη μόρφωση και τη δύναμη του μυαλού μας. Δεν προερχόμασταν από μια κουλτούρα όπου ήταν φυσιολογικό να βλέπεις κάποιον να φτάνει στο NBA… ή τουλάχιστον εμείς δεν βλέπαμε να συμβαίνει κάτι τέτοιο συχνά, καταλαβαίνετε;

Οπότε η μητέρα μου δεν τα έλεγε αυτά για να εντυπωσιάσει κανέναν.

Κι όμως.

Από την πρώτη κιόλας μέρα, μου έλεγε γι’ αυτό το όνειρο.

Έτσι, όταν ερωτεύτηκα το μπάσκετ από μικρός — απλώς και μόνο επειδή καθόμουν στις κερκίδες και έβλεπα τη μεγαλύτερη αδελφή μου να παίζει… όταν ξενυχτούσα βλέποντας εκείνες τις ομάδες των Bulls και των Lakers στους Τελικούς… όταν προσπαθούσα να μιμηθώ τους τρεις δικούς μου GOATs (τον MJ, τον Kobe και την αδελφή μου) στη μπασκέτα του θείου μου, στην αυλή του, μετά την εκκλησία τις Κυριακές…

…και μετά άρχισα να δείχνω ότι ίσως είχα και πραγματικό ταλέντο;;;

Φίλε, πρέπει να είμαι ειλικρινής.

Έμοιαζε με πεπρωμένο.

Και μετά πάμε μπροστά, στο 2013…

Είναι η βραδιά του Draft.

Είμαι 21 χρονών. Έχω ήδη περάσει ένα απίστευτο ταξίδι μόνο και μόνο για να φτάσω μέχρι αυτή τη στιγμή.

Ο ατζέντης μου γυρίζει προς το μέρος μου και μου λέει:

«Vic, εσύ θα είσαι στο #2. Θα σε πάρει το Orlando.»

Αλλά υπάρχουν τηλεοπτικές κάμερες στραμμένες πάνω μας, οπότε προσπαθώ να μη δείξω υπερβολικά ενθουσιασμένος. Δεν θέλω να το προδώσω.

Και κάθομαι εκεί για ένα λεπτό, ανάμεσα στη στιγμή που μου το λέει και στη στιγμή που ανακοινώνεται η επιλογή…

και είναι σαν να περνάει ολόκληρη η ζωή μου μπροστά από τα μάτια μου.

Σκέφτομαι τον πατέρα μου, που δούλευε τρεις δουλειές, και τη μητέρα μου, που πήγε στη σχολή νοσηλευτικής, μόνο και μόνο για να μπορέσουμε εγώ και οι αδελφές μου να έχουμε την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση.

Σκέφτομαι όλους εκείνους που κορόιδευαν το επιθετικό μου παιχνίδι στην αρχή, επειδή άργησε περισσότερο να εξελιχθεί. Δεν είχα τις δυνατότητες και τα μέσα που είχαν πολλά από τα άλλα παιδιά. Έτσι, έκανα πράγματα όπως το να φτιάξω μόνος μου τη δική μου μπασκέτα — και κατά λάθος την έφτιαξα στα εννιά πόδια ύψος… smh.

Σκέφτομαι εκείνη τη φορά που ο Coach Crean ρώτησε ιδιωτικά έναν δημοσιογράφο αν πίστευε ότι θα μπορούσα να γίνω επαγγελματίας, κι εκείνος του απάντησε περίπου:

«Έλα τώρα. Είναι απλώς ένας αθλητικός τύπος. Τι κάνει που δεν μπορούν να κάνουν άλλοι 200 αθλητές σαν κι αυτόν;»

Τα σκέφτομαι ΟΛΑ αυτά.

Και τότε εμφανίζεται ο David Stern στο βήμα:

«…με τη δεύτερη επιλογή στο NBA Draft του 2013, οι Orlando Magic επιλέγουν τον Victor Oladipo, από το Indiana University.»

Και μετά βρίσκομαι εκεί πάνω και του σφίγγω το χέρι.

Και μετά ξεκινάει ένας ανεμοστρόβιλος από συνεντεύξεις και μέσα ενημέρωσης.

Και μετά…

Φίλε, συνέβη το πιο τρελό πράγμα.

Τελειώνω με τις υποχρεώσεις μου στα μέσα και περπατάω στα παρασκήνια προς το green room για να συναντήσω την οικογένειά μου.

Αλλά πριν φτάσω εκεί, τους βλέπω περίπου στη μέση του διαδρόμου.

Και η μητέρα μου στέκεται εκεί με μια παράξενη έκφραση στο πρόσωπό της.

Σχεδόν… πανικόβλητη.

Για μια στιγμή ανησυχώ.

Κάνω νόημα στη δίδυμη αδελφή μου και της λέω:

«Είναι καλά;;; Τι συμβαίνει;;;»

Και η αδελφή μου μου λέει:

«Όχι… Victor. ΚΟΙΤΑ.»

Και δείχνει προς τα δεξιά μου, πίσω από τη μητέρα μου.

Είναι ο Hakeem Olajuwon.

Βρισκόταν εκεί επειδή αυτό ήταν το τελευταίο Draft του David Stern ως κομισάριου του NBA, και ο Hakeem ήταν η πρώτη επιλογή Draft που είχε ανακοινώσει ποτέ ο Stern. Έτσι, τον είχαν καλέσει ξανά για να τιμήσουν αυτή τη στιγμή.

Και η μητέρα μου μόλις είχε πέσει πάνω του στα παρασκήνια, καθώς πήγαινε να με συναντήσει αφού με επέλεξαν στο Draft.

Και φυσικά…

του είπε για το όνειρό της.

Και ο Hakeem υπέγραψε μια μπάλα του μπάσκετ και της την έδωσε.

Ακριβώς όπως είχε δει στο όνειρό της.

Αυτή ήταν η πρώτη μου νύχτα στο NBA.

Από τότε έχουν συμβεί πολλά».