Τζόλης: «Κατάλαβα από τα 13 μου ότι μπορώ να παίξω σε υψηλό επίπεδο - Νιώθω σαν στο σπίτι μου στην Άρσεναλ»

Ο Έλληνας διεθνής, Χρήστος Τζόλης, που αποτελεί μέλος της Άρσεναλ από το φετινό καλοκαίρι, απάντησε στα ερωτήματα των φιλάθλων των «κανονιέριδων», μέσα από τη στήλη «Ask Me Anything», αναφέροντας, μεταξύ άλλων, πότε κατάλαβε ότι μπορεί να πρωταγωνιστήσει στο υψηλό επίπεδο.

Παράλληλα, εξέφρασε τον ενθουσιασμό του που αποτελεί μέρος του ρόστερ των Πρωταθλητών Αγγλίας, σημειώνοντας πως οι συμπαίκτες του και το επιτελείο της ομάδας τον έκαναν να νιώσει άμεσα σαν στο σπίτι του.

Αναλυτικά τα όσα ανέφερε:


Για τις προπονήσεις με την Άρσεναλ:

«Όλοι προσπαθούμε να βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Είμαστε μια ομάδα που θέλει να βελτιώνεται και ο στόχος είναι να κερδίζουμε κάθε φορά, οπότε οι απαιτήσεις στις προπονήσεις είναι υψηλές».

Για τη διατροφή του:

«Στην πραγματικότητα, προσέχουμε πολύ τη διατροφή μας. Το συνηθισμένο μου πρωινό, θα έλεγα, είναι ομελέτα με αβοκάντο, πάνω-κάτω, ή μερικές φορές χυλός βρώμης, γιατί θέλω να αλλάζω το πρωινό μου. Όσον αφορά τα cheat meals, ίσως μετά από ένα παιχνίδι μπορώ να φάω κάτι πιο ελεύθερο. Μου αρέσουν κάποια γλυκά μετά το παιχνίδι. Μπορεί να φάω ένα μπράουνι ή κάτι τέτοιο. Αλλά τίποτα υπερβολικό. Είναι σημαντικό να τρως υγιεινά».

Για το πότε κατάλαβε ότι έχει το επίπεδο να αγωνιστεί επαγγελματικά:

«Eίναι μια ωραία ερώτηση. Νομίζω ότι περίπου στα 12 ή 13 μου χρόνια κατάλαβα ότι ήμουν αρκετά καλός για την ηλικία μου. Σκόραρα πολλά γκολ στην Ελλάδα.

Προφανώς, τότε ο στόχος μου ήταν να αγωνιστώ στην πρώτη ομάδα του ΠΑΟΚ. Αυτό συνέβη σε μικρή ηλικία, στα 18 μου, όταν έκανα το ντεμπούτο μου. Οπότε, πάνω-κάτω στα 13 ή 14 μου, ήξερα ότι μπορούσα να γίνω ποδοσφαιριστής επιπέδου πρώτης ομάδας».

Για το γεγονός ότι εντάχθηκε στους Πρωταθλητές Αγγλίας:

«Είναι πραγματικά απίστευτο συναίσθημα να υπογράφω με την Άρσεναλ, ειδικά αφού η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα της Premier League την περασμένη σεζόν. Αμέσως ένιωσα σαν στο σπίτι μου. Βλέπω ότι εδώ υπάρχει πολύ καλή ατμόσφαιρα στα αποδυτήρια».





Για το πώς αποκτά κίνητρο μετά από δύσκολες βραδιές:

«Πιστεύω ότι οι ήττες είναι μέρος του ποδοσφαίρου και ξέρουμε ότι συμβαίνουν συχνά· το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να μαθαίνουμε από τα λάθη μας και να γνωρίζουμε τι μπορούμε να κάνουμε καλύτερα την επόμενη φορά. Γι’ αυτό πιστεύω ότι μερικές φορές είναι καλό μάθημα να κατανοούμε την ήττα.

Φυσικά, δεν μου αρέσει να χάνω, όπως είναι προφανές, και σε κανέναν εδώ δεν αρέσει να χάνει, αλλά μερικές φορές οι ήττες μπορούν να κάνουν την ομάδα να συσπειρωθεί καλύτερα και να βελτιώσει μικρές λεπτομέρειες. Δεν χρειάζεται να το διαπιστώσεις μόνος σου. Μετά από μια ήττα, κάνε ένα βήμα πίσω και ετοιμάσου για τον επόμενο αγώνα».

Για το πώς βοηθάει ο ένας τον άλλον στην ομάδα:

«Στην πραγματικότητα, όλοι προσπαθούμε να βοηθάμε ο ένας τον άλλον στις προπονήσεις, στο γήπεδο, αλλά και κατά τη διάρκεια των αγώνων. Είμαστε μια ομάδα που θέλει να βελτιώνεται και ο στόχος είναι να κερδίζουμε κάθε φορά, οπότε τα πρότυπα είναι υψηλά και στις προπονήσεις.

Μπορώ να πω ότι οι πιο έμπειροι παίκτες, όπως ο Μικέλ Μερίνο, ο Γκαμπριέλ Μαγκαλάες, ο Ντέκλαν Ράις, μιλάνε πολύ — ακούω πολλά από αυτούς, όπως και από τον Μάιλς. Νομίζω ότι είναι καλό να έχεις τέτοιους παίκτες δίπλα σου και να μαθαίνεις από αυτούς».

Για τους αριστεροπόδαρους απέναντι στους δεξιοπόδαρους παίκτες:

«Ποιος κερδίζει; Καλή ερώτηση. Έχουμε πολλούς αριστερόποδους και στην ομάδα μας.

Πιστεύω ότι θα κερδίσουν οι δεξιόποδοι, γιατί μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε καλύτερα και το αριστερό μας πόδι. Έχουμε λοιπόν το πλεονέκτημα να χρησιμοποιούμε και τα δύο πόδια. Γι’ αυτό θα πω ότι θα κερδίσουν οι δεξιόποδοι».




Για την πιο απρόσμενη φιλία στην ομάδα:

«Ο Κάι (Χάβερτζ) και ο Βίκτορ (Γιόκερες). Είναι πολύ δεμένοι, κάτι που χαίρομαι που βλέπω, καθώς παίζουν στην ίδια θέση. Δεν περίμενα να είναι τόσο δεμένοι όταν υπέγραψα εδώ.



Για το ποιος θα επιβίωνε σε ένα απομονωμένο νησί:

«Είναι δύσκολο να πω, γιατί είμαι εδώ μόνο έναν μήνα και δεν γνωρίζω ακόμα τις ικανότητες κάθε παίκτη. Αλλά θα διάλεγα κάποιον δημιουργικό. Ίσως θα διάλεγα τον Μάρτιν Οντεγκάρντ. Πιστεύω ότι διαθέτει την υπομονή και τις δεξιότητες επιβίωσης».