Αυτοπυρπολήθηκε. Μπροστά στο πάρκο που πηγαίνω τους γιους μου για ποδήλατο. Στο σημείο που στεκόμουν λίγες ώρες νωρίτερα αλλά και ώρες αργότερα. Στη γειτονιά μου.
“Μα γιατί γράφεις συνέχεια θλιβερά πράγματα; Γράψε και κάτι διαφορετικό.” Αυτή τη φράση, που είχα ακούσει από φίλους αλλά και από ανθρώπους που δεν ξέρω καν προσωπικά, σκεφτόμουν, ακριβώς τη στιγμή που χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν μια φίλη μου, μητέρα ενός μικρού αγοριού. “Μην έρθεις στο πάρκο,” μου είπε. “Φεύγουμε και εμείς. ‘Εγινε κάτι τρομερό.” Άκουσα τη σειρήνα του ασθενοφόρου.
Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου της Αντριάνας Παρασκευοπούλου στο aixmi.gr