Βολιάκο: «Στην Τούμπα δυσκολεύεσαι να ακούσεις ακόμη και τους συμπαίκτες σου»

Στην απόφαση να έρθει στον ΠΑΟΚ και τη ζωή του στην Ελλάδα αναφέρθηκε μεταξύ άλλων ο Αλεσάντρο Βολιάκο. Ο Ιταλός κεντρικός αμυντικός στάθηκε και στα πρώτα του βήματα στο ποδόσφαιρο, ενώ αποθέωσε την ατμόσφαιρα στην Τούμπα κάνοντας λόγο πως «δυσκολεύεσαι να ακούσεις ακόμα και τους συμπαίκτες σου»!

Αναλυτικά οι δηλώσεις του Αλεσάντρο Βολιάκο:

«Οι γονείς μου είχαν μια πιτσαρία και δούλευαν σαν σκυλιά για εμάς τα παιδιά. Δούλευαν όλη μέρα για να μην μας λείψει τίποτα, δεν είχαν ούτε χρόνο να ανασάνουν, αλλά προσπαθούσαν πραγματικά να μας ικανοποιούν σε όλα. Σε αυτούς οφείλω το ότι έγινα ποδοσφαιριστής».

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν πραγματικά από την αρχή: χάρη σε ποιον έγινες ποδοσφαιριστής;

«Τον μεγαλύτερο αδελφό μου. Έπαιζε ήδη ποδόσφαιρο και, ως παιδί, τον έβλεπα και ήθελα να τον μιμηθώ. Παίζαμε κάθε λεπτό του ελεύθερου χρόνου μας. Οι γονείς μου δούλευαν όλη μέρα στην πιτσαρία και εμείς μέναμε στην αυλή κάνοντας χαμό με εκείνη τη μπάλα. Πάρα πολλά σπασμένα τζάμια… (γέλια). Τέλος πάντων, όλα ξεκίνησαν από εκεί. Ο αδελφός μου ήταν δυνατός, αλλά είχε σκληρό χαρακτήρα και ίσως αυτό τον βοήθησε. Έφτασε μέχρι τη Serie D και μετά σταμάτησε».

Μετά από εκείνη την εμπειρία στη Γιούβε, πέρασες όμως έξι μήνες στην Πάντοβα στη Serie B, παίζοντας ελάχιστα, και στη συνέχεια άλλους έξι μήνες στην Πορντενόνε στη Serie C: ένα σημαντικό βήμα προς τα πίσω… Φοβήθηκες ποτέ ότι δεν θα τα καταφέρεις;

«Ναι, φοβήθηκα. Ήταν ένα πραγματικό σταυροδρόμι στην καριέρα μου: στην Πάντοβα τα πράγματα πήγαν τραγικά, έφτασα την τελευταία μέρα της μεταγραφικής περιόδου και ήμασταν 35 παίκτες, κάτι που δεν μου έχει ξανασυμβεί και ελπίζω να μη μου ξανασυμβεί ποτέ. Ήμουν ήδη με τη γυναίκα μου, παρότι τότε ήμασταν ακόμη αρραβωνιασμένοι, και δεν ντρέπομαι να πω ότι ήταν τρομερές στιγμές: γύριζα σπίτι και έκλαιγα μαζί της. Δεν ήξερα πώς να βγω από αυτό, ήμουν γεμάτος αμφιβολίες. Ένιωθα ότι το όνειρό μου μετατρεπόταν σε εφιάλτη…»

Και μετά; Τι συνέβη; Πώς το ξεπερνάς;

«Η καριέρα ενός ποδοσφαιριστή είναι γεμάτη από τέτοιες στιγμές: μπορεί να είναι η κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι, ένας τραυματισμός, μια λάθος επιλογή. Όλα εξαρτώνται από το πώς αντιδράς. Πάντα ήμουν περήφανος τύπος, από αυτούς που θέλουν να αποδεικνύουν την αξία τους. Αν κάποιος δεν πίστευε σε μένα, έλεγα: “Τώρα θα σου δείξω”, και έπιανα δουλειά διπλά. Προφανώς, όμως, αν δεν έχεις τη στήριξη των ανθρώπων που σε αγαπούν, δεν μπορείς να τα καταφέρεις μόνος. Η σημερινή μου γυναίκα ήταν καθοριστική εκείνη την περίοδο – υποφέραμε πραγματικά μαζί – ο πατέρας μου, που προσπαθούσε να με καθησυχάσει κάθε βράδυ, και ο Σίνισα, που μου έλεγε συνεχώς ότι είμαι δυνατός, ότι έπρεπε να μείνω ήρεμος, ότι θα το ξεπεράσω. Έπειτα, στην Πορντενόνε βρήκα τον αθλητικό διευθυντή Λοβίζα, που πίστεψε σε μένα. Και από εκεί, η καριέρα μου άρχισε να απογειώνεται».

Πότε συνειδητοποίησες ότι τα κατάφερες;

«Λοιπόν, ειλικρινά, ακόμα δεν έχω καταλάβει αν πραγματικά τα κατάφερα (γέλια). Είμαι ο τύπος που ποτέ δεν μένει ικανοποιημένος· αυτή είναι η αδυναμία μου, αλλά και η δύναμή μου. Αν κάνω κάτι καλό, φτάνω σε ένα ορόσημο, και ήδη θέτω νέο στόχο. Η μεταγραφή στη Τζένοα ήταν σίγουρα καθοριστική (σεζόν 2022/2023). Εκείνη τη χρονιά καταφέραμε την άνοδο στη Serie A και έπαιξα πολύ. Την επόμενη χρονιά, όταν ξεκίνησε το πρωτάθλημα, είπα στον εαυτό μου: “Ίσως είμαστε εκεί” (χαμογελά)».

Η Ελλάδα μετά την Πάρμα: πώς προέκυψε η ευκαιρία, και ήταν δύσκολο να αλλάξεις τη ζωή σου;

«Ο ΠΑΟΚ με ήθελε πραγματικά, ξεκινώντας από τον Αύγουστο. Διστακτικά, γιατί υπήρχαν σκέψεις να μείνω στην Πάρμα. Αλλά όταν τα πράγματα δεν προχώρησαν, αποφάσισα να δεχτώ. Πάντα είχα την ιδέα να αποκτήσω μια εμπειρία ζωής στην Ελλάδα, και όταν ήρθε αυτή η πρόταση, σκέφτηκα ότι ήταν σημάδι της μοίρας και η κατάλληλη στιγμή για να το κάνω. Και πρέπει να πω ότι τα καταφέρνουμε πολύ καλά εδώ: μετέφερα όλη την οικογένειά μου, και στην αρχή δεν ήταν εύκολο, ειδικά για τα κορίτσια, που είχαν δυσκολίες με τη γλώσσα. Σιγά-σιγά, όμως, ενσωματώθηκαν, και τώρα είμαστε πλήρως εγκατεστημένοι. Η ζωή εδώ είναι λίγο σαν τη δική μας στον Νότο, και επιπλέον, οι οπαδοί είναι φανταστικοί…»

Οι οπαδοί μοιάζουν με αυτούς στο Μαράσι;

«Δεν μπορείς να τους κατατάξεις, αλλά μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι ο δεσμός με την ομάδα είναι ζωτικός. Σχεδόν θρησκευτικός. Όταν παίζουμε εντός, το γήπεδο είναι πάντα γεμάτο, και δυσκολεύεσαι να ακούσεις ακόμη και τους συμπαίκτες σου στο γήπεδο. Έχω δει μερικά ντέρμπι στην Αθήνα και η ατμόσφαιρα ήταν πραγματικά θερμή. Αυτό είναι ένα ακόμη πλεονέκτημα αυτής της εμπειρίας».

Υπάρχουν και άλλες στιγμές;

«Προς το παρόν, πρέπει να πω όλες: το επίπεδο είναι υψηλό, πολύ υψηλότερο από ό,τι περίμενα, παλεύουμε για τον τίτλο του πρωταθλήματος και τα πηγαίνουμε καλά και στο Europa League. Το να παίξω στα ευρωπαϊκά κύπελλα ήταν άλλο ένα όνειρο που είχα από μικρός. Τώρα μπορώ να πω ότι το πέτυχα κι αυτό. Το ντεμπούτο μου στην Ευρώπη ήταν υπέροχο, όπως και το γκολ μου εναντίον της Λουντογκόρετς. Τώρα τουλάχιστον οι φίλοι μου θα σταματήσουν να λένε ότι ποτέ δεν σκοράρω (γέλια)».

Υπάρχει όμως και η αρνητική πλευρά: μας είπαν ότι κάνεις μαθήματα στους συμπαίκτες σου για την ιταλική κουζίνα…

«Λοιπόν, εντάξει, αλλά εδώ σπάνε τα σπαγγέτι, δεν είναι δυνατόν. Και μετά αραιώνουν τον καφέ με πάγο. Δεν γίνεται…».

Κι όμως υπήρξε μια στιγμή τον Ιανουάριο που σχεδόν γύρισες πίσω…

«Ναι, είναι αλήθεια, υπήρξε μια συζήτηση με τη Τζένοα, και δεν θα έλεγα ποτέ όχι στη Τζένοα. Αλλά τα πράγματα δεν προχώρησαν. Οπότε, δεν προέκυψε τίποτα. Σε κάθε περίπτωση, εδώ τα πάμε τέλεια, και σήμερα αισθάνομαι πλήρης, τόσο προσωπικά όσο και επαγγελματικά. Έπρεπε να νιώσω ξανά ότι είμαι βασικός παίκτης».

Κι αν του χρόνου έρθει η μελωδία του Champions League…

«Λοιπόν, τότε θα πρέπει να μείνω εδώ για τουλάχιστον άλλη μια σεζόν (χαμογελά)».