Εορτολόγιο: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα 29 Ιουνίου

Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 29 Ιουνίου. Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:
Παύλος, Παυλίνα
Πέτρος, Πέτρα
Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Πέτρος και Παύλος οι πρωτοκορυφαίοι
Ο κοινός εορτασμός των δύο ενδόξων και πανευφήμων πρωτοκορυφαίων αποστόλων δεν αποτελεί κάποιου είδους προτίμησης και ιδιαιτερότητας, αλλά εκπέμπει ένα βαθύ θεολογικό μήνυμα. Δύο εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες, με διαφορετικές πορείες και αφετηρία, συναντώνται στην ίδια πίστη, στην ίδια ομολογία και στο ίδιο μαρτύριο την ίδια εποχή.

Ο Πέτρος, κατά κόσμον Σίμων, έγγαμος ψαράς από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας, κλήθηκε με τον αδελφό του απ. Ανδρέα να γίνουν «αλιείς ανθρώπων», έλαβε δε το όνομα Πέτρος, που σημαίνει «πέτρα, βράχος», από τον ίδιο τον Χριστό, που ήθελε να δηλώσει τη σταθερότητα της πίστης του. Ακολουθεί τον Χριστό σε όλη την τρίχρονη δράση και διδασκαλία Του, γίνεται μάρτυρας των θαυμαστών σημείων που Εκείνος επιτέλεσε και ανήκει στον στενότερο κύκλο των μαθητών Του, μαζί με τον Ανδρέα και τον Ιάκωβο. Τα σημαντικότερα στιγμιότυπα του βίου του κοντά στον Χριστό υπήρξαν:

α) Στα μέρη της Καισάρειας του Φιλίππου, όταν ομολογεί: «Συ ει ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος», αποκρινόμενος δε ο Ιησούς να του λέει τα εξής εμβληματικά: «Μακ?ριος εί, Σίμων Βαριωνά, ότι σαρξ και αίμα ουκ απεκάλυψέ σοι, αλλ’ ο πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς. Καγώ δε σοι λέγω ότι συ ει Πέτρος, και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την εκκλησίαν, και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής. Και δώσω σοι τας κλεις της βασιλείας των ουρανών, και ό εάν δήσης επί της γης έσται δεδεμένον εν τοις ουρανοίς, και ό εάν λύσης επί της γης έσται λελυμένον εν τοις ουρανοίς» (Ματθ. 16, 17-19). Παρεξηγημένο χωρίο από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, διότι η πέτρα που αναφέρει ο Χριστός δεν ήταν ο ίδιος ο Πέτρος, που εσφαλμένα θεωρείται ο ιδρυτής της Εκκλησίας της Ρώμης και κατ’ επέκτασιν οι διάδοχοί του Πάπες Ρώμης να θεωρείται ότι έχουν τα πρωτεία στην Εκκλησία, αλλά η ομολογία του περί της θεότητας του Ιησού Χριστού, ως δευτέρου προσώπου της Αγ. Τριάδος.

β) Η παρουσία του στο όρος Θαβώρ, μαζί με τον Ανδρέα και τον Ιάκωβο, που γίνεται μάρτυς της Μεταμορφώσεως του Χριστού και της θείας δόξης Του, του θαβωρείου και ακτίστου φωτός Του.

γ) Η εγγύτητά του στη δραματική, λίγο πριν την προδοσία, προσευχή του Χριστού στη Γεθσημανή, παρότι δεν άντεξε τη σωματική κούραση και αποκοιμήθηκε.

δ) Η δυναμική του αντίδραση στη σύλληψη του Χριστού, με το περιστατικό της αποκοπής με μάχαιρα του αυτιού ενός δούλου.

ε) Η τριπλή άρνηση του Χριστού («πριν αλέκτορα φωνήσαι, τρις απαρνήση με»), την ίδια νύχτα, και μάλιστα ενώπιον ασήμαντων ανθρώπων, καθώς και η «πικρά» μετάνοιά του, η οποία έγινε δεκτή από τον Αναστημένο Χριστό με την ερώτηση εις τριπλούν: «Σίμων Ιωάννου, φιλείς με;».

στ) Η ανάδειξή του σε κεντρικό κήρυκα της πρώτης Εκκλησίας στα Ιεροσόλυμα, μετά την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής και, φυσικά, από εκεί και πέρα σε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιεραποστολική εξάπλωση του Ευαγγελίου, κυρίως στους Ιουδαίους. Σύμφωνα με την παράδοση, κατέληξε στη Ρώμη, όπου και μαρτύρησε κατά τον διωγμό του Νέρωνα (64-68).

Ο Απόστολος Παύλος γεννήθηκε στην Ταρσό της Κιλικίας και έφερε το εβραϊκό όνομα Σαούλ. Ρωμαίος υπήκοος, μορφωμένος Φαρισαίος, μαθητής του εξέχοντος νομοδιδάσκαλου Γαμαλιήλ και αρχικά διώκτης των χριστιανών, μετεστράφη από το καθοριστικότερο και συγκλονιστικότερο γεγονός της ζωής του, την εμπειρία καθ’ οδόν προς τη Δαμασκό, όπου του απεκαλύφθη ο αναστημένος Χριστός εν είδει ομιλούντος φωτός. Το γεγονός αυτό μεταμόρφωσε ριζικά τη ζωή του και τον κατέστησε τον πιο δραστήριο ιεραπόστολο της πρώτης Εκκλησίας.

Ο Παύλος πραγματοποίησε τρία μεγάλα ιεραποστολικά ταξίδια σε Κύπρο, Μικρά Ασία και Ελλάδα κι ένα ταξίδι στη Ρώμη, για να δικαστεί, κατά τη διάρκεια των οποίων ίδρυσε εκκλησιαστικές κοινότητες και έγραψε 14 επιστολές προς διάφορες κατά τόπους Εκκλησίες. Οι 13 εξ αυτών αναφέρουν το όνομά του πλην της προς Εβραίους, ενετάχθησαν όλες στον Κανόνα της Καινής Διαθήκης και εντός των οποίων αναπτύσσει τη θεολογία του. Ενδεικτικά ας αναφερθούν: α) η δικαίωση διά της πίστεως (σωτηριολογία), ότι δηλ. ο άνθρωπος συμφιλιώνεται με τον Θεό («δικαιώνεται») όχι μέσω της τήρησης του Μωσαϊκού Νόμου ή καλών έργων, αλλά μέσω της πίστης στον Ιησού Χριστό. Η σωτηρία θεωρείται δώρο χάριτος και όχι αντάλλαγμα για ανθρώπινες προσπάθειες, β) η Εκκλησία ως «Σώμα Χριστού» (Εκκλησιολογία), όπου ο Παύλος εισάγει την εικόνα της Εκκλησίας ως ενός οργανικού σώματος, στο οποίο ο Χριστός είναι η κεφαλή και οι πιστοί τα μέλη του, ενώ τονίζεται η ενότητα μεταξύ των μελών, καταργώντας τις διακρίσεις μεταξύ Ιουδαίων και Εθνικών (ειδωλολατρών), δούλων και ελευθέρων, ανδρών και γυναικών, γ) η Χριστολογία, όπου επικεντρώνεται στο πρόσωπο του Χριστού ως του προαιώνιου Υιού του Θεού που ενανθρώπησε για τη σωτηρία του κόσμου, με τον Σταυρό και την Ανάσταση να αποτελούν τα γεγονότα-κλειδιά για τη νίκη επί του θανάτου και της αμαρτίας, δ) η ζωή εν Πνεύματι και η χριστιανική ελευθερία, όπου ο πιστός καλείται να ζήσει μια νέα ηθική ζωή, καθοδηγούμενος από το Αγιο Πνεύμα και όχι από νομικούς εξαναγκασμούς, η δε ελευθερία εν Χριστώ δεν σημαίνει ασυδοσία, αλλά απελευθέρωση από τα δεσμά της αμαρτίας, και τέλος ε) η Εσχατολογία, όπου αναπτύσσει την προσδοκία της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού, την ανάσταση των νεκρών και την τελική κρίση, προσφέροντας παρηγοριά και ελπίδα στις πρώτες χριστιανικές κοινότητες.

Ονομάζεται και «Απόστολος των Εθνών», γιατί άνοιξε τον δρόμο του Ευαγγελίου πέρα από τα στενά όρια του Ιουδαϊσμού, και μαρτύρησε και αυτός στη Ρώμη διά αποκεφαλισμού, ως Ρωμαίος πολίτης, κατά τους διωγμούς του Νέρωνα.

Παρότι οι δύο κορυφαίοι Απόστολοι είχαν διαφορετικό χαρακτήρα και άλλη ποιμαντική προσέγγιση, υπηρέτησαν το ίδιο Ευαγγέλιο. Ακόμη και όταν διαφώνησαν (π.χ. στο ζήτημα της σχέσης των χριστιανών εξ εθνικών με τον Μωσαϊκό Νόμο), η ενότητά τους διαφυλάχθηκε εντός της Εκκλησίας και ο κοινός τους εορτασμός συμβολίζει την καθολικότητα της Εκκλησίας, αφού ο Πέτρος απευθύνθηκε κυρίως στους Ιουδαίους, ενώ ο Παύλος στα έθνη, αλλά και τη συμπληρωματικότητα των χαρισμάτων, διότι ο Πέτρος εκφράζει τη ζωντανή, αυθόρμητη πίστη και την ποιμαντική ευθύνη και ο Παύλος το ιεραποστολικό όραμα και τη θεολογική εμβάθυνση. Γι’ αυτό και η Εκκλησία δεν τους αντιπαραθέτει, αλλά τους βλέπει ως δύο στύλους που στηρίζουν το ίδιο οικοδόμημα.

Τιμάται επίσης η μνήμη: ανακομιδή ιερών λειψάνων οσίου Νικάνδρου εν Πσκωφ της Ρωσίας, Σύναξις πάντων των εν τη νήσω Λέσβω διαλαμψάντων Αγίων, Σύναξις της Υπεραγίας Θεοτόκου του Κασπερώφ εν Οδησσώ, Σύναξις της Υπεραγίας Θεοτόκου της Γλυκοφιλούσης εν Κριμαία της Ρωσίας.

Πηγή: Καθημερινή