Αυτός μας έλειπε: Κάνε έναν ξένο μεγάλο παίκτη… Έλληνα για να απογειώσει την Εθνική ποδοσφαίρου

Το κομμάτι που λείπει απ’ το γαλανόλευκο παζλ του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Η Εθνική έδειξε ότι μπορεί να έχει λαμπρό μέλλον, αλλά όσον αφορά το παρόν, δεν τα κατάφερε στην αποστολή της στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αποτυγχάνοντας να πάρει είτε το απευθείας εισιτήριο ή εκείνο της δεύτερης ευκαιρίας μέσω των μπαράζ.

Μετά την εξαιρετική παρουσία στο Nations League, στο οποίο κατάφερε να προβιβαστεί στην πρώτη κατηγορία, η Ελλάδα τερμάτισε στην 3η στον όμιλό της πίσω από Σκωτία και Δανία. Οπότε, συνεχίζει χωρίς παρουσία σε μεγάλη διοργάνωση από το 2014 και θα δούμε από τις τηλεοράσεις τα τελικά του Μουντιάλ της Αμερικής.

Οι συντάκτες του sport-fm.gr επιλέγουν έναν ξένο μεγάλο παίκτη που θα ήθελαν να δουν με τη φανέλα της Εθνική μας ώστε να ανέβει επίπεδο.

Πάμε!

Νίκος Ράλλης: Αντόνιο Σίλβα
Μπορεί να μας λείπει πια το κλασικό 6άρι -που κάποτε περίσσευαν στο ελληνικό ποδόσφαιρο- όμως η πραγματική τρύπα, θεωρώ, βρίσκεται στην άμυνα: Λείπει ο εγκεφαλικός στόπερ, ο ηγέτης που θα καθοδηγήσει τους υπόλοιπους, όπως έκανε ο Δέλλας στο Euro 2004. Ο Μαυροπάνος και ο Κουλιεράκης είναι αναμφίβολα στόπερ υψηλού επιπέδου, αλλά κανείς τους δεν έχει το «λίμπερο» μυαλό που εμπνέει και οργανώνει. Εκεί θα ταίριαζε ιδανικά ο Αντόνιο Σίλβα.

Στα 21 του δείχνει ωριμότητα που ξεπερνά την ηλικία του, με σπάνιο συνδυασμό αντίληψης και ψυχραιμίας. Διαβάζει το παιχνίδι πριν καν εξελιχθεί και παραμένει ήρεμος ακόμη και όταν η πίεση χτυπάει κόκκινο. Επιπλέον, έχει την ικανότητα να πασάρει σωστά από πίσω, δίνοντας στην ομάδα καθαρή πρώτη μπάλα και σιγουριά στην ανάπτυξη. Αν φορούσε τη γαλανόλευκη, θα σχημάτιζε ένα σούπερ δίδυμο με τον Κουλιεράκη και θα πρόσφερε την ηρεμία που λείπει. Και η προσαρμογή του θα ήταν παιχνιδάκι, αφού ήδη γνωρίζει καλά τον Παυλίδη από την Μπενφίκα -οπότε θα είχε και παρέα για τον καφέ μετά την προπόνηση. Ένας τέτοιος αμυντικός θα μπορούσε να αλλάξει την εικόνα της ομάδας… και να μας γλιτώσει από αρκετά καρδιοχτύπια.

Γιώργος Μαραθιανός: Χάρι Μαγκουάιρ
Ναι, δεν έχουμε ανάγκη από στόπερ. Ναι, και να είχαμε, δεν θα ήταν ο καταλληλότερος για ν’ ανεβάσει επίπεδο την ομάδα. Μεταξύ μας όμως, τον Χάρι τον Μαγκουάιρ δεν θα τον θέλαμε για αγωνιστικούς λόγους. Για να κόβει (ούτε με βαλέ), για να κάνει build up (μόνο με μυστρί), για να σκοράρει (ούτε κατά λάθος όπως ο Βουτσάς). Θα τον θέλαμε για το content που θα παρήγαγε. Για την ανεπανάληπτη έφεση στην γκέλα που θα έδινε άπειρη τροφή για καυλάντα. Για τη δυνατότητα (βάσει του ελληνικού παρελθόντος του) να ξαναδιαβάσουμε σε περιπτώσεις αποτυχιών τίτλους όπως το ιστορικό «εθνική Μυκόνου»!



Αποστόλης Λιβάνιος: Ρόδρι
Αναμφίβολα η Εθνική διαθέτει αυτήν τη στιγμή ένα καλό γκρουπ ποδοσφαιριστών, στο οποίο στηρίχθηκε ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς στα προκριματικά του Μουντιάλ. Η γαλανόλευκη μπορεί να μην πέτυχε ούτε τώρα τον στόχο της επιστροφής σε μία μεγάλη διοργάνωση μετά το 2014, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το ρόστερ της δεν έχει προοπτική και μέλλον. Με λίγες… πινελιές είναι εφικτό να έρθουν και πάλι ημέρες χαράς από το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.



Αν οι Εθνικές ήταν σαν τα κλαμπ και μπορούσαν να κάνουν κάποια… μεταγραφή και γινόταν ένα γκάλοπ, οι περισσότεροι θα έλεγαν ότι η Ελλάδα χρειάζεται ενίσχυση στα χαφ. Κατά προτίμηση ένα εξάρι. Όχι ότι δεν υπάρχουν καλοί ποδοσφαιριστές εκεί, αλλά είναι εμφανές ότι χρειάζεται έναν παίκτη με διαφορετικά χαρακτηριστικά, ένα μεγαλύτερο κορμί, που θα μπορέσει επίσης να κουμαντάρει το παιχνίδι μας, διαθέτοντας και ποιότητα. Να αποτελέσει τον «εγκέφαλο» της νέας εποχής στο κέντρο. Κοινώς, έναν… Ρόδρι που θα σπρώξει ολόκληρη την ομάδα για να ανέβει επίπεδο. Πρόκειται για έναν μέσο παγκόσμιας κλάσης, ο οποίος κέρδισε τη «Χρυσή Μπάλα» το 2024. Έχει μεσολαβήσει ένας σοβαρός τραυματισμός, ο οποίος δείχνει να τον έχει επηρεάσει, αλλά παραμένει παίκτης υψηλού επιπέδου. Μοιάζει να είναι ο παίκτης που διαθέτει περισσότερο από κάθε άλλον το «πακέτο» που λείπει από την Ελλάδα. Είχα δίλημμα ανάμεσα στον Ισπανό και τον Τσουαμενί, όπου πάμε σε πιο aggressive παίκτη και όχι τόσο… κομπιουτεράκι.

Κώστας Ζάλιαρης: Φεντερίκο Ντιμάρκο
Προφανώς αυτός που κάνει τη διαφορά είναι είτε ένας σκόρερ ολκής, ή ένας «εγκέφαλος» στα χαφ. Και θα μπορούσαμε να πάμε σε αυτές τις δύο γραμμές για να βρούμε παίκτη, να τον κάνουμε… Έλληνα και να είναι ικανός εκείνος να «κουβαλήσει» την Εθνική μας, είτε με τα γκολ του, είτε με το ποδοσφαιρικό του IQ από το χώρο του κέντρου. Εγώ είπα να πάω πιο πίσω. Κι όχι στο κέντρο της άμυνας, αλλά στα άκρα. Και σκέφτηκα έναν που θα μπορούσε με χαμηλό κέντρο βάρους, εκρηκτικότητα και πόδι – αλφάδι, να ταιριάξει με τις κινήσεις του αριστερού εξτρέμ, όποιος κι αν τοποθετηθεί εκεί από τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Και στο μυαλό μου ήρθαν τα overlaps του… Ντιμάρκο της Ίντερ, με τον Χρήστο Τζόλη από τη μια πλευρά της επιθετικής ανάπτυξης. Και όπως έγινε αναφορά και στην αίθουσα σύνταξης του sport-fm.gr, εύκολα το όνομα γίνεται ελληνικό. Φεντερίκος Ντιμάρκος, λοιπόν…



Διονύσης Καππάτος: Βίρτζιλ Φαν Ντάικ
Πού θα μπορούσε να ενισχυθεί μια ομάδα στην οποία αυτό που οι πάντες της αναγνωρίζουν είναι το μεγάλο της ταλέντο σε όλες τις θέσεις; Χωρίς να θέλω να μειώσω την ποιότητα των διεθνών που αγωνίζονται στη θέση αυτή, ο παίκτης που θα επέλεγα θα ήταν ο Φαν Ντάικ. Σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ ότι οι παίκτες που έχουμε για το κέντρο της άμυνας δεν είναι ικανοί. Ίσα-ίσα και ικανότητες έχουν, και ταλέντο, και λαμπρό μέλλον.



Ωστόσο, παρακολουθώντας τα παιχνίδια στα οποία ηττηθήκαμε, εκτιμώ ότι θα ήταν προτιμότερη η παρουσία ενός παίκτη με μεγάλη αξία και πλέον εμπειρία, και το κυριότερο με αποδεδειγμένη την αρχηγική του παρουσία σε μια αμυντική γραμμή και σε μια ομάδα, με επιτυχίες. Ο Ολλανδός στο μυαλό μου συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία αυτά και θεωρώ ότι θα αποτελούσε ιδανική προσθήκη. Καθώς και τα αγωνιστικά του στοιχεία ταιριάζουν σε αυτά της Εθνικής, αλλά και γιατί θα αποτελούσε ένα σημείο αναφοράς στην άμυνα και γενικότερα στην ομάδα. Έτσι κι αλλιώς η ιστορία έχει δείξει ότι πάντα η παρουσία ενός τέτοιου παίκτη στην άμυνα αποτελεί το μυστικό της επιτυχίας και των διακρίσεων για μια ομάδα στο ποδόσφαιρο.

Σπύρος Σιαμπλής: Πέδρο Τσιριβέγια

Το κριτήριο της επιλογής μου είναι ξεκάθαρα υποκειμενικό, το ξεκαθαρίζω! Τώρα που το ξανασκέφτομαι, βέβαια, μπορεί και… όχι. Γιατί, ok, όπως θα διαπιστώσετε παρακάτω, υπάρχει ένα ψήγμα Παναθηναϊκού στην επιλογή μου, ωστόσο, οι ανάγκες της Εθνικής μας ομάδας προηγούνται. Και εξηγούμαι…

Δεν ανακαλύπτουμε την Αμερική, διαπιστώνοντας ότι η Ελλάδα έχει πολλές επιλογές, σε πολλές θέσεις στην 11άδα της, αλλά περιορισμένες σε μια συγκεκριμένη. Αυτήν του αμυντικού μέσου. Ένα «εξάρι» που θα έρθει να «κουμπώσει» με τους ήδη υπάρχοντες παίκτες οι οποίοι καλύπτουν την θέση και να δώσει άλλη προοπτική.

Αυτός θα μπορούσε, ταπεινή μας άποψη πάντα, να είναι ο Πέδρο Τσιριβέγια. Ο Ισπανός χαφ προσφέρει κάθετο παιχνίδι από την πίσω ζώνη, δείχνει συνήθως καθαρό μυαλό και στο κομμάτι των μεταβιβάσεων, ενώ διαθέτει την απαιτούμενη εμπειρία για να σταθεί σε μια Εθνική με αρκετούς νεαρούς ποδοσφαιριστές! Αφήστε που βρίσκεται και… μέσα στα πόδια μας.

Όσο για εκείνους που θα πουν ότι, έτσι, το «τριφύλλι» θα απελευθερώσει μια θέση ξένου στο ρόστερ, θα έχουν δίκιο.



Σταύρος Καλογεράκης: Σουαλιό Μεϊτέ
Παρότι το ερώτημα αφορά έναν ξένο σταρ παγκόσμιας εμβέλειας, η επιλογή του Σουαλιό Μεϊτέ του ΠΑΟΚ έχει ξεκάθαρη αγωνιστική λογική. Ο Μεϊτέ γνωρίζει άριστα τις απαιτήσεις του ελληνικού πρωταθλήματος, έχει αποδείξει τη συνέπειά του σε υψηλό επίπεδο και καλύπτει μια θέση όπου η Εθνική στερείται βάθους και σταθερότητας.



Πρόκειται για έναν σύγχρονο αμυντικό χαφ με σωματικά προσόντα, ένταση στο παιχνίδι του και υψηλά ποσοστά σε μονομαχίες και ανακτήσεις κατοχής. Παράλληλα, η εξαιρετική του χημεία με τον Γιάννη Κωνσταντέλια θα μπορούσε να μεταφερθεί αυτούσια και στην Εθνική, προσφέροντας ισορροπία και καλύτερη σύνδεση άμυνας–επίθεσης. Στα χέρια του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, ο Μεϊτέ θα λειτουργούσε ως το «έξτρα γρανάζι» που λείπει, δικαιώνοντας την εικόνα αξιοπιστίας που έχει δείξει υπό τον Ραζβάν Λουτσέσκου.

Γιάννης Πολιάς: Σκοτ ΜακΤόμινεϊ
Στο ερώτημα αυτό, ευλόγως το μυαλό πηγαίνει σε κάποια θέση στα χαφ, με την Εθνική μας να είναι απροσδόκητα γεμάτη στη γραμμή κρούσης και παραδοσιακά αξιόπιστη σε τέρμα και άμυνα. Ψάχνοντας λοιπόν τον ξένο χαφ που θα μπορούσε να εκτοξεύσει τη Γαλανόλευκη προσθέτοντας ένα -άκης ή -όπουλος στο επίθετό του (ή και όχι), καταλήγω στην περίπτωση του Σκοτ ΜακΤόμινεϊ.



Ο Σκωτσέζος χαφ δικαιώθηκε απόλυτα από την επιλογή να αφήσει τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για τον ιταλικό Νότο και έγινε άμεσα βασικό και αναντικατάστατο στέλεχος της Νάπολι, κατακτώντας τον τίτλο της Serie A αλλά και του κορυφαίου της σεζόν στο ιταλικό πρωτάθλημα.

Αναγεννημένος από τότε που άφησε την Αγγλία, ο ΜακΤόμινεϊ είναι στα καλύτερά του και βλέποντας τον κόσμο από τα 191 εκατοστά, θα μπορούσε να φέρει ποιότητα αλλά και... ύψος στο κέντρο της Εθνικής μας ομάδας.

Γιώργος Ζαχαρίου: Ρόδρι
Οι αδυναμίες δεν κρύβονται! Ο Ισπανός της Μάντσεστερ Σίτι και πρωταθλητής Ευρώπης με τους «ρόχας» το 2024, είναι ο χαφ που κάθε προπονητής που θα ήθελε να έχει στη διάθεση και ρόστερ του. Φοβερός στις μεταβιβάσεις, εξαιρετικός τόσο αμυντικά όσο και επιθετικά ο κάτοχος της Χρυσής Μπάλας του 2024, θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει... Ροδρόπουλος, Ροδρίδης, ή και Ροδράκης, κάνοντας τη διαφορά στον άξονα της «γαλανόλευκης» μεσαίας γραμμής!



Στέφανος Χωριανόπουλος: Φεντερίκο Βαλβέρδε
Η μεγαλύτερη ανάγκη της Εθνικής αυτήν την στιγμή εντοπίζεται στον άξονα και ειδικά σε έναν ολοκληρωμένο box-to-box χαφ, ικανό να συνδέει άμυνα και επίθεση με ένταση, πειθαρχία και προσωπικότητα. Ο Βαλβέρδε λειτουργεί ως πραγματική μηχανή στον χώρο του κέντρου, όντας καλώς και στις τέσσερις φάσεις του παιχνιδιού. Μπορεί να αμυνθεί, να επιτεθεί και να δώσει τα απαραίτητα τρεξίματα σε επιθετικό και αμυντικό τρανζίσιον.



Διατηρεί τη συνοχή της ομάδας, ανακτά γρήγορα τη θέση του μετά από απώλειες κατοχής και προσφέρει αμυντική σταθερότητα, στοιχείο απαραίτητο για να γίνει πιο συμπαγής η ομάδα του Γιοβάνοβιτς. Παράλληλα, στην ανάπτυξη μπορεί να παίξει κάθετα και να κουβαλήσει την μπάλα, πράγμα πολύ σημαντικό, ειδικά όταν πιέζεται η ομάδα. Άλλωστε, απέναντι στη Δανία, η Ελλάδα έχασε αρκετές φορές την μπάλα κοντά στην περιοχή της, δεχόμενη μάλιστα και γκολ. Στο επιθετικό κομμάτι, δεν είναι ο κλασικός δημιουργός, αλλά απειλεί με late runs στην περιοχή, ένα στοιχείο που απουσιάζει σήμερα από την Εθνική, η οποία δεν έχει παίκτες από τις πίσω ζώνες να πατούν περιοχή και να σκοράρουν. Τέλος, οι δυνατές εκτελέσεις του και το πολύ καλό του σουτ εκτός περιοχής αναγκάζουν τις άμυνες να βγαίνουν πάνω του, ανοίγοντας χώρους για τους συμπαίκτες του. Μοιάζει το ιδανικό συμπλήρωμα για τον Μουζακίτη, ο οποίος θα επωμιστεί τον ρόλο του οργανωτή και θα απελευθερωθεί.

Χρήστος Λόης: Ασράφ Χακίμι
Η αλήθεια είναι ότι στη θέση του δεξιού μπακ είμαστε καλά. Έχουμε δύο παίκτες υψηλού επίπεδου, τον Γιώργο Βαγιαννίδη και τον Λάζαρο Ρότα, που εναλλάσσονται σε επίπεδο αρχικής ενδεκάδας από τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς, αλλά πώς θα ήταν αν είχαμε στο ρόστερ μας τον Ασράφ Χακίμι; Με διαφορά ο καλύτερος δεξιός μπακ του κόσμου αυτή την περίοδο, έχει τέτοια ποιότητα που κάλλιστα θα μπορούσε να παίξει ακόμη και… πίσω από τον σέντερ φορ! Η ταχύτητά του είναι από άλλο πλανήτη και ένα δίδυμο στη δεξιά πλευρά με τον Κωνσταντίνο Καρέτσα, είναι δεδομένο πως θα δημιουργούσε τρόμο!



Άγγελος Κρεμαστός: Ντέκλαν Ράις
Το «φορμάτ» που μας παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια η Εθνική Ελλάδος είναι πέρα για πέρα δελεαστικό και εντυπωσιακό. Η ομάδα σφύζει από ταλέντο, νιάτα και ενθουσιασμό σε όλες τις θέσεις της 11άδας. Επειδή βέβαια εχθρός του καλού είναι το καλύτερο, φανταστείτε δίπλα στον «φονιά» Παυλίδη, τον μάγο Κωνσταντέλια και τον τρομακτικό Καρέτσα να βρίσκεται ο Ντέκλαν Ράις για να τους πλαισιώνει, δένοντας με έναν μοναδικό τρόπο τη μεσαία με την επιθετική γραμμή της «γαλανόλευκης».



Ο Άγγλος μοιάζει σαν να έχει όλες τις λύσεις στα προβλήματα που παρουσίασε πρόσφατα η Ελλάδα στους αγωνιστικούς χώρους. Μεγάλο κορμί, ασφάλεια στις μεταβιβάσεις του και αρχηγική προσωπικότητα, που καταφέρνει να σπρώχνει ολόκληρη Άρσεναλ σε Premier League και Champions League. Όσο καλοί και αν είναι οι Ζαφείρης, Μουζακίτης και Κουρμπέλης, χάνουν στο ύψος του Ράις, αλλά και στα ηγετικά χαρακτηριστικά σε συνδυασμό με την εμπειρία που έχει αγωνιζόμενος απέναντι στους κορυφαίους των κορυφαίων. Τέλος μόνο οι δύο φαουλάρες που πέτυχε πέρσι απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης είναι αρκετές για να τον θέλει κάποιος στην Εθνική του ομάδα.

ON DEMAND: Όλα τα ρεπορτάζ στο επίσημο κανάλι του bwinΣΠΟΡ FM στο youtube