Η μαρτυρία της Ευδοκίας που σώθηκε στα Τέμπη:«Τα τραύματά μου είναι μικρά μπροστά σε αυτό που έγινε»

Η Ευδοκία Τσαγκλή ήταν από τους τυχερούς που απέδρασαν από το τρένο μετά τη μοιραία σύγκρουση στο πολύνεκρο δυστύχημα των Τεμπών.

Μιλώντας στην εκπομπή «Αταίριαστοι» του ΣΚΑΪ, μοιράστηκε τις σκέψεις και τα συναισθήματά της της για όσα έγιναν και περιέγραψε πώς κατάφερε να βγει ζωντανή μέσα από τα σίδερα.

«Ήμουν στο τρίτο, αλλά δεύτερο επιβατικό βαγόνι. Τι να σας πω, πώς είμαι… κι εγώ το σκέφτομαι. Δεν έχει να κάνει με μένα. Νιώθω πολύ μικρή για να μιλήσω για ό,τι έχω πάθει σωματικά μπροστά σε αυτό το τεράστιο ψυχικό κάταγμα που έχουμε πάθει όλοι μαζί. Είναι μια ολόκληρη χώρα που θρηνεί μια μαζική απώλεια ψυχών. Είμαι εδώ για να μοιραστώ μαζί σας την πίστη μου. Αυτή η ενέργεια δεν καταστρέφεται και αυτές οι ψυχές είναι ακόμη εκεί, παρόλο που δεν είναι μαζί μας.Είμαι εδώ γιατί να πιστέψω ότι η αλλαγή μπορεί να γίνει και δεν θα ζήσουμε ξανά αντίστοιχες καταστάσεις», ανέφερε αρχικά.

Για το πώς βίωσε τις πρώτες στιγμές του δυστυχήματος, είπε: «Οι γιατροί με συμβουλεύουν να μη θυμάμαι τις στιγμές που έζησα στο τρένο ξανά και ξανά. Δεν είναι το πιο ουσιαστικό που έχω να πω. Δεν θέλω να τρομάξω τον κόσμο ούτε να φέρω αυτόν τον πανικό. Ευχαριστώ και ευγνωμονώ όποια είναι αυτή η δύναμη, όπως και αν τη λέει ο καθένας, που είμαι ακόμη εδώ. Να υποκλιθώ μπροστά σε όλους τους τραυματίες και σωματικά και ψυχικά. Τα πιο βαθιά μου συλλυπητήρια στους ανθρώπους που έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα. Ο πόνος είναι για όλους μας, ακόμη και αν δεν υπήρχε κάποια προσωπική γνωριμία σε αυτό το τραγικό γεγονός».

Όσο για τη βοήθεια που δέχτηκαν, ανέφερε: «Σε πολλές κουλτούρες λένε ότι η ζωή είναι ένα τρένο, εμείς συνδέουμε πλέον το τρένο με τον θάνατο. Εγώ μπήκα σε ένα λεωφορείο που περνούσε τυχαία. Τη σημασία της βοήθειας την είδα στην αλληλεγγύη που έχουμε μεταξύ μας και πώς τέτοιες καταστάσεις μέσα από τον θάνατο μας συνδεθούν περισσότερο στη ζωή»

Για τα τραύματα που της άφησε η τραγωδία είπε: «Τα δικά μου κατάγματα είναι πολύ μικρά και ντρέπομαι να μιλήσω για αυτό μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση. Ευγνωμονώ που είμαι ακόμα εδώ γιατί είναι πραγματικά θαύμα να έχω σωθεί. Προσπάθησα για τη ζωή μου με όποιο τρόπο μπορούσα. Έδωσα όλη μου τη δύναμη για να βγω από τα φλεγόμενα σίδερα .Ήμουν μόνη μου. Είχα γνωρίσει τα παιδιά που ήμασταν μαζί στο βαγόνι, γελούσαμε λίγο πριν το ατύχημα, χωρίς να ξέρουμε φυσικά τι έρχεται».