Φουρνιέ: «Βλέποντας τη νέα γενιά παικτών της Γαλλίας σκέφτομαι, γ@@@το, γέρασα!»

Το «παρών» στο ρόστερ της εθνικής ομάδας της Γαλλίας δίνει αυτές τις ημέρες ο Εβάν Φουρνιέ, ενόψει και των δύο αναμετρήσεων της χώρας για τα προκριματικά του Μουντομπάσκετ 2027 κόντρα σε Σλοβενία (27/08, εντός) και Σουηδία (30/08, εκτός).

Ο 33χρονος γκαρντ του Ολυμπιακού έδωσε μια μεγάλη συνέντευξη στο επίσημο σάιτ των «τρικολόρ», μιλώντας για την πολυετή του παρουσία με την εθνική, αλλά και για το γεγονός πως μόνο εκείνος και ο Ρούντι Γκομπέρ έχουν μείνει από την «παλιοσειρά» ως οι πιο μεγάλοι!

Αναλυτικά τα όσα δήλωσε:

Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού σκέφτηκες για το αν θα συνεχίσεις τη διεθνή σου καριέρα;

«Το σκέφτηκα. Μου πέρασε από το μυαλό. Αλλά εξακολουθώ να αγαπώ το άθλημα, οπότε η απόφαση ήταν αρκετά γρήγορη. Δυστυχώς, το περασμένο καλοκαίρι δεν μπόρεσα να συμμετάσχω στην εθνική ομάδα της Γαλλίας· είχα τραυματιστεί στον αστράγαλο. Όταν λοιπόν χάνεις έναν αγώνα –και για μένα ήταν η πρώτη φορά–, σου περνάει από το μυαλό: τι να κάνω;».

Κέρδισες έξι μετάλλια με την εθνική ομάδα της Γαλλίας. Η προσπάθειά σου για το χρυσό μετάλλιο σε παρακίνησε να συνεχίσεις;

«Μου ήταν πολύ δύσκολο να πω όχι το περασμένο καλοκαίρι. Ας μην κοροϊδευόμαστε. Ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα προσφέρει περισσότερες πιθανότητες για χρυσό μετάλλιο από ό,τι ένα Παγκόσμιο Κύπελλο ή οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Ήταν μια μορφή θυσίας, γιατί δεν ξέρω αν θα ξαναπαίξω ποτέ στο EuroBasket. Φυσικά, θέλω να κερδίσω. Αλλά δεν είμαι σίγουρος αν θέλω το χρυσό τόσο πολύ όσο πριν από 5 ή 6 χρόνια. Θέλω να απολαύσω τις τελευταίες μου στιγμές με αυτή τη φανέλα. Και να βοηθήσω αυτή τη νεανική ομάδα».

Όταν βλέπεις μια ταλαντούχα νέα γενιά να αναδύεται, ανυπομονείς να μοιραστείς στιγμές μαζί τους;

«Όχι, ακριβώς το αντίθετο. Σκέφτεσαι: ‘Γα@@το, γέρασα!’ (Ξεσπά σε γέλια.) Όλοι οι συμπαίκτες μου έχουν φύγει. Ο Ρούντι Γκομπέρ και εγώ είμαστε οι δύο πιο μεγάλοι παίκτες που έχουν απομείνει. Αλλά πάντα υπήρχε ανανέωση στην εθνική ομάδα της Γαλλίας, αυτό είναι φυσιολογικό. Και οι δύο έχουμε έναν ρόλο να διαδραματίσουμε.

Όταν μπήκαμε στην εθνική ομάδα, μαζί με τον Τομά Ερτέλ, τον Ζοφρί Λοβ’ερν και τον Ρούντι Γκομπέρ, οι βετεράνοι Μπόρις Ντιάου, Μάικ Ζελαμπάλ, Φλοριάν Πιέτρου ήταν πολύ σημαντικοί για την εξέλιξή μας.

Μας βοήθησαν να καταλάβουμε τι σημαίνει η γαλλική εθνική ομάδα, πώς λειτουργεί. Τώρα είναι η σειρά μας να το κάνουμε αυτό. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα δουλέψουμε σκληρά για να κερδίσουμε αγώνες, αλλά έχουμε μεγαλύτερη ευθύνη από πριν».

Είναι εύκολο, στα 33 σου, να προσαρμοστείς σε έναν νέο ρόλο, να γίνεις κάποιος άλλος…

«Δεν πρόκειται να γίνω κάποιος άλλος. Θα παραμείνω ο εαυτός μου. Δεν υπάρχει θέμα να πιέσουμε τα πράγματα. Με απλά λόγια, σε μια τόσο νεανική ομάδα, υπάρχει αναπόφευκτα ένα στοιχείο ανακάλυψης, του άγνωστου. Εκεί πιστεύω ότι μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά. Δεν θα μιλάω συνεχώς· θα παίρνω το λόγο όταν νιώθω ότι είναι απαραίτητο να πω κάτι. Και θα πρέπει να είναι κάτι σημαντικό. Πάντα ήμουν αρκετά εκφραστικός κατά καιρούς. Και στο γήπεδο, θα είμαι ο εαυτός μου».

Δεκατρία χρόνια μετά το ντεμπούτο σου, νιώθεις ότι ο χρόνος πέρασε απίστευτα γρήγορα;

«Έχω τέτοιες στιγμές. Χθες κοίταζα γύρω μου και σκεφτόμουν ότι δεν έχω ζήσει σχεδόν τίποτα με αυτή την ομάδα. Επιπλέον, το προπονητικό επιτελείο έχει αλλάξει πολύ, δεν είναι μόνο οι παίκτες. Φυσικά, υπάρχουν μερικά γνωστά πρόσωπα. Είναι πολλά αυτά που πρέπει να αφομοιώσει κανείς. Αλλά ταυτόχρονα είναι και αναζωογονητικό. Είναι σημαντικό να μην επαναπαύεσαι στις δάφνες σου. Ανυπομονώ να συνεχίσω να προχωράω μπροστά και να παίξω τα πρώτα παιχνίδια».

Έχεις πίσω σου μια εξαιρετική σεζόν, με αποκορύφωμα τον τίτλο της EuroLeague (MVP του Final Four). Αυτό ενίσχυσε την πεποίθησή σου ότι έχεις ακόμα πολλά να προσφέρεις στην εθνική ομάδα της Γαλλίας;

«Πάντα ήμουν πεπεισμένος ότι για να μπεις στην εθνική ομάδα της Γαλλίας, πρέπει να αποδίδεις. Δεν μου αρέσει η ειδική μεταχείριση. Το ότι είμαι εδώ πάνω από δέκα χρόνια δεν σημαίνει ότι πρέπει να είμαι στην ομάδα. Όχι. Πρέπει να κερδίσεις τη θέση σου. Και το παίρνω πολύ σοβαρά αυτό. Δεν θέλω να είμαι μέλος της ομάδας απλώς και μόνο επειδή τα πάω καλά με όλους».

Το 2026 είναι μια χρονιά χωρίς αγώνες. Σκέφτεσαι ήδη το MundoBasket στο Κατάρ το 2027 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λος Άντζελες το 2028;

«Όχι, δεν σκέφτομαι καθόλου τόσο μακριά. Ειδικά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Με ενοχλεί όταν οι άνθρωποι μιλάνε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Πρώτα, πρέπει να προκριθούμε, και αυτό δεν είναι εύκολο. Το πιο σημαντικό είναι ακριβώς εδώ, αυτό που κάνουμε τώρα. Δεν έχει νόημα να μιλάμε για το επόμενο έτος. Δεν ξέρουμε ποιος θα είναι εκεί, αν θα υπάρξουν τραυματισμοί. Ας επικεντρωθούμε σε αυτό που πρέπει να κάνουμε».