Η αντίδραση του δημοσιογράφου που έδιωξε ο Φερστάπεν: «Ίσως απολαμβάνει τη δύναμη της εξουσίας του»

Ο Μαξ Φερστάπεν έγινε… θέμα με την απαίτησή του να αποχωρήσει ένας δημοσιογράφος από την αίθουσα Τύπου, ειδάλλως δεν θα μιλούσε στα ΜΜΕ εν όψει του Grand Prix της Σουζούκα. Ο Τζιλ Ρίτσαρντς, περί ου ο λόγος, εργάζεται στον Guardian και παρουσίασε τη δική του πλευρά της ιστορίας. Θεωρεί πως δεν έκανε τίποτα περισσότερο από τη δουλειά του και πως η παλαιότερη ερώτηση που είχε κάνει στον Ολλανδό πιλότο προκαλώντας τον εκνευρισμό του ήταν απόλυτα θεμιτή για κάθε δημοσιογράφο. Στο άρθρο του αναφέρει:

«Η πρώτη μας πρόσωπο με πρόσωπο συνάντηση το 2026 έγινε στη Σουζούκα, όταν αποδείχθηκε ότι ο Ολλανδός είχε μια εντελώς άσχημη ανάμνηση. Όταν με είδε, με κοίταξε επίμονα, χαμογέλασε και δήλωσε ότι δεν θα μιλούσε μέχρι να φύγω. Κατά τη διάρκεια μιας σύντομης ανταλλαγής 30 δευτερολέπτων, μου είπε να φύγω. Δεν μου έχουν ζητήσει ποτέ να φύγω από συνέντευξη Τύπου. Είναι ένα εξαιρετικά σπάνιο περιστατικό για έναν δημοσιογράφο στη F1, με σχεδόν κανέναν να μπορεί να θυμηθεί περισσότερα από ένα ή δύο παραδείγματα.

Σε περισσότερο από μια δεκαετία κάλυψης του αθλήματος, έχω πάρει συνέντευξη από τον Φερστάπεν ίσως δώδεκα φορές, όλες φιλικές και με καλή διάθεση. Το εξαιρετικό του ταλέντο κέρδισε επαίνους και θαυμασμό σε αυτά τα άρθρα, ενώ η κριτική, αντίθετα, ήταν ελάχιστη και μόνο όταν δικαιολογούταν.

Ένα περιστατικό πέρυσι, ωστόσο, φαίνεται να τον πείραξε. Στο Ισπανικό Grand Prix, ο Φερστάπεν είχε μια επαφή με το μονοθέσιο του Τζορτζ Ράσελ, κάτι για το οποίο τιμωρήθηκε με ποινή 10 δευτερολέπτων. Τον έριξε από την πέμπτη στη δέκατη θέση και του κόστισε εννέα βαθμούς. Στο τέλος της σεζόν, μετά από μια εξαιρετική ανάκαμψη (την οποία επαίνεσα θερμά) και λίγη τύχη καθώς η McLaren έχασε βαθμούς στους τελευταίους αγώνες, ο Φερστάπεν έχασε την ευκαιρία να διατηρήσει τον τίτλο του με δύο βαθμούς διαφορά.

Μετά τον τελικό της σεζόν στο Άμπου Ντάμπι τον ρώτησα πώς ένιωθε για αυτό το περιστατικό και αν είχε μετανιώσει για κάτι, μια ερώτηση που έπρεπε να τεθεί. Ο Φερστάπεν ένιωσε άσχημα. ‘Ξεχνάς όλα τα άλλα πράγματα που συνέβησαν στη σεζόν μου. Το μόνο που αναφέρεις είναι η Βαρκελώνη. Ήξερα ότι αυτό θα ερχόταν. Μου χαμογελάς ηλίθια τώρα’, μου είπε.

Δεν είμαι σίγουρος ότι είχα ένα ηλίθιο χαμόγελο. Σίγουρα με αιφνιδίασε η σκληρότητα της απάντησής του και μπορεί να προκάλεσε ένα νευρικό χαμόγελο. Αλλά δεν το θεώρησα αστείο, ούτε διασκέδαζα εις βάρος του.

Έτσι φτάσαμε στη συνέντευξη Τύπου στην Ιαπωνία. Αφού μου είπαν ότι δεν θα μιλούσε αν δεν έφευγα, τον ρώτησα αν ήταν λόγω της ερώτησης στο Άμπου Ντάμπι. Είπε ότι ήταν. Για άλλη μια φορά με αιφνιδίασε. Μπορεί να είχα ένα νευρικό χαμόγελο ξανά, ποιος ξέρει; Του ζήτησα να επιβεβαιώσει αν οφειλόταν στην ερώτηση στο Άμπου Ντάμπι για την Ισπανία. Ναι. ‘Είσαι πραγματικά τόσο αναστατωμένος γι' αυτό;’ ρώτησα, στην οποία απάντησε: ‘Φύγε. Ναι. Φύγε.’

Και έφυγα. Ο Φερστάπεν χαμογελούσε καθ' όλη τη διάρκεια της συζήτησης. Ίσως απλώς απολάμβανε τη δυναμική της εξουσίας; Η ζωή συνεχίζεται. Υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά προβλήματα στον κόσμο από το να θυμώνει ένας οδηγός της F1 μαζί σου.

Μέσα σε δύο ώρες κάποιος είχε εντοπίσει το email μου. ‘Εσύ είσαι το πρόβλημα. Είσαι ο τοξικός βλάκας που ευθύνεται για όλη τη βρετανική προκατάληψη στη F1. Είσαι ο χειρότερος’, έγραφε. Δεν έχω κοιτάξει τι γράφουν για μένα στο Χ και δεν σκοπεύω να το κάνω.

Οι συνάδελφοι στην αίθουσα Τύπου ήταν καθολικά σοκαρισμένοι και εξέφρασαν ανησυχία για μένα. ‘Δεν ήταν καθόλου σωστό αυτό που έκανε’, είπε κάποιος με έντονη περιφρόνηση για τη συμπεριφορά του Φερστάπεν. Η ψυχολογία μου είναι μια χαρά. Αν μη τι άλλο, το πιο άβολο κομμάτι είναι να γράφεις γι' αυτό σε πρώτο πρόσωπο. Ένας δημοσιογράφος δεν θέλει ποτέ να είναι η ιστορία, ακόμα κι αν τώρα φαίνεται αναπόφευκτο.

Το περιστατικό και οι επιπτώσεις είναι κάτι άσχημο, παρόλα αυτά. Όχι μόνο για τις κατηγορίες για προκατάληψη. Με τα χρόνια έχω κατηγορηθεί για προκατάληψη κατά του Λιούις Χάμιλτον, κατά του Σεμπάστιαν Φέτελ, κατά του οποιουδήποτε πιλότου. Η όσο το δυνατόν πιο ειλικρινής και δίκαιη δημοσιογραφία είναι πάντα ο μοναδικός πρωταρχικός στόχος.

Εξακολουθώ να θαυμάζω τον Φερστάπεν και ελπίζω να μπορέσουμε να απολαύσουμε μια καλύτερη σχέση στο μέλλον. Μερικές φορές, πρέπει να τίθενται δύσκολες, αμήχανες ερωτήσεις. Αυτή είναι η δουλειά που συνοδεύει το προνόμιο να εργάζεσαι για τη Formula 1».