Η καθολική υπεροχή του Παναθηναϊκού, το masterclass του Αταμάν και η εντυπωσιακή επιρροή του Χέιζ-Ντέιβις

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν στέφθηκε Κυπελλούχος Ελλάδας για 22η φορά στην ιστορία του και διατήρησε τα σκήπτρα στον θεσμό, αφού επικράτησε κατά κράτος του Ολυμπιακού στον τελικό (79-68) που διεξήχθη στο κλειστό της Νέας Αλικαρνασσού. Μάλιστα, το τελικό +11 μοιάζει μάλλον κολακευτικό για τους «ερυθρόλευκους» με βάση την εικόνα της αναμέτρησης.

Ο «επτάστερος» δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφισβήτησης στον αιώνιο αντίπαλο και είχε αρκετούς πρωταγωνιστές για να φτάσει στην επίτευξη του πρώτου στόχου της σεζόν, με την κατάκτηση του τροπαίου, που είναι το λιγότερο σημαντικό από τα τρία που θα διεκδικήσει φέτος, αλλά δεν παύει να αποτελεί «κούπα».

Πρωτίστως τα εύσημα πηγαίνουν στον Εργκίν Αταμάν, ο οποίος παρέδωσε ένα τακτικό masterclass στον τελικό και κέρδισε κατά κράτος την άτυπη μάχη των πάγκων από τον Γιώργο Μπαρτζώκα, κάνοντας… ρουά ματ. Ο Τούρκος προπονητής ήταν απόλυτα προσηλωμένος και διαβασμένος, ενώ είχε προετοιμάσει κατάλληλα την ομάδα του για ολόκληρη τη διοργάνωση του Final-8 και στο τελευταίο ματς έκανε καταπληκτικό κοουτσάρισμα.

Κι αυτό διότι πήρε εξαιρετικές αποφάσεις, έκανε καίριες παρεμβάσεις, ενώ συγχρόνως παρουσίασε τις κατάλληλες πεντάδες και τα σχήματα που θα του έδιναν αυτά που χρειαζόταν, μοιράζοντας συγχρόνως πολύ σωστά τον χρόνο στους παίκτες του. Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές -ειδικά κατά τη φετινή σεζόν- ο κόουτς παρουσιάζεται από κάποιους σαν να είναι ο χειρότερος προπονητής του κόσμου και όχι εκείνος που έχει κυριαρχήσει στην Ευρωλίγκα την τελευταία δεκαετία.

Όσον αφορά τους παίκτες, θα σταθούμε αρχικά στον… νέο, που πήρε και το βραβείο του MVP του τελικού. Ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις με το «καλημέρα» έδειξε την κλάση του και έκανε την ειδοποιό διαφορά στον τελικό, έχοντας 15 πόντους με 6/7 δίποντα και 6 ριμπάουντ. Η παρουσία του Αμερικανού φόργουορντ και στις δύο άκρες του παρκέ ήταν καταλυτική για να φτάσει ο «επτάστερος» στο τρόπαιο και συγχρόνως «έσβησε» το μεγάλο όπλο του Ολυμπιακού (βλ. Βεζένκοφ). Οι τοποθετήσεις του στην άμυνα και ο τρόπος που διαβάζει το παιχνίδι είναι σεμιναριακού επιπέδου.

Συν τοις άλλοις, έχει τρομερή αυτοπεποίθηση και βγάζει την απαιτούμενη ηρεμία που χρειάζονται οι μεγάλες ομάδες. Κακά τα ψέματα, πρόκειται για τον πιο πλήρη two-way φόργουορντ στην Ευρωλίγκα και έναν παίκτη που αλλάζει τις ισορροπίες. Δίπλα του μάλιστα γίνονται (πολύ) καλύτεροι και οι υπόλοιποι συμπαίκτες του. Και όλα αυτά παρότι δεν βρίσκεται στην Ελλάδα ούτε μια εβδομάδα… Δεν θυμόμαστε ποτέ από κάποιον παίκτη να έχει τόσο μεγάλη επιρροή σε τόσο υψηλό επίπεδο και σε τόσο σύντομο διάστημα.

Άξιος συμπαραστάτης του ο Νίκος Ρογκαβόπουλος. Ο 24χρονος φόργουορντ έδωσε το έναυσμα με τις εκτελέσεις του στο πρώτο ημίχρονο (σ.σ. 10 πόντοι στη δεύτερη περίοδο με απόλυτη ευστοχία), ενώ και στην άμυνα ήταν καταπληκτικός. Θυμηθείτε τη φάση με την τάπα του στον Φουρνιέ. Μετά από καιρό είδαμε τον «κανονικό» Μήτογλου, ο οποίος έδωσε πολύτιμες λύσεις ως δεύτερο «πεντάρι» στο ροτέισον της ομάδας, κυρίως στην επίθεση (σ.σ. 11 πόντοι συνολικά), ενώ μοίρασε και σωστά την μπάλα.

Ο Τζέριαν Γκραντ ήταν πάλι αλάνθαστος και φρόντισε να βάλει δύο μεγάλα καλάθια στο τελευταίο 4λεπτο, όταν ο Ολυμπιακός πλησίασε στο -12, σφραγίζοντας επί της ουσίας το τρόπαιο. Από ‘κει και πέρα, ο Ναν έκανε πολύ μεστό και ώριμο παιχνίδι (σ.σ. 5 ασίστ) και δεν χρειάστηκε να εκμαιεύσει προσπάθειες, ενώ ο Χολμς ήταν εντυπωσιακός στο πρώτο ημίχρονο και ξεδίπλωσε μέρος των δυνατοτήτων του, δείχνοντας παράλληλα να βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση σε αυτό το Final-8.

Κάπως έτσι λοιπόν ο Παναθηναϊκός έφτασε στην απολύτως δίκαιη επικράτηση και την κατάκτηση του τροπαίου με χαρακτηριστική άνεση κρατώντας συγχρόνως μία από τις καλύτερες επιθέσεις της Ευρωλίγκας στους 68 πόντους, παρότι είχε να αντιμετωπίσει και άλλους… αντιπάλους, πλην του Ολυμπιακού. Αναφερόμαστε φυσικά στους διαιτητές του τελικού (ιδίως οι δύο εξ αυτών), οι οποίοι έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι του για να κρατήσουν τους Πειραιώτες μέσα στο ματς, παίρνοντας κάποιες αποφάσεις που ήταν για γέλια και για κλάματα. Ειδικά ο τρόπος που έβγαλαν εκτός παιχνιδιού τους Χολμς και Ναν, τους οποίους φόρτωσαν με φάουλ, είναι για σεμινάριο… χειρουργικής.

Εντούτοις, οι «πράσινοι» δεν… τσίμπησαν στα φαλτσοσφυρίγματα και στις προκλήσεις, διατήρησαν την ψυχραιμία τους και κατατρόπωσαν και τους «γκρι», αλλά και ένα ολόκληρο σύστημα. Ο «επτάστερος» πήρε την κατάλληλη ψυχολογική ώθηση για τη συνέχεια και απέδειξε ότι τόσο καιρό αδικούσε τον εαυτό του. Τώρα όμως πρέπει να σταθεροποιήσει και να βελτιώσει την απόδοσή του προκειμένου να καλύψει το χαμένο έδαφος στην Ευρωλίγκα.

Πριν κλείσουμε θα θέλαμε να αναφερθούμε και σε κάτι εξωαγωνιστικό. Φυσικά αναφερόμαστε στη ρατσιστική επίθεση που δέχθηκε ο Λεσόρ από οπαδούς των «ερυθρολεύκων». Το πρόβλημα όμως δεν είναι αυτοί οι τύποι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν υπήρχε καμία αντίδραση από τους αρμόδιους (αστυνομία και ΕΟΚ), παρά τις παραινέσεις του Λεσόρ, αλλά και από τους ανθρώπους των Πειραιωτών, οι οποίοι θα έπρεπε -πρώτοι απ’ όλους- να μαζέψουν και να καταγγείλουν τους συγκεκριμένους τύπους. Και όχι να βγουν και από πάνω. Ξεκάθαρα, τέτοια φαινόμενα και τέτοιοι άνθρωποι δεν χωρούν στον αθλητισμό και στα γήπεδα…

Υ. Γ. Δυστυχώς φαίνεται ότι ο θεσμός του Final-8 δεν… τραβάει πλέον και μάλλον ήρθε η ώρα να αλλάξει το φορμάτ για να αποκτήσει περισσότερο ενδιαφέρον ο θεσμός. Αξίζουν πάντως πολλά μπράβο στους ανθρώπους-εργαζόμενους της ομοσπονδίας, οι οποίοι έκαναν τα πάντα για την καλύτερη δυνατή διοργάνωση.

Υ. Γ. 2 Για να μην τρελαθούμε τελείως. Μήπως ήταν τυχαίο ότι οι οργανωμένοι οπαδοί του Ολυμπιακού ήταν χωρισμένοι σε δύο κομμάτια στις εξέδρες του γηπέδου και μια μερίδα εξ αυτών κάθονταν πολύ κοντά στον πάγκο του Παναθηναϊκού; Και την ίδια ώρα οι αντίστοιχοι του «τριφυλλιού» ήταν στριμωγμένοι σε μια γωνία ψηλά πίσω από τη μία μπασκέτα.

Υ. Γ. 3 Να θυμίσουμε ότι πέρσι στο Final-8 του Κυπέλλου, η ομοσπονδία και η Αστυνομία κινήθηκαν άμεσα και απομάκρυναν από το γήπεδο κάποιους οπαδούς που έβρισαν τον Λιόλιο. Προφανώς όμως δεν έχει την ίδια βαρύτητα (…) με τη ρατσιστική επίθεση στον Λεσόρ.

Υ. Γ. 4 Η αφιέρωση της κατάκτησης του τροπαίου από τον Σλούκα στον Αταμάν και στη μητέρα του που έφυγε από τη ζωή πριν από λίγες ημέρες, δείχνει πολλά. Παράλληλα η κίνησή του να δώσει τον Γκραντ και στον Ναν τη δυνατότητα να σηκώσουν εκείνοι πρώτοι την «κούπα», δείχνει το μεγαλείο του και την ηγετική του φυσιογνωμία.

Υ. Γ. 5 Αρκετά κράτησαν οι… χοροί και οι πανηγυρισμοί. Τώρα στροφή στην Παρί…