Η κυβέρνηση απέκτησε συντονιστή: Τον Αλέξη Τσίπρα!

Έννοιες όπως «ακρίβεια», «πειθαρχία» και «τάξη» είναι ξένες προς την Αριστερά (εξαιρείται το ΚΚΕ). Στο ΣΥΡΙΖΑ του 4%, η λέξη «χαλαρά» ήταν η… αγαπημένη. Όλων των συνιστώσεων σημειωτέον.

Οι έντονες διαμαρτυρίες του Μανώλη Γλέζου -όταν το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς συμμετείχε ακόμη στον ΣΥΡΙΖΑ- για τη μεγάλη αργοπορία, καθυστέρηση στην έναρξη των Κεντρικών Επιτροπών ήταν πολύ χαρακτηριστικές. Εκείνος βέβαια, ως εκπρόσωπος μιας άλλης γενιάς είχε μάθει να είναι πειθαρχημένος.

Όταν όμως, από τον Ιανουάριο του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση, τα πράγματα άλλαξαν και οι απαιτήσεις αυξήθηκαν (αν και τούτο δεν έγινε αντιληπτό από την πρώτη στιγμή διακυβέρνησης). Και άρα, η ανάγκη για ένα συντονιστή του κυβερνητικού σχήματος και έργου ήταν, το λιγότερο, επιβεβλημένη.

Το ρόλο αυτό, ο μόνος που θα μπορούσε πραγματικά να τον παίξει στην αρχική κυβέρνηση, ήταν ο Νίκος Παππάς. Με την ισχύ που πηγάζει από την ιδιότητα του «αντ’ αυτού». Όμως, ο τότε υπουργός Επικρατείας και νυν Ψηφιακής Πολιτικής ήταν …χαμένος, κάπου μεταξύ ειδικών αποστολών και εκπροσώπησης της κυβέρνησης (παρότι δεν ήταν ποτέ κυβερνητικός εκπρόσωπος).

Τελοσπάντων. Συντονιστής στην πρώτη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ (και ΑΝΕΛ) ανέλαβε ο αντιπρόεδρος Γιάννης Δραγασάκης, ρόλο που εν μέρει διατηρεί αφού ηγείται των κυβερνητικών (διυπουργικών) συμβουλίων οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής. Πρόκειται για συλλογικά όργανα στα οποία συζητιούνται και παίρνονται αποφάσεις χαμηλότερης πολιτικής, που έχουν, ωστόσο, σημασία για την καθημερινότητα του πολίτη.

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, παρότι πρόσωπο με ειδικό βάρος και κύρος, δεν πέτυχε, παρόλ’ αυτά, στο ρόλο του συντονιστή. Και τούτο γιατί, από χαρακτήρα, δεν είναι άνθρωπος συγκρουσιακός, που θα επιβληθεί και θα…. κακοκαρδίσει. Γιατί προφανώς τέτοια προσωπικότητα απαιτείται, προκειμένου να βάλει τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι στους χαλαρούς ΣΥΡΙΖαίους. Ακόμη και αν πρόκειται για υπουργούς.

Στη συνέχεια ο Αλέξης Τσίπρας δοκίμασε το δικό του άνθρωπο, τον Αλέκο Φλαμπουράρη. Χαλαρός και καλοκάγαθος ο ίδιος, δεν ήταν δυνατόν, ούτε αυτός, να πετύχει στον ιδιαίτερα απαιτητικό αυτό ρόλο. Αντιθέτως, τελευταία ο «παππούς» έχει γίνει πιο αποδοτικός σε projects, που αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας εξ ολοκλήρου ο ίδιος.

Με τούτα και τ’ άλλα όμως, η κυβέρνηση έχει συμπληρώσει δύο χρόνια ζωής (1η και 2η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ) και συντονιστής δεν έχει βρεθεί. Και το κυριότερο, ούτε συντονισμός υπάρχει. Με αποτέλεσμα, κυβερνητικές πολιτικές που θα μπορούσαν να προωθηθούν και να υλοποιηθούν σε λίγες ημέρες, «καρκινοβατούν». (Η περίπτωση των Μνημονιακών υποχρεώσεων είναι μια διαφορετική περίπτωση, καθώς, εδώ, τη «διαδρομή» τους, ποιες προχωρούν και ποιες όχι, παρακολουθεί ο γ.γ. Συντονισμού Δημήτρης Παπαγιαννάκος και, από το Μαξίμου, ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ Δημήτρης Λιάκος. Και οι δύο όμως, δεν έχουν τη δυνατότητα, το «βάρος» να επιβληθούν στους δυσκίνητους υπουργούς).

Άρα, μετά από δύο χρόνια παλινωδιών, το αίτημα για πιο σφικτό κυβερνητικό σχήμα και καλύτερο συντονισμό επανέρχεται με μεγαλύτερη πιεστικότητα. Ιδίως σε πολιτικές που αφορούν σε δράσεις μεταξύ Υπουργείων. Μετά από δύο χρόνια παλινωδιών, ο Αλέξης Τσίπρας κατέληξε ότι ο καλύτερος συντονιστής είναι ο… εαυτός του. Και, όποτε δεν μπορεί ο ίδιος, τον αναπληρώνει ο υπουργός Επικρατείας Χριστόφορος Βερναρδάκης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η διένεξη αυτής της εβδομάδας, μεταξύ των Υπουργείων Περιβάλλοντος και Αγροτικής Ανάπτυξης, για το θέμα των δασικών χαρτών. Μπροστά στον κίνδυνο μίνι ενδοκυβερνητικής διένεξης και κρίσης, ο ίδιος ο πρωθυπουργός πήρε την πρωτοβουλία και συγκάλεσε διϋπουργική σύσκεψη στο Μέγαρο Μαξίμου.

Εν κατακλείδι, πρωθυπουργός σε ρόλο… συντονιστή!

Πηγή: thetoc.gr