Η Τζούλι Βανλού και οι Cats βρήκαν δύναμη μέσα από το πένθος

Οι ημέρες που προηγούνται μιας μεγάλης διοργάνωσης, όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο Μπάσκετ Γυναικών της FIBA, είναι αναπόφευκτα γεμάτες με ένα μείγμα ενθουσιασμού, άγχους, προσμονής και φόβου. Για τις αθλήτριες, αυτά τα συναισθήματα συχνά εντείνονται από την πίεση που αισθάνονται να αποδώσουν κάτω από τα πιο έντονα φώτα της δημοσιότητας.

Για τη Τζούλι Βανλού, ωστόσο, οι ημέρες πριν από τον εναρκτήριο αγώνα του Βελγίου στο Παγκόσμιο Κύπελλο είχαν ένα πολύ μεγαλύτερο βάρος. Καθώς προετοιμαζόταν να πατήσει στο παρκέ για το τρίτο της Παγκόσμιο Κύπελλο με τις Belgian Cats, η Βανλού πενθούσε παράλληλα την απώλεια του νονού και μέντορά της, ο οποίος έφυγε από τη ζωή λίγες μόλις ημέρες πριν από την έναρξη της διοργάνωσης.

Η Ζουλί βρισκόταν πάντοτε στη σκέψη των συμπαικτριών της

Δεν υπάρχει κάποιο κουμπί για να σταματήσει κανείς τη ροή της ζωής, κι έτσι η Βανλού έπρεπε να βρει έναν τρόπο να αγωνιστεί κουβαλώντας το πένθος της. Και αυτό ακριβώς έκανε.

Το Βέλγιο είχε ένα αργό ξεκίνημα απέναντι στην Τουρκία, αλλά η Βανλού πρόσφερε τη σπίθα που χρειάζονταν οι Cats, ξεσπώντας με 22 πόντους και 6/11 τρίποντα. Ήταν μια συναρπαστική εμφάνιση, αλλά για τη Βανλού η σημασία της ξεπερνούσε κατά πολύ τους αριθμούς και τον πίνακα του σκορ.

«Πέρασα δύσκολα τις τελευταίες ημέρες και ώρες. Χωρίς την ομάδα και το επιτελείο, δεν θα ήταν δυνατό», εκμυστηρεύτηκε. «Είναι απίστευτο πόση ηρεμία φέρνουν μέσα στο μυαλό μου. Όλα τα εύσημα ανήκουν στις συμπαίκτριες μου. Είναι απίστευτο πόση υποστήριξη αισθάνομαι από εκείνες».

Για τη Βανλού, το να πατήσει στο παρκέ ήταν κάτι περισσότερο από ένας αγώνας. Ήταν ένας τρόπος να παραμείνει συνδεδεμένη με τον άνθρωπο που είχε χάσει και ίσως ένας τρόπος να τον κουβαλήσει μαζί της στη σκηνή του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Όταν ρωτήθηκε εάν μέρος του κινήτρου της ήταν να αποδείξει ότι μπορούσε να το κάνει για εκείνον, δεν δίστασε καθόλου.

«Ναι, πράγματι. Το κάνω. Ξέρω ότι με παρακολουθεί από ένα διαφορετικό μέρος. Με ακολουθεί».

Κάτω από τα λόγια της όμως, υπήρχε η πραγματικότητα όσων εξακολουθούσε να επεξεργάζεται. Το Παγκόσμιο Κύπελλο μπορεί να συνεχιζόταν, αλλά το πένθος της δεν είχε εξαφανιστεί.

«Είναι για εκείνον. Είναι για την οικογένειά μου, που βρίσκεται στο σπίτι και δεν μπορεί να είναι εδώ. Δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι. Ούτε εγώ η ίδια είμαι έτοιμη».

Στο …σπίτι, μακριά από το σπίτι

Η εμφάνιση των 22 πόντων της Βανλού είχε ήδη δώσει στο Βέλγιο πολλούς λόγους να πανηγυρίζει. Μετά την τελική κόρνα, όμως, το επίκεντρο μετατοπίστηκε από όσα είχε κάνει στο παρκέ. Και βρέθηκε στους ανθρώπους που την είχαν βοηθήσει να φτάσει μέχρι εκεί.

Η Έμα Μέσεμαν αναδείχθηκε πολυτιμότερη παίκτρια του αγώνα. Όταν, όμως, παρέλαβε το τρόπαιο, επέλεξε να το δώσει στη Βανλού. Η χειρονομία αυτή, έγινε αυτομάτως μια στιγμή στην οποία συγχρονίστηκε ολόκληρη η ομάδα.

Οι Belgian Cats συγκεντρώθηκαν γύρω από τη Βανλού, σχηματίζοντας μια «τιμητική φρουρά» με τα χέρια τους, καθώς εκείνη παραλάμβανε το τρόπαιο από την συμπαίκτριά της, προτού ξεσπάσουν σε επευφημίες γύρω από τη Βανλού. Όλο αυτό ήτα αρκετό για ξεσπάσει η νέα παίκτρια του Αθηναϊκούσε δάκρυα.

«Ναι, είχα πει ότι δεν θα κλάψω σήμερα. Ε, λοιπόν, η Έμα με έκανε να κλάψω», είπε. Δεν ήταν το ίδιο το τρόπαιο που συγκίνησε τη Βανλού. Ήταν αυτό που αντιπροσώπευε. «Το είπα και στον προπονητή. Είπα σε όλους “ευχαριστώ”, επειδή δεν βρίσκομαι στο σπίτι και δεν είμαι μαζί με την οικογένειά μου. Έχασα έναν άνθρωπο πολύ κοντινό μου, αλλά το να βρίσκεσαι σε ένα “σπίτι” μακριά από το σπίτι σου είναι κάτι πραγματικά ξεχωριστό και δεν θα μπορούσα να το έχω κάνει χωρίς εκείνους».

Η σπουδαία Εμα Μέσεμαν καταλάβαινε τι σήμαινε εκείνη η στιγμή.

«Ηταν μια πραγματικά δύσκολη περίοδος για εκείνη», είπε. «Έχασε κάποιον από την οικογένειά της, επομένως το γεγονός ότι μπόρεσε να το κάνει αυτό με κάνει πολύ χαρούμενη για εκείνη. Να αισθανθεί ότι τη στηρίζουμε σε κάθε βήμα».

Και, ίσως το σημαντικότερο, η Μέσεμαν ήταν απλώς χαρούμενη που έβλεπε τη συμπαίκτριά της να μοιάζει ξανά με τον εαυτό της, έστω και για λίγες στιγμές. «Χαίρομαι που παίρνουμε τα μεγάλα σουτ από εκείνη. Είναι πολύ όμορφο να τη βλέπουμε να χαμογελά ξανά στο παρκέ».

Εκείνο το χαμόγελο, ο πανηγυρισμός και το τρόπαιο στα χέρια της Βανλού αποτύπωσαν όσα της είχαν προσφέρει οι Belgian Cats στη διάρκεια αυτών των δύσκολων ημερών: την αίσθηση ενός σπιτιού, ενώ το πραγματικό της σπίτι βρισκόταν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
Δεν μπορούσαν να εξαφανίσουν το πένθος της ή να κάνουν την απώλεια ευκολότερη.

Μπορούσαν, όμως, να σταθούν δίπλα της καθώς το βίωνε. Και κάθε φορά που η Βανλού πατά στο παρκέ, οι Belgian Cats έχουν καταστήσει σαφές ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ να το αντιμετωπίσει μόνη της.