Κάποτε για να γίνεις πρωθυπουργός έπρεπε να ξεπεράσεις φυσιογνωμίες – τώρα αρκεί να υποκλιθείς στους Άραβες!

Από εκεί πέρασαν ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, που κράτησε όρθια μια χώρα και ολόκληρη την Ευρώπη την ώρα που κατέρρεε, ο Λόιντ Τζορτζ, ο Κλέμεντ Άτλι που έχτισε το Εθνικό Σύστημα Υγείας πάνω στα ερείπια του πολέμου, ο Χάρολντ Μακμίλαν, ο Χάρολντ Ουίλσον, ο Έντουαρντ Χιθ, ο Άντονι Ίντεν — που βρέθηκε στη δίνη της κρίσης του Σουέζ, αλλά τουλάχιστον έπεσε για μια απόφαση που αφορούσε τη θέση της χώρας στον κόσμο — και η Μάργκαρετ Θάτσερ. Συμφωνούσε κανείς ή διαφωνούσε, όλοι τους επρόκειτο για φυσιογνωμίες. Ακόμη και ο Τόνι Μπλερ, όσο κι αν τον βαραίνει το Ιράκ, κυβέρνησε μια δεκαετία και άφησε αποτύπωμα. Σήμερα το ίδιο αξίωμα μοιάζει με πάγκο προπονητή σε σύλλογο που κάθε φορά που χάνει δύο σερί ματς κάνει αλλαγές!

Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος

Από το δημοψήφισμα για το Brexit το 2016 που διέλυσε την οικονομία της και μετά η Βρετανία έχει αλλάξει επτά πρωθυπουργούς: Κάμερον, Μέι, Τζόνσον, Τρας, Σούνακ, Στάρμερ, Μπέρναμ. Επτά σε μια δεκαετία. Η Λιζ Τρας άντεξε 49 μέρες, λιγότερες από ένα μαρούλι στο ψυγείο, και έβγαλε τη χώρα στο χείλος χρηματοπιστωτικού πανικού.

Ο Μπόρις Τζόνσον κυβέρνησε σαν να έκανε stand-up σε δεξίωση, μέχρι που τον έδιωξαν οι δικοί του. Ο Ρίσι Σούνακ πέρασε ως διαχειριστής πτώχευσης.

Αυτός που πραγματικά διασύρθηκε ήταν ο Κιρ Στάρμερ που κέρδισε τις εκλογές του 2024 με τεράστιο ποσοστό και σε δύο χρόνια τον έβγαλαν έξω από την Ντάουνινγκ Στρίτ οι βουλευτές του ίδιου του κόμματός του. Δεν τον έριξε η κάλπη. Τον έριξε η κοινοβουλευτική ομάδα. Αυτό, σε μια χώρα που κάποτε μετρούσε πρωθυπουργούς με το μέτρο του αιώνα, είναι η οριστική ταπείνωση του θεσμού. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο england365.gr