Από το δυναμικό «ξεπέταγμα» στον Ατρόμητο και το μεγάλο άλμα στη γαλλική Σεντ Ετιέν, μέχρι τις ποδοσφαιρικές παραστάσεις σε Βέλγιο, Τουρκία και Πολωνία, ο Αλέξανδρος Κατράνης υπήρξε ανέκαθεν ένας ποδοσφαιριστής που δεν φοβόταν τις προκλήσεις.
Σήμερα, έχοντας βρει τον δικό του «σταθμό» στο άκρως απαιτητικό και συνεχώς αναπτυσσόμενο MLS με τη φανέλα της Ρεάλ Σολτ Λέικ, ο Έλληνας αριστερός μπακ διανύει μία από τις πιο ώριμες περιόδους της καριέρας του.
Σε μια αποκλειστική συνέντευξη μιλά για την ιδιαίτερη καθημερινότητα στις ΗΠΑ, την πορεία πρωταθλητισμού της ομάδας του, το πέρασμά του από τα ευρωπαϊκά γήπεδα, ενώ ξεκαθαρίζει την επιθυμία του να φορέσει το εθνόσημο και αποκαλύπτει τα κριτήρια που θα καθορίσουν το μέλλον του.
Συνέντευξη στον σπουδαστή του Κέντρου Αθλητικού Ρεπορτάζ / Training HUB, Παναγιώτη Παγανέλη
Πώς είναι η ζωή και η καθημερινότητά σου στη Γιούτα;
«Η Γιούτα είναι ένα μέρος που σου προσφέρει την απόλυτη ηρεμία. Είναι το ιδανικό περιβάλλον για έναν επαγγελματία που θέλει να είναι συγκεντρωμένος 100% στον στόχο του. Η καθημερινότητά μου είναι κυρίως βασισμένη γύρω από την προπόνηση και ποιοτικό χρόνο στο σπίτι. Εδώ οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί από την Ευρώπη· υπάρχει μια άλλη οργάνωση που σου επιτρέπει να διαχειρίζεσαι τον χρόνο σου και το σώμα σου με καθαρό μυαλό. Είναι ένας τόπος που σε «αναγκάζει» να γίνεις η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου, τόσο επαγγελματικά όσο και προσωπικά».
Η ομάδα σου, η Ρεάλ Σολτ Λέικ, πηγαίνει εξαιρετικά και βρίσκεται σταθερά στις πρώτες θέσεις της βαθμολογίας. Πού μπορεί να φτάσετε φέτος;
«Φέτος το κλίμα στα αποδυτήρια είναι διαφορετικό. Υπάρχει μια ακλόνητη πίστη ότι δεν είμαστε απλώς μια "καλή ομάδα", αλλά διεκδικητές του τίτλου. Η σταθερότητα που δείχνουμε στις πρώτες θέσεις δεν είναι σύμπτωση, είναι αποτέλεσμα μιας διαδικασίας που χτίζουμε εδώ και καιρό. Ο στόχος που έχουμε θέσει είναι ξεκάθαρος: να εξασφαλίσουμε την παρουσία μας στα play-offs και να πάμε όσο πιο μακριά γίνεται. Στο MLS, τα play-offs είναι μια άλλη ιστορία, αλλά νιώθουμε έτοιμοι πνευματικά και σωματικά να κοιτάξουμε κάθε αντίπαλο στα μάτια. Κοιτάμε, φυσικά, το κάθε ματς ξεχωριστά γιατί η σεζόν είναι μεγάλη, με πολλά παιχνίδια, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού μας πιστεύουμε και γνωρίζουμε ότι μπορούμε να φτάσουμε μακριά φέτος».
«Οι Αμερικανοί δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη ενόψει Μουντιάλ»
Οι ΗΠΑ, μαζί με το Μεξικό και τον Καναδά, ετοιμάζονται να φιλοξενήσουν το επερχόμενο Μουντιάλ. Υπάρχει ήδη αυτή η μουντιαλική ατμόσφαιρα στη χώρα;
«Το Μουντιάλ είναι ένα ξεχωριστό, μεγάλο γεγονός που συζητούν όλοι εδώ. Η εξέλιξη των υποδομών είναι εντυπωσιακή – οι Αμερικανοί δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη. Υπάρχουν πολλά νέα γήπεδα και πλήρως εξοπλισμένα προπονητικά κέντρα, καθώς και μια κουλτούρα που "απορροφά" το ποδόσφαιρο με ταχύτατους ρυθμούς. Θέλουν να εξελιχθούν στον τομέα του ποδοσφαίρου και το δείχνουν με κάθε τρόπο. Φυσικά και θα ήθελα να παρακολουθήσω αγώνες από κοντά, είναι μια ευκαιρία ζωής να δεις παιχνίδια από το κορυφαίο επίπεδο».
Το MLS έχει κάποιες πολύ ιδιαίτερες συνθήκες που δεν υπάρχουν στην Ευρώπη, όπως οι χαοτικές αποστάσεις και τα πολύωρα ταξίδια με συνεχείς αλλαγές ζωνών ώρας. Πόσο δύσκολη ήταν η προσαρμογή σου σε αυτόν τον τρόπο ζωής και πώς επηρεάζει την απόδοση ενός αθλητή;
«Η προσαρμογή είναι "περίεργη". Ακόμα και στην ίδια μου την ομάδα είχα να αντιμετωπίσω το πολύ ξηρό κλίμα και το υψόμετρο. Τα συνεχόμενα μεγάλα ταξίδια παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο στην απόδοση. Στην Ευρώπη δεν υπάρχουν τόσο μεγάλες αποστάσεις. Εδώ μπορεί να διασχίζεις αρκετές διαφορετικές ζώνες ώρας και να παίζεις σε τελείως διαφορετικά κλίματα κάθε σαββατοκύριακο. Η απόδοση επηρεάζεται άμεσα από αυτό και πρέπει να είσαι πειθαρχημένος στη λεπτομέρεια: η αποθεραπεία στο αεροπλάνο και στο προπονητικό γίνονται αναπόσπαστο "μέρος της προπόνησης" και της καθημερινότητας. Μια άλλη δυσκολία που ακόμα αντιμετωπίζω είναι η τεράστια απόσταση μεταξύ Ελλάδας και Αμερικής, που καθιστά πολύ δύσκολο να επισκέπτομαι συχνά τη χώρα μου και να βλέπω φίλους και οικογένεια».
«Στο εξωτερικό δεν σε περιμένει κανείς: Ή προσαρμόζεσαι ή μένεις πίσω»
Κάνοντας μια αναδρομή, το μεγάλο σου «ξεπέταγμα» έγινε στον Ατρόμητο, από όπου πήρες και την τεράστια μεταγραφή για τη Σεντ Ετιέν. Πώς βίωσες τότε αυτή την απότομη αλλαγή και το άλμα από το ελληνικό πρωτάθλημα απευθείας σε μια ιστορική ομάδα της γαλλικής Ligue 1;
«Η μεταγραφή μου στη Σεντ Ετιέν και το γαλλικό πρωτάθλημα ήταν ένα "πολιτισμικό σοκ" με την καλή έννοια. Στον Ατρόμητο ωρίμασα και πάντα θα ευχαριστώ όλο τον οργανισμό του Ατρομήτου, που τότε σεβάστηκε την επιθυμία μου να πάρω μεταγραφή. Η Ligue 1 είναι τελείως διαφορετικό πρωτάθλημα από άποψη ρυθμού και δύναμης. Η Σεντ Ετιέν είναι ένας οργανισμός με τεράστια πίεση και ιστορία. Αυτό που βίωσα ήταν η μετάβαση από το "είμαι ένας καλός παίκτης στην Ελλάδα" στο "πρέπει να επιβιώσω ανάμεσα σε κορυφαίους αθλητές". Έμαθα γρήγορα ότι στο εξωτερικό δεν σε περιμένει κανείς. Ή προσαρμόζεσαι στα δεδομένα τους ή μένεις πίσω. Μπορεί εκεί τα πράγματα να μην εξελίχθηκαν ιδανικά, αλλά αυτό το άλμα μού άνοιξε τα μάτια και μου έμαθε πολλά πράγματα για το τι σημαίνει πραγματικά επαγγελματισμός».
Έχεις ένα πολύ πλούσιο βιογραφικό στο εξωτερικό, έχοντας περάσει από Γαλλία, Βέλγιο, Τουρκία και Πολωνία πριν από την Αμερική. Ποιο ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που πήρες αλλάζοντας τόσες διαφορετικές ποδοσφαιρικές κουλτούρες;
«Κάθε χώρα μού έδωσε και κάτι διαφορετικό: η Γαλλία την τακτική και τη δύναμη, το Βέλγιο την ελευθερία στο παιχνίδι, η Πολωνία και η Τουρκία το πάθος και τη σκληράδα. Αν πρέπει να διαλέξω ένα μάθημα, είναι η προσαρμοστικότητα. Ως παίκτης και ως άνθρωπος, κατάλαβα ότι δεν υπάρχει "σωστός" τρόπος να παίζεις ποδόσφαιρο, υπάρχει μόνο ο τρόπος που ζητάει ο προπονητής και η κουλτούρα της ομάδας και της χώρας. Αυτό με έκανε να μη φοβάμαι καμία πρόκληση, εντός και εκτός γηπέδου».
«Κίνητρο η Εθνική Ανδρών – Ξεχωριστή ομορφιά στη Super League»
Έχεις κάνει μια γεμάτη καριέρα στην Ευρώπη και πλέον στο MLS, ενώ υπήρξες βασικό στέλεχος σε όλες τις μικρές Εθνικές ομάδες. Παρ’ όλα αυτά, η κλήση για την Ανδρών δεν έχει έρθει ακόμα. Νιώθεις ότι η Εθνική είναι ένα μεγάλο ποδοσφαιρικό απωθημένο για σένα;
«Δεν θα το έλεγα απωθημένο, αλλά έναν μεγάλο στόχο. Κάθε παίκτης που φοράει το εθνόσημο στις μικρές Εθνικές ονειρεύεται τη στιγμή που θα ακούσει τον εθνικό ύμνο με την Ανδρών. Το γεγονός ότι η κλήση δεν έχει έρθει ακόμα λειτουργεί για μένα ως κίνητρο. Ξέρω την αξία μου και τι μπορώ να προσφέρω, ξέρω το επίπεδο στο οποίο αγωνίζομαι και συνεχίζω να δουλεύω ώστε, όταν και αν έρθει αυτή η στιγμή, να είμαι απόλυτα έτοιμος».
Παρακολουθείς το ελληνικό πρωτάθλημα από την Αμερική και πώς σου φαίνεται η εικόνα της Super League τα τελευταία χρόνια;
«Η αλήθεια είναι πως προσπαθώ να παρακολουθώ τα παιχνίδια της Super League, απλώς είναι λίγο δύσκολο, κυρίως λόγω της διαφοράς ώρας. Το πρωτάθλημα, βέβαια, έχει γίνει πολύ ανταγωνιστικό τα τελευταία χρόνια και το γεγονός ότι υπάρχουν πολλές ομάδες που διεκδικούν τον τίτλο μέχρι την τελευταία αγωνιστική δίνει μια ξεχωριστή ομορφιά».
«Επαναπατρισμός μόνο για ένα πρότζεκτ που θα με κάνει να πρωταγωνιστήσω»
Είσαι σε μια εξαιρετική ποδοσφαιρική ηλικία. Υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού σου το ενδεχόμενο του επαναπατρισμού;
«Ποτέ δεν λες ποτέ στο ποδόσφαιρο, ειδικά για μια μεγάλη ελληνική ομάδα. Ωστόσο, στην παρούσα φάση βρίσκομαι στο εξωτερικό και το μυαλό μου είναι συγκεντρωμένο σε αυτό. Απολαμβάνω τον επαγγελματισμό, την οργάνωση και τις συνθήκες που προσφέρει το MLS. Ο επαναπατρισμός θα ήταν μια ωραία επιλογή μόνο αν το πρότζεκτ ήταν τέτοιο που θα μου έδινε το κίνητρο να πρωταγωνιστήσω ξανά στην Ελλάδα».
Κλείνοντας, αν σου γινόταν μια πρόταση που θα σε κάλυπτε απόλυτα από την Ελλάδα και μια αντίστοιχη από την Ευρώπη ή το MLS, με ποιο κριτήριο θα επέλεγες τον επόμενο σταθμό της καριέρας σου;
«Είτε είναι στην Ελλάδα, είτε στην Αμερική, είτε στην Ευρώπη, ο επόμενος σταθμός θα πρέπει να είναι μια πρόκληση. Η απόφασή μου θα στηριζόταν κυρίως σε τρεις τομείς: το πρότζεκτ και τους στόχους της ομάδας, την ποιότητα ζωής για μένα και την οικογένειά μου και, φυσικά, τον ρόλο που θα έχω στην εκάστοτε ομάδα».
