Λεσόρ στο sportfm.gr: «Ο Ομπράντοβιτς είναι η ίδια η ιστορία του Παναθηναϊκού-Έτοιμος να ξανατραγουδήσω βουντού-βουντού»

Ανυπόμονος για τη νέα σεζόν ο Ματίας Λεσόρ. Μιλώντας στο sport-fm.gr και στον Γιώργο Πετρίδη, ο σέντερ του Παναθηναϊκού κάνει το «ταμείο» της τριετίας υπό τον Εργκίν Αταμάν, μιλά για τη δύσκολη περίοδο του τραυματισμού του και τη λυτρωτική επιστροφή στη δράση και υποκλίνεται στον Ζέλικο Ομπράντοβιτς που πίστεψε πρώτος από όλους πως είναι παίκτης επιπέδου Ευρωλίγκας.

Παράλληλα μιλά για τη γαλλόφωνη κοινότητα στις τάξεις των «πράσινων» και δηλώνει έτοιμος για νέες επιτυχίες για να μπορέσει να τραγουδήσει και πάλι με τον κόσμο του «τριφυλλιού» το αγαπημένο του σύνθημα.



Αναλυτικά η συνέντευξη στον Γιώργο Πετρίδη:

-Ματίας, πρώτα απ’ όλα σου εύχομαι καλή σεζόν. Είναι η πρώτη φορά που μιλάμε μετά τον τραυματισμό σου. Αυτή είναι η τέταρτη σεζόν σου στον Παναθηναϊκό. Ποιες είναι οι σκέψεις σου;
«Ναι, είμαι ενθουσιασμένος που βρίσκομαι εδώ. Ενθουσιασμένος που ξεκινάω τη σεζόν με μια νέα ομάδα, νέο προπονητή και μεγάλες φιλοδοξίες».

-Ήταν η τρίτη χρονιά με τον προπονητή Αταμάν. Αυτός ο κύκλος έκλεισε. Πώς θα χαρακτήριζες αυτή την τριετία;
«Είχε τα πάνω και τα κάτω της. Η πρώτη χρονιά ήταν καταπληκτική. Χτίσαμε κάτι διαφορετικό. Επαναφέραμε χαρακτήρα εδώ στον Παναθηναϊκό, που είχε χαθεί εδώ και πολλά χρόνια. Και κάναμε ξανά αυτή την ομάδα μια νικήτρια ομάδα και ένα μέρος που σκέφτεται ο κόσμος όταν σκέφτονται την επιτυχία».

-Τώρα ο Παναθηναϊκός γυρίζει μια νέα σελίδα. Ο μεγαλύτερος προπονητής στην ιστορία της Ευρωλίγκας, Ζέλικο Ομπράντοβιτς, είναι πλέον στην ομάδα. Δούλεψες μαζί του στην Παρτιζάν. Τι έχεις να πεις για τον προπονητή και πόσο σε βοήθησε στην καριέρα σου;
«Δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς στον Παναθηναϊκό που να χρειάζεται υπενθύμιση για το ποιος είναι ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Είναι μέρος της ιστορίας του Παναθηναϊκού. Είναι η ίδια η ιστορία του Παναθηναϊκού. Είναι άνθρωποι σαν αυτόν, σαν τον Διαμαντίδη, σαν τον Μάικ (σ.σ. Μπατίστ). Όταν λες Παναθηναϊκός, είναι άνθρωποι που βλέπεις αμέσως και σκεφτόμαστε αμέσως. Οπότε, δεν χρειάζονται λόγια. Όσον αφορά εμένα προσωπικά, ο Ζέλικο ήταν ένας προπονητής που πίστεψε σε μένα από την πρώτη στιγμή που με είδε στο Eurocup. Ήμουν ακόμα στο Eurocup και μου έλεγε, μπορείς να είσαι βασικός στην Ευρωλίγκα, μπορείς να γίνεις αυτό, μπορείς να γίνεις εκείνο. Πράγματα που ακόμα και εγώ ο ίδιος, μέσα μου, πίστευα ότι μπορούσα να τα κάνω. Αλλά το να τα ακούς από κάποιον άλλο, σε κάνουν να τα πιστεύεις ακόμα περισσότερο. Ειδικά όταν είναι κάποιος σαν τον Ζέλικο, που με βοήθησε πολύ».

-Πέρασες μια δύσκολη περίοδο. Τώρα, μετά από 15 μήνες, επέστρεψες. Πώς ένιωσες όταν επέστρεψες στη δράση, στον αγώνα με τη Ζάλγκιρις;
«Ένιωσα ωραία που βρισκόμουν στο γήπεδο, ένιωσα ωραία που επικοινωνούσα ξανά με τους οπαδούς, που ήμουν εκεί με τους συμπαίκτες μου, με τους οποίους πέρασα πολύ χρόνο, και με παιδιά με τα οποία έχω ιδιαίτερη σχέση, που ήμουν πάλι εδώ, κάνοντας αυτό που αγαπάμε και αυτό που μας έφερε όλους μαζί εδώ. Ήταν απλά μια ξεχωριστή στιγμή. Μακάρι να μην χρειαζόταν ποτέ να αποχωρήσω σε μια τέτοια στιγμή, αλλά ξέρεις, το να επιστρέφεις μετά από τραυματισμό και να σε καλωσορίζουν έτσι, και να έχεις μια τέτοια οικογένεια, ήταν πραγματικά ξεχωριστό».

-Έχει δημιουργηθεί μια ‘γαλλική αποικία’ στα αποδυτήρια, με σένα, τον Μούσα Φαλ, τον Γιαμπουσέλε και τον Φρανσίσκο. Μιλάτε περισσότερο αγγλικά ή γαλλικά στα αποδυτήρια;
«Βασικά, και ο Μπαντιό με τον Μπόνγκα μιλούν γαλλικά, οπότε είμαστε έξι που μιλάμε γαλλικά και προσπαθούμε να τα ανακατεύουμε. Μιλάμε γαλλικά, φυσικά, όταν είμαστε μεταξύ μας, και αν υπάρχει κάποιος άλλος συμπαίκτης ή κόσμος που δεν μιλάει γαλλικά, προσπαθούμε να το πούμε στα αγγλικά, ώστε όλοι να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει».

-Είσαι έτοιμος να τραγουδήσεις το «βουντού βουντού» ξανά με τους οπαδούς του Παναθηναϊκού;
«Ναι, είμαι περισσότερο από έτοιμος. Ανυπομονώ».