Μια ωραία (κιτρινόμαυρη) ιστορία…

Σε όλους αρέσουν οι χλιδάτες μεταγραφές.

Το όνειρο (κάθε) θερινής νυκτός του μέσου οπαδού είναι να υποδεχθεί στο αεροδρόμιο ένα μεγάλο όνομα για την ομάδα του.

Υπάρχουν όμως και… κυριολεκτικά μεγάλα ονόματα -όπως ο Σταύρος Βασιλαντωνόπουλος- που φτιάχνουν τους ποδοσφαιρόφιλους.

Γιατί κουβαλάνε μια ιστορία που πάντα τους γοητεύει: Την ιστορία του παίκτη που φτάνει πραγματικά «με το σπαθί του» ψηλά!

Διότι πριν από λίγους μήνες ο 22χρονος μπακ δεν ήταν καν… μπακ. Ήταν ένας μέσος που δεν έπαιζε βασικός. Ήταν υποψήφιος για να πάει δανεικός στον Ηρακλή Ψαχνών. Όπως συμβαίνει πάντα ωστόσο με τους αληθινά άξιους, η μοίρα τους κλείνει κάποια στιγμή το μάτι.

Ε, η… ματιά αυτή ήρθε για τον Βασιλαντωνόπουλο στη ρεβάνς Κυπέλλου με τον Λεβαδειακό. Τότε που χρειάστηκε ν’ αντικαταστήσει στο 33’ τον Βάντερσον. Κι άρχισε σταδιακά να δίνει λόγους για να γίνει… αναντικατάστατος ο ίδιος.

Πού να ‘ξερε όμως ο πιτσιρικάς που «βαπτίστηκε» οπισθοφύλακας από τον Αλέκο Βοσνιάδη (κι άρχισε να οργώνει έκτοτε τη δεξιά πλευρά) ότι μετά τα… βαφτίσια θ’ ακολουθούσε γρήγορα και «γάμος». Και μάλιστα με έρωτα κεραυνοβόλο!

Γιατί οι καλές εμφανίσεις του είχαν φτάσει από πριν στ’ αυτιά της ΑΕΚ. Όταν τον είδε όμως με τα μάτια της (ή μάλλον όταν οι αμυντικοί της προλάβαιναν μόνο με αυτά να τον μαρκάρουν στο προ ημερών παιχνίδι της Ριζούπολης), δεν έχασε χρόνο. Εξασφάλισε ότι ο μικρός θα συνεχίσει με τη δική της φανέλα το ποδοσφαιρικό του «παραμύθι».

Κι ενίσχυσε την ελπίδα κάθε ικανού όταν νιώθει πως οι συγκυρίες δεν του χαμογελούν ότι «στο τέλος ο πραγματικά καλός ποτέ δε χάνεται»…

Γιώργος Μαραθιανός