Μουντιάλ με ομάδες που δεν φοβούνται να παίξουν!

Είναι το καλύτερο Μουντιάλ που θυμάμαι ως ξεκίνημα εδώ και τουλάχιστον 28 χρόνια, από το Μεξικό το 1986. Δεν είναι τα 44 γκολ μέχρι τώρα (έως χτες το απόγευμα που γράφονται αυτές οι γραμμές) αλλά όλη η διάθεση και η εικόνα των ομάδων που βρίσκονται στη Βραζιλία. Τουλάχιστον των περισσότερων, αφού η αλήθεια είναι πως στο Νιγηρία -Ιράν πόνεσαν τα μάτια μας. Ωστόσο πότε οι κάπως μεγαλύτεροι θυμάστε Μουντιάλ που μόλις ένα ή δύο ματς στις πρώτες πέντε μέρες να μην είχαν αξία και καλή εικόνα; Πόσες φορές επίσης θυμάστε να μπαίνουν τόσα γκολ; Και μάλιστα ωραία τέρματα όπως το all time classic του Ρόμπιν φαν Πέρσι στο 5-1 των Ολλανδών με την Ισπανία, ή το γκολ του Μέσι με τη Βοσνία, το τρίτο του Μπενζεμά με την Ονδούρα και το πρώτο της Ιταλίας με το σουτ του Μαρκίζιο με την Αγγλία;

Είναι ένα ωραίο Μουντιάλ, γιατί οι ομάδες δεν φοβούνται να παίξουν μήπως και χάσουν. Είναι ωραίο Μουντιάλ γιατί έχουμε ανατροπές, ήδη τέσσερις όταν τόσες είχαμε σε 64 ματς το 2010 σε όλη τη διοργάνωση, δηλαδή! Είναι ωραίο Μουντιάλ γιατί βλέπουμε ομάδες που ξέρουν να παίξουν ποδόσφαιρο παρά τα πολλά κουρασμένα κορμιά από την εξουθενωτική σεζόν που προέρχονται. Και είναι ωραίο Μουντιάλ γιατί βοηθάνε τα γήπεδα, ο κόσμος στην εξέδρα και η έλλειψη… βουβουζέλας που μας έσπαγε τα νεύρα πριν τέσσερα χρόνια στη Νότιο Αφρική!

Φυσικά είμαστε ακόμη στην αρχή και μπορεί στη συνέχεια να απογοητευτούμε, αλλά το προτιμώ από το να περιμένω με προσμονή να βελτιωθεί το άθλιο αρχικό θέαμα όπως το 1990 στην Ιταλία ή στην Απω Ανατολή το 2002. Και φυσικά θα ήθελα να πω πως παρά τα κάποια λάθη μέχρι τώρα, με σημαντικότερο το πέναλτι-φάντασμα υπέρ του Φρεντ στη βραζιλιάνικη πρεμιέρα δεν βλέπουμε τραγικά σφάλματα. Συνεπώς μακάρι να συνεχίσουμε έτσι. Και να μιλάμε, ύστερα από καιρό, για το καλύτερο Μουντιάλ που είδαμε ποτέ!