Μπούργος: «Οι Έλληνες οπαδοί μοιάζουν με τους Αργεντινούς, το παρόν μου είναι ο Άρης»

Ο τεχνικός του Άρη, Χερμάν Μπούργος παραχώρησε συνέντευξη στο El Tiempo και μίλησε για αρκετά πράγματα. Μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στον καρκίνο που είχε περάσει, στους «κίτρινους», αλλά σημείωσε ακόμη και τα όνειρα που έχει για το μέλλον του.

Για τον καρκίνο που τον είχε ταλαιπωρήσει στο παρελθόν: «Όταν έχεις καρκίνο, πρέπει να κάνεις εξετάσεις ανά πέντε χρόνια και αυτό είναι. Εάν όλα πάνε καλά, τότε θεωρείται ότι έχεις θεραπευτεί. Πιστεύω στην δύναμη του μυαλού και κάποιες φορές δεν υπάρχουν όρια του πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις.

Έζησα την εμπειρία του καρκίνου με ιδιαίτερο τρόπο και προσπάθησα να βοηθήσω, να συνοδεύσω τους ανθρώπους που έδωσαν μάχη στα νοσοκομεία. Η νοοτροπία μου είναι να δίνω δύναμη σε αυτούς που παλεύουν».

Για την επιτυχία του Άρη: «Είναι ωραίο να βλέπεις την ομάδα να αντιδρά, γιατί η δουλειά μας είναι να φτιάχνουμε καταστάσεις. Ξεκινήσαμε όγδοοι, τερματίσαμε τρίτοι. Είναι καταπληκτικό πώς οι παίκτες αντέδρασαν. Έμαθα πως ο παίκτες χρειάζεται να καθοδηγείται και όταν βρίσκει τον προπονητή που του λέει πώς, τότε ανταποκρίνεται».

Για τους Έλληνες οπαδούς: «Είναι όμοιοι με τους οπαδούς της Αργεντινής. Μπορώ να τους συσχετίσω με το Ροσάριο. Στην Θεσσαλονίκη υπάρχουν τρεις ομάδες, ο Ηρακλής υποβιβάστηκε, απομείναμε μόνο εμείς (Άρης) και ο ΠΑΟΚ. Είναι κάτι σαν το Νιούελς – Σεντράλ».

Για το αν θα ήθελε να γίνει προπονητής της Ρίβερ: «Θα ήθελα να προπονήσω τη Ρίβερ μία μέρα, αλλά δεν βιάζομαι. Βρίσκομαι εκεί που θέλω, το παρόν μου είναι ο Άρης».

Για τα social media: «Μου αρέσει που οι άνθρωποι εκφράζονται. Δεν μου αρέσει να αποκόβω πράγματα. Υπάρχουν πράγματα που πρέπει κανείς να αξιοποιεί για να εκφράζεται».

Για το τι δεν συγχωρεί σε έναν παίκτη: «Δεν θα το έβαζα με όρους συγχώρεσης. Όταν δεν είναι ειλικρινής με τον εαυτό του ή με την ομάδα. Γιατί στο γήπεδο δεν υπάρχει που να κρυφτείς».

Ενώ ολοκλήρωσε λέγοντας πως ποτέ δεν κλαίει: «Όχι, δεν το επιτρέπω. Δεν έκλαψα ακόμα και όταν η Ατλέτικο μου απέτισε φόρο τιμής στον αποχαιρετισμό. Κρατήθηκα. Δεν κλαίω».