Ντουράντ για Γουέστμπρουκ: «Πηγή έμπνευσης, ηγέτης με το παράδειγμά του - Δεν έλεγε πολλά, απλώς εμφανιζόταν»

Από την κόντρα που άφησε πίσω της η αποχώρηση του Κέβιν Ντουράντ από την Οκλαχόμα μέχρι ένα συγκινητικό μήνυμα γεμάτο αναμνήσεις.

Ο KD δεν στάθηκε σε όσα τους χώρισαν, αλλά σε όσα έζησαν μαζί με τον Ράσελ Γουέστμπρουκ στα πρώτα και πιο καθοριστικά χρόνια της καριέρας τους, αναγνωρίζοντας στον άλλοτε συμπαίκτη του έναν αθλητή που ενέπνευσε με τη δουλειά, την αυταπάρνηση και τον τρόπο που αγωνίστηκε.

Με αφορμή την απόσυρση του «Russ», ο Ντουράντ γύρισε τον χρόνο πίσω και θυμήθηκε έναν συμπαίκτη που, όπως χαρακτηριστικά έγραψε, «απλώς εμφανιζόταν ξανά και ξανά».

Αναλυτικά όσα έγραψε:

«Θυμάμαι ότι κάποτε ρώτησα τον βοηθό προπονητή, Μο Τσικς, τι είναι πιο δύσκολο: να κάνεις ατομική δουλειά πριν ή μετά την ομαδική προπόνηση. Τον ρώτησα επειδή, όταν έφτανα στο γήπεδο, ο Ρας είχε ήδη τελειώσει την πρωινή του δουλειά, ενώ εγώ συνήθως έκανα τη δική μου μετά την ομαδική. Ο Μο μου είπε: “Το να έρχεσαι πριν από την προπόνηση είναι μάλλον πιο δύσκολο”. Από τότε, αυτό έγινε η ρουτίνα μου.

Πολλοί έβλεπαν τα συναισθήματα που έβγαζε ο Ρας στο παρκέ και πίστευαν ότι ήταν ένας θορυβώδης άνθρωπος. Για μένα, όμως, ήταν ήσυχος και μεθοδικός. Ηγούνταν με το παράδειγμά του και, όταν τα φώτα άναβαν, άφηνε τα πάντα ελεύθερα και ζούσε τη στιγμή με απόλυτη ελευθερία. Ως συμπαίκτης του, αυτό ήταν πραγματικά πηγή έμπνευσης. Και όπου κι αν πήγα, έβλεπα ανθρώπους από κάθε γωνιά της ζωής να εμπνέονται από εκείνον.

Το τρελό είναι ότι δεν χρειαζόταν να πει πολλά. Απλώς εμφανιζόταν. Για 18 χρόνια. Αυτή η ζωή του μπάσκετ είναι ιερή για εμάς τους επαγγελματίες. Όσα δίνουμε σε αυτό το παρκέ σημαίνουν τα πάντα. Κάποιοι από εμάς ευχόμαστε να μπορούσαμε να γυρίσουμε πίσω και να κάνουμε κάποια πράγματα με περισσότερη προσήλωση. Κάποιοι άλλοι μπορούν απλώς να κοιτάξουν πίσω και να είναι ικανοποιημένοι με τον χρόνο που αφιέρωσαν. Εσύ ποιος θα είσαι;

Ξέρουμε τι ήταν ο “Zero” (σ.σ. λόγω του «0» στη φανέλα). Συνέχισε να εμπνέεις και στην επόμενη φάση της ζωής σου, πρωταθλητή. Ό,τι κι αν συμβεί, κανείς δεν μπορεί να διαγράψει όσα ήταν.

Τα νεανικά μας χρόνια, η πορεία μέχρι τους τελικούς όταν ήμασταν ακόμη στα 20s μας, τα All-Star Games, το να βλέπουμε ο ένας τον άλλον να τραυματίζεται και να επιστρέφει, οι διαδρομές με το λεωφορείο, τα αεροπλάνα, τα παιχνίδια με τις κάρτες, τα αστεία και οι καβγάδες... Όλα αυτά είναι αξέχαστα.

Σε όλη την οικογένεια Γουέστμπρουκ, τη Νίνα, τα παιδιά, τη μαμά Γουέστμπρουκ, τον Big Russ, τον Ρέι, τον Ντόνελ, όλους από το Leuzinger High και το UCLA, και τόσους ακόμη που σίγουρα ξεχνάω, στέλνω όλη μου την αγάπη. Συγχαρητήρια για μια εμβληματική καριέρα».