Οι Αθέατες Νίκες των μεγάλων αθλητών

Το βιβλίο “Αθέατες Νίκες”, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις MVPublications, παρουσιάστηκε στον Ιανό και σε μία κατάμεστη αίθουσα, οι συγγραφείς, Αλέξης Σπυρόπουλος και Γιώργος Αδαμόπουλος, με παρέα τον Αντώνη Νικοπολίδη, τον Νίκο Νταμπίζα, τον Ντούσαν Σάκοτα και τον Σοφοκλή Σχορτσιανίτη, έκαναν δεκάδες κόσμου να νιώσουν πολύ έντονα συναιθήματα.



Οι τέσσερις εκλεκτοί αθλητές μαζί με άλλους 18 που συμμετέχουν στο βιβλίο, μοιράζονται στις “Αθέατες Νίκες” τις πιο σκοτεινές στιγμές τους, αυτές που κράτησαν μακριά από το φως της δημοσιότητας. Και τις πέρασαν μόνοι τους. Τελικά όμως, κατάφεραν να βγουν στο φως που φαινόταν στην άκρη του τούνελ και νίκησαν. Δαίμονες, απώλειες, τραυματισμούς, κοινωνική ανισότητα, συναισθήματα, κατάθλιψη. Και ακριβώς αυτό διηγούνται… Τον τρόπο με τον οποίο ξεπέρασαν αυτές τις πολύ δύσκολες στιγμές για να σηκωθούν και πάλι όρθιοι. Και να συνεχίζουν.

Στην παρουσίαση του βιβλίου, ο Αλέξης Σπυρόπουλος, εις εκ των δύο συγγραφέων, ανέφερε ότι αν και δεν θεωρεί τον εαυτό του συγγραφέας, η ιδέα της δημιουργίας ενός τέτοιου βιβλίου ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και αδύνατον για αυτόν να αρνηθεί την υλοποίησή της.

“Γιατί να γίνουν οι Αθέατες Νίκες ένα βιβλίο; Για τη χαρά της ανάγνωσης; Δευτερευόντως θα μπορούσε να είναι κι αυτό. Όταν ξεκινήσαμε ο στόχος δεν ήταν να βρούμε τις ιστορίες διακεκριμένων ανθρώπων για χάρη των ιστοριών. Ενώ όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι 22 που κοσμούν το βιβλίο με τη συμμετοχή τους, έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους, δεν είναι όλοι τόπ φίρμες, γιατί δεν με ένοιαζε αυτό. Μας ένοιαζαν οι ιστορίες. Και γιατί μας ένοιαζαν οι ιστορίες, για να κοιτάξουμε από μία κλειδαρότρυπα; Όχι! Ο στόχος ήταν ένας και μοναδικός. Να είναι ιστορίες σκληρής δοκιμασίας αυτών των ανθρώπων που όμως, μπόρεσαν τις αντιμετώπισαν, τις χειρίστηκαν, είδαν στην άκρη του τούνελ στο φως, διέσχισαν το τούνελ επιτυχώς και βγήκαν από την άλλη πλευρά. Επιβίωσαν. Κι αφού επιβίωσαν μας διηγούνται πως το έκαναν. Μας ενδιέφερε η αντιμετώπιση της ιστορίας. Όχι αυτή καθαυτή η ιστορία. Γιατί ο στόχος όπως τέθηκε από την αρχή ήταν αυτό το βιβλίο να ευελπιστούμε ότι αυτό το βιβλίο με κάποια τρόπο θα πέσει στα χέρια κάποιου ανθρώπους της διπλανής πόρτας και θα συμβεί να περνάει ένα ίδιο λούκι την ίδια περίοδο. Θα δει ότι δεν είναι ο μόνος που του έτυχε. Και θα πει: “Για να δούμε πως κατάφεραν να βγουν απέναντι”. Κι αυτό το βιβλίο να γίνει μία πηγή άντλησης κουράγιου και θάρρους για να καταφέρει και ο άνθρωπος μας το ίδιο. Όλοι όσοι επικοινώνησα συμμετείχαν με την καρδιά τους και στον κυνικό κόσμο που ζούμε, κανείς δε ζήτησε το παραμικρό σε ανταπόδοση. Κανείς δεν είπε τι θα μου μείνε στην τσέπη. Η, τι θα βγάλω εγώ από αυτό; Ήταν κάτι που θα περίμενε κανείς να το ακούσει. Δεν υπήρξε και αυτό είναι κάτι που οφείλω να το καταθέσω μαζί με την ευγνωμοσύνη μου” είπε ο Αλέξης Σπυρόπουλος.

Από την πλευρά του, ο Γιώργος Αδαμόπουλος υπογράμμισε: “Δε χρειάστηκε καθόλου κόπος για να ακολουθήσουμε την ιδέα. Κάθε ιστορία αξίζει να ειπωθεί και να την ακούσουμε. Πάντα θεωρούσα ότι είναι προνόμιο να είμαστε σε επαφή ως δημοσιογράφοι με αυτούς τους ανθρώπους. Το να έχουμε την ευκαιρία να μας πουν αυτή την πτυχή της ζωής τους και πως προσδοκίες έχουν πρώτα αυτοί από τους εαυτούς του και να βλέπετε σήμερα αυτήν την παρουσίαση, ήταν προνόμιο. Άκουσα πριν από καιρό να λέει κάποιος ότι οι ιστορείς μας είναι οι σκιές μας που μας ακολουθούν πάντα. Οι τέσσερις που είναι μαζί μας, όσοι είναι στο κοινό και όσοι δεν είναι μαζί μας σήμερα, θέλησαν χωρίς αλαζονεία αυτές τις σκιές να τις κάνουν φως. Και τους ευχαριστούμε θερμά”.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΠΟΛΙΔΗΣ: Οπως γνωρίζουν όλοι, οι αθλητές γενικότερα, δεν μιλάνε. Δηλαδή δεν θα μπουν στη διαδικασία να γράψουν ένα βιβλίο για να μιλήσουν για τον εαυτό τους, ή για οτιδήποτε. Δυσκολευόμαστε, φοβόμαστε. Έχουμε αγκυλώσεις. Δεν θα πω ότι ήμουνα εύκολος. Προσωπικά χαίρομαι που το έκανα και το βιβλίο που κρατάω στα χέρια μου αυτό ακριβώς είναι που πρεσβεύει. Δηλαδή, επιτέλους οι αθλητές αρχίζουν να μιλάνε. Όχι για το πώς σκόραραν, πώς απέκρουσαν ή πώς έτρεξαν πάνω κάτω ή πώς έβαλαν καλάθι. Αρχίζουν να μιλάνε για τις προσωπικές ιστορίες τους. Μιλάμε για Αθέατες Νίκες, για προσωπικές νίκες. Και αυτός είναι ο πιο σημαντικός για να το διαβάσει κάποιος. Το πώς ένας αθλητής μέσα από προσωπικές ιστορίες, που έχουν να κάνουν κυρίως με την απώλεια ενός δικού του ανθρώπου, από την απόρριψη κάποιου, από τραυματισμό, ή οτιδήποτε, πώς βρίσκουν τη δύναμη και το κίνητρο για να επιστρέψουν ως πρωταθλητές. Αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί καταλαβαίνουμε όλοι ότι είμαστε άνθρωποι. Ζούμε τις δικές μας ιστορίες, πέρα από τη “λάμψη” ή τη δημοσιότητα που έχουμε. Είμαστε και εμείς άνθρωποι. Έχουμε ακριβώς τα ίδια προβλήματα στην καθημερινότητά μας. Σίγουρα αυτό μπορεί να είναι κάτι που δεν απασχολεί έναν φίλαθλο. Απασχολεί εμάς τους ίδιους που τα βιώνουμε, είναι προσωπικές νίκες. Η ιστορία που αναφέρω στο βιβλίο έχει να κάνει κυρίως με μια προσωπική απώλεια. Κυρίως οι απώλειες πραγματικά σε καταστρέφουν, σε πηγαίνουν σε ένα άλλο στάδιο, αρχίζεις να απορρίπτεις και τον εαυτό σου τον ίδιο, ή σε δυναμώνουν και συνεχίζεις πολύ πιο δυνατός. Εγώ πήρα το δεύτερο δρόμο. Η απώλεια με έκανε πολύ πιο δυνατό. Πιο σοβαρό, πιο υπεύθυνο. Με αποτέλεσμα, από εκείνη τη στιγμή και μετά, η πορεία μου γενικά σαν αθλητής, αλλά και σαν άνθρωπος, να δω τη ζωή τελείως διαφορετικά. Αλλαξε τελείως η ματιά μου. Διαβάζοντας αρκετές ιστορίες σε αυτές των αθλητών και αθλητριών που εμπεριέχονται στο βιβλίο, διαπιστώνεις αυτό ακριβώς το πράγμα, ότι ο καθένας από έναν διαφορετικό τρόπο ή μια διαφορετική αφετηρία, έχοντας πολλές φορές ζήσει την απόρριψη, την απώλεια, όπως είπα προηγουμένως, καταφέρνουν να βρίσκουν τη δύναμη να γιγαντώνεται και να γίνονται ακόμα καλύτεροι. Αυτά είναι ζωντανά παραδείγματα για ανθρώπους, παιδιά, τα οποία θα καταλάβουν ότι στην πορεία μιας διαδρομής θα συναντήσουν πάρα πολλά εμπόδια, όπως τα έχουν συναντήσει αυτοί εδώ οι πρωταγωνιστές. Όμως, ποτέ δεν εγκατέλειψαν αυτό που είχαν βάλει στα στόχο. Έτσι, λοιπόν, για άλλη μια φορά θα πω ότι είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο. Η αλήθεια είναι ότι στάθηκα πάρα πολύ στην ιστορία του Γιώργου Μπαρτζώκα. Διάβασα τις υπόλοιπες, αλλά κυρίως ήθελα να δω πώς είναι ένας άνθρωπος ο οποίος ζει πολύ έντονα τον αθλητισμό και όλα τα στάδια τα οποία πέρασε και όλες τα προβλήματα τα οποία είχε, πώς κατάφερε να τα αντιμετωπίσει, για να αναδειχθεί σε έναν από τους κορυφαίους προπονητές-μπάσκετ στην Ευρώπη. Εύχομαι να υπάρχουν και στη συνέχεια και στα επόμενα χρόνια και άλλοι αθλητές που θα πουν ακόμα περισσότερα και ακόμα καλύτερα και να εκθέσουν τις προσωπικές τους ιστορίες που νομίζω βοηθούν πάρα πολύ, κυρίως τη νεολαία, εμπνέουν και μόνο καλό κάνουν.

ΝΤΟΥΣΑΝ ΣΑΚΟΤΑ: “Μιλώντας για τη δικιά μου την περίπτωση, όταν βιώνεις μια περιπέτεια ή βγαίνεις ή δεν βγαίνεις από αυτή, δεν σ' αρέσει να μιλάς για αυτό. Ήμουν επιφυλακτικός στο να μιλάω για αυτή την ιστορία γενικώς. Θέλω να είμαι ειλικρινής. Ο λόγος είναι ότι ίσως επειδή νιώθεις ευάλωτος, ίσως επειδή νιώθεις ότι κάποιος θα θεωρήσει ότι κλέβεις φθηνούς πόντους δημοσιότητας, γιατί η ιστορία σου είναι λίγο ιδιότροπη και εκείνη τη στιγμή μαζεύει πόντους, ας το πούμε έτσι. Η ιστορία μου είχε συμβεί στην Ιταλία, στο Πέζαρο, το 2010. Όταν γύρισα στην Αθήνα, όπου είχα κάνει και το μεγάλο μέρος της καριέρας μου, και είχα μια μεγαλύτερη πλατφόρμα ανθρώπων που με γνωρίζουν, δεν σας το κρύβω ότι ήταν πάρα πολλοί δημοσιογράφοι και άνθρωποι οι οποίοι θέλανε να με ρωτήσουν και να μάθουν περισσότερα για αυτή την ιστορία. Χωρίς παρεξήγηση σε οποιονδήποτε άνθρωπο που εννοείται ειλικρινώς ενδιαφέρθηκε για την ιστορία μου, με κούρασε όλο αυτό και άρχισα να δημιουργώ μια αρνητική ενέργεια. Και είπα στον εαυτό μου τότε, γιατί πέρασαν πολλά χρόνια, ότι αυτό είναι κάτι δικό μου και το πώς με έκανε σαν άνθρωπο, ή δεν με έκανε ή πώς με άλλαξε ή δεν με άλλαξε έχει να κάνει με εμένα και με την οικογένειά μου. Όταν ο Γιώργος (Αδαμόπουλος) με πλησίασε λοιπόν σε μία περίοδο που και ο ίδιος βίωνε κάτι σημαντικό δικό του και μου ζήτησε με το τρόπο που μου το ζήτησε να συμματάσχω σε αυτό το βιβλίο, εγώ άρχισα και σκέφτομαι έλεγα στον εαυτό μου ότι όταν ένας άνθρωπος έχει το προνόμιο να διαθέτει μια πλατφόρμα ανθρώπων που τον γνωρίζουν, ασχέτως τι πιστεύουν για αυτόν, σημαίνει ότι τουλάχιστον ένας άνθρωπος μπορεί να εμπνευστεί από την ιστορία σου. Ένας να είναι οφείλεις να διηγηθείς την ιστορία σου και να την πεις με τον τρόπο που θα εμπνεύει κάποιον που βρίσκεται σε μια παρόμοια θέση ή που θα βρεθεί. Με αυτό το σκεπτικό, εννοείται ότι με μεγάλη μου χαρά ανοίχτηκα και μίλησα για αυτή με τη μεγαλύτερη λεπτομέρεια που είχα μιλήσει ποτέ στη ζωή μου. Κάνοντάς αυτό ένιωσα ότι έκανα κάτι καλό και κάτι σωστό και με την ευκαιρία αυτή πιστεύω ότι, όπως και εγώ, λάμβανα εγώ την υποστήριξη και έμπνευση από άλλους. Δεν θα το θυμάται, κάθεται εκεί πίσω, ούτε τον ξέρω ούτε είναι φίλος μου, αλλά ο Θοδωρής Παπαλουκάς το 2010 ήταν ο καλύτερος playmaker στην Ευρώπη εκείνη τη στιγμή. Έπαιζε στο Final Four στο Παρίσι και κάποιος τον είχε πλησιάσει με ένα μικρόφωνο και του είπε να πει δύο λόγια για τον Ντούσαν Σάκοτα που βρισκόταν τότε σε φαρμακολογικό κόμμα και δεν τα πήγαινε καλά. Ο Θοδωρής μίλησε και δεν ξέρω αν το θυμάται ή όχι, αλλά θέλω με αυτή την ευκαιρία να του πω ότι με ενέπνευσε και για αυτό το λόγο θα ήθελα να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Οπως εγώ έλαβα αυτό το μήνυμα υποστήριξης, οφείλω και θέλω και εγώ μια μέρα να το πασάρω σε κάποιον άλλο που θα το είχε ανάγκη όπως το είχα εγώ τότε. Επομένως, συμφωνώ απόλυτα ότι το βιβλίο αυτό είναι μια φανταστική ιδέα, ευχαριστώ πάρα πολύ και τον Αλέξη και τον Γιώργο και ευχαριστώ όλους αυτούς που επέλεξαν τη δική μου ιστορία ως πηγή, ας πούμε, έπνευσης

ΝΙΚΟΣ ΝΤΑΜΠΙΖΑΣ: “Χρειάζεται να νιώσεις ασφάλεια για να το κάνεις αυτό. Να πάω λίγο στον Αλέξη Σπυρόπουλο και το πώς τον έχω γνωρίσει. Αυτή η συναναστροφή και η βιωματική μου εμπειρία ήταν που προκάλεσε αυτήν την άνεση και την ελευθερία να μείνω μεταφορικά γυμνός γιατί θέλει δύναμη και δεν έχουμε και την κουλτούρα ως έθνος όσον αφορά το κομμάτι του να εκτεθούμε δημόσια. Τα τελευταία χρόνια, λόγω ότι αλλάζουν και οι καιροί πάρα πολύ γρήγορα και έντονα βλέπουμε συνεχώς ιστορίες αθλητών, ιστορίες δημοσίων προσώπων να βγαίνουν μέσα από τα διάφορα podcast. Νομίζω το βιβλίο έχει μια διαφορετική μαγεία, να το πω έτσι. Το έχω βιώσει στην Αγγλία πάρα πολύ έντονα και είναι ένα έντονο παράπονο που έχω από την κουλτούρα μας που λείπει και νομίζω ότι αυτή η προσπάθεια που γίνεται μπορεί να συνεισφέρει στο να μπορέσουμε να ανεβάσουμε λίγο αυτή την οπτική του μέσου φυλάχου, του μέσου ανθρώπου που ζει στην Ελλάδα για να μπορέσει να λειτουργήσει καλύτερα το θέμα της δημόσιας έκθεσης και το πώς μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Αυτό που είχα να πω εγώ ήταν κάτι που ένιωσα ότι μπορώ να το εκφράσω μετά από την πάροδο των χρόνων. Είχαν περάσει αρκετά χρόνια και νομίζω ότι αυτό γίνεται το δίκτυο ασφαλείας, όπου που έχεις κατασταλάξει, έχεις ηρεμήσει και νιώθεις έτοιμος και δυνατός να μπορέσεις να μείνεις γυμνός όπως είπα πριν. Ηταν κάτι που δεν σκέφτηκα δεύτερη φορά να το κάνω, να εκτεθώ δημόσια, να μοιραστώ. Αυτό το σκοτεινό διάστημα που πέρασα στη ζωή μου και ήταν αρκετά μεγάλο, γύρω στα δύο χρόνια, όταν βγήκα από την καθημερινότητα των είκοσι και πλέον χρόνων. Τα παιδιά εδώ, γνωρίζουν καλά ότι όταν είσαι ένας επαγγελματίας αθλητής, έχεις μια πολύ συγκεκριμένη καθημερινότητα για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα και όταν σε βγάζουν από αυτήν, αν δεν είσαι προετοιμασμένος… Εκεί είναι το βαθύτερο νόημα που ήθελα να μεταφέρω. Αν διαβάσει το βιβλίο κάποιος φέρελπις ποδοσφαιριστής ή μεσήλικας ποδοσφαιριστής, πριν τελειώσει την καριέρα του, να ξεκινήσει να προετοιμάζεται για την επόμενη μέρα. Γιατί δεν θα είναι εύκολη. Όσο δυνατός και να είσαι, και δεν θέλω να το πω αυτό για μένα, θεωρώ ότι η ανθεκτικότητά μου, η ψυχική, έχει τεσταριστεί στη διάρκεια της ζωής μου αρκετές φορές και έχω το θάρρος και τη δύναμη να πω ότι τα κατάφερα. Τα κατάφερα και είμαι πάρα πολύ περήφανος γι' αυτό. Εκείνο που δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ήταν αυτό που ήρθε όταν σταμάτησα το ποδόσφαιρο και μου πήρε δύο χρόνια να συνέλθω. Δεν είναι εύκολο, είναι πάρα πολύ δύσκολο. Σε οποιοσδήποτε ποδοσφαιριστή, αθλητή, κάποια στιγμή θα έρθει το τέλος της καριέρας του. Αν πάρει το μήνυμα που πέρασα μέσα από την προσωπική μου εμπειρία, για μένα θα είναι το μεγαλύτερο όφελος, μεγαλύτερη ικανοποίηση από οποιοδήποτε κομμάτι ιδιοτέλειας που είπε ο Αλέξης στην αρχή, για κάποιο όφελος. Την ιστορία του Αντώνη, εγώ, δεν την ήξερα. Ήμασταν συμπαίκτες στην Εθνική τόσα χρόνια και όμως την αγνοούσα. Και μου φάνηκε πάρα πολύ περίεργο το γεγονός ότι μοιραζόμασταν τα αποδυτήρια μαζί, αλλά δεν ήξερα τίποτα. Δεν μιλάμε πάρα πολύ και νομίζω ότι αυτό πρέπει να αρχίσει να αλλάζει, να αρχίσουμε να ανοιγόμαστε για να μπορούμε να επικοινωνούμε ο καθένας που έχει βιωματική εμπειρία ώστε να είναι ο οδηγός, η βοήθεια στο μέλλον για κάποιον άλλον. Δεν χρειαζόταν να πάρουμε τίποτα πίσω (για αυτό που κάναμε). Έχουμε πάρει πάρα πολλά από τον αθλητισμό και σε επίπεδο οικονομικών απολαβών και σε θαυμασμό και σε σεβασμό, οπότε είναι καιρός να δώσουμε πίσω στο άθλημα αυτά που τόσο απλόχερα πήραμε στη διάρκεια της καριέρας μας. Και με τα δύο χέρια, με τα δύο πόδια και δύο κεφάλια να είχα, που λέει ο λόγος, το ίδιο πράγμα θα έκανα. Και είμαι πάρα πάρα πολύ χαρούμενος που συμμετείχα σε αυτή τη διαδικασία και έμαθα και εγώ πράγματα που αγνοούσα. Και ελπίζω να μπορέσουμε να βοηθήσουμε ο καθένας με τη δική του πλευρά, ανθρώπους που θα διαβάσουν τα βιώματά μας. Και θέλει θάρρος να είσαι γυμνός. Και αυτό για μένα είναι η μεγαλύτερη νίκη, ακόμα και από αυτά που έχουμε πετύχει σε αθλητικό επίπεδο”.

ΣΟΦΟΚΛΗΣ ΣΧΟΡΤΣΙΑΝΙΤΗΣ: Ευχαριστώ πολύ τον Γιώργο και τον Αλέξη για την ευκαιρία που μου έδωσαν να μοιραστώ τη δική μου ιστορία σε αυτό το βιβλίο. Εντάξει, η αλήθεια είναι ότι όσο παίζεις, όσο προσπαθείς, οι προπονητές σου λένε να είσαι σκληρός, να είσαι σκληρός με τον εαυτό σου, με τον τρόπο που παίζεις, με τον τρόπο που συμπεριφέρεσαι και έτσι όλο αυτό βγαίνει προς τα έξω. Είσαι πιο σκληρός με τον κόσμο, πιο δύσκολος, πιο κλειστός. Ετσι ήμουν τον περισσότερο καιρό. Μου ήταν δύσκολο και πιστεύω φαίνονταν μέσα στα χρόνια. Μου είχε προκαλέσει θέματα, στην ουσία, ψυχολογικά. Εχω την ευκαιρία τώρα να βρίσκομαι εδώ με τα παιδιά μου. Με βγάζει βίντεο η κόρη μου όση ώρα μιλάω. Το θέμα είναι να προσπαθώ, να προσπαθεί ο άνθρωπος, όταν του δίνεται η ευκαιρία, όπως αυτό το όμορφο βιβλίο, να πει αυτό που έχει μέσα του. Να ανοιχτεί και να τον καταλάβει ο κόσμος περισσότερο. Δεν είναι όπως λέγανε πιο παλιά, ότι δεν πρέπει να ανοιχτείς. Το θέμα είναι να ανοιχτείς στον κόσμο, να αγκαλιάσεις τα λάθη σου, τις επιτυχίες σου, τις αποτυχίες σου. Να σε δει ο κόσμος όπως ακριβώς είσαι. Μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία να δει ο κόσμος ποιος είναι ο Σοφοκλής. Προσπάθησα να τους πω ποιος είμαι εγώ. Είχα την ευκαιρία να τους πω ότι αυτός ήμουνα και αυτός είμαι. Τα παιδιά μου είναι εδώ και μου είναι δύσκολο να πω περισσότερα. Παιδιά, αν μπορείτε πηγαίνετε μια βολτίτσα, ελάτε σε ένα τέταρτο…” (χαμός από γέλια στην αίθουσα). Μου αρέσει να κρατάω το κεφάλι μου χαμηλά. Αλλά μερικές φορές πρέπει να το σηκώσεις και να πεις φωναχτά ότι αυτός είμαι, εδώ πέρα είμαι. Ετσι έχουν τα πράγματα, έτσι γίνονται και όσο όποιον αρέσει. Ευχαριστώ πολύ για την ευκαιρία να πω την αλήθεια μου στο βιβλίο. Υπάρχουν δυσκολίες και δόξα τω Θεω είχαμε πολλές επιτυχίες”.

Παρών στην εκδήλωση ήταν και ο Παναγιώτης Πελεκούδας που συμμετείχε στο βιβλίο με την δική του ιστορία έμπνευσης, όπως και η Άννα Χρονοπούλου

Στη συνέχεια ο Αλέξης Σπυρόπουλος, αναφέρθηκε στον Μάκη Τζάτζο… “Που τον θεωρώ άδερφό μου και κατά την καθολική απόδοχή της κοινωνίας των ποδοσφαιριστών, ένα από τα ωραιότερα δεκάρια που έπαιξαν ποδόσφαιρο στη Ελληνικό. Αν υπάρχει ιεράρχηση στο τι ζόρι μπορεί να σου στείλει η ζωή, για μένα το νούμερο ένα είναι να χάσεις παιδί. Τριών, δεκατριών, είκοσι τριών ετών δεν κάνει καμία διαφορά. Ο Μάκης λοιπόν όταν τελείωσε την καριέρα του είπε «Τώρα θα απολαύσω τα ωραία της ζωής», εκείνη τη στιγμή του ήρθε μία σπάνια ανίκητη αρρώστια για ένα παιδί 2,5 ετών, τον Αναστάση. Έδωσε ένα τιτάνιο αγώνα και αυτός και η μαμά του, κι ο Αναστάσης προφανώς, να νικήσουν το ανίκητο. Δεν είχε happy end αυτή η ιστορία. Μέρος του αγώνα ήταν περισσότερες φορές από μία ο Μάκης να βρίσκεται στο Memorial, το φημισμένο νοσοκομείο στην Νέα Υόρκη. Κάποια φορά που ήταν στο Memorial ήταν οι μέρες που η Εθνική έπαιζε στο Euro 2004. Θέλω μόνο 15 δευτερόλεπτα, δεν είναι παραπάνω, να διαβάσω αυτό που γράφει ο Μάκης μέσα στο βιβλίο.

“Ήμασταν στον Ξενώνα περίπου 15 οικογένειες από την Ελλάδα. Περιμέναμε πώς και πώς να δούμε την Εθνική. Πριν από το κάθε μάτς, από βραδίς, μαθαίναμε πώς χάσαμε ένα παιδί. Την άλλη μέρα, στην Πορτογαλία, η ομάδα έπαιρνε αποτέλεσμα. Και ξανά ύστερα το ίδιο. Λέγαμε πως είναι σημάδι. Τον τελικό τον είδαμε ένα πατέρα, δικηγόρο από τη Μυτιλήνη. Είχε φύγει το παιδί του την προηγούμενη μέρα. Ήμασταν σίγουροι για την νίκη”

Για να προσθέσει ο Αλέξης Σπυρόπουλος:

“Όλα αυτά τα χρόνια έχουμε αφιερώσει χιλιάδες ώρες ζωντανών μεταδόσεων αθλητικών επιτευγμάτων. Απόψε, θα μου επιτρέψετε να κάνω μια ολοζώντανη μετάδοση με σάρκα και οστά, μιας αθέατης νίκης. Μπροστά στα μάτια σας, με σχήμα και μορφή. Μάριε, έλα λίγο αγόρι μου εδώ. Ο δεύτερος, γιατί ο πρώτος είναι στον ουρανό, ο Αναστάσης, ο δεύτερος γιος του Μάκη Τζάτζου”.

Και το λόγο πήρε ο Μάριος, ο ένας από τους δύο γιους του Μάκη Τζάτζου, ο οποίος έχασε το γιο του σε ηλικία 2.5 ετών και αυτή την ιστορία περιγράφει στο βιβλίο….

“Κάτι που έχω να πω, είναι ότι θαυμάζω τους γονείς μου, γιατί πάντα μιλάνε με ευτυχία και χαρά. Δεν τους είδα ούτε να κλάψουν, ούτε να στεναχωρηθούν ποτέ. Και εγώ για αυτό τώρα χαμογελάω. Σας ευχαριστώ πολύ”.