Το μπάσκετ είναι δίκαιο άθλημα. Ο καλύτερος εκτός συγκλονιστικού απροόπτου κερδίζει στο τέλος. Και αν κάποιες φορές αυτό δεν συμβεί, η δικαίωση θα έρθει αργά ή γρήγορα για όποιον μένει πιστός στις αρχές του. Αυτό έκανε και ο Ολυμπιακός και κατέκτησε την Ευρωλίγκα, που μάλλον του χρωστούσε η ιστορία μετά τις πίκρες που γεύτηκε τα προηγούμενα χρόνια. Σε αντίθεση, όμως, με άλλες ομάδες δεν εγκατέλειψε το πλάνο του, δεν πρόδωσε τους ανθρώπους που δουλεύουν χρόνια αυτό το πρότζεκτ, ούτε ξεφορτώθηκε όσους πολλοί έσπευσαν να χαρακτηρίσουν εύκολα losers. Και τελικά έγιναν winners!
Και όμως, τα φαντάσματα του Βελιγραδίου, του Κάουνας και του Άμπου Ντάμπι δεν ξορκίστηκαν καθόλου εύκολα. Έκαναν την εμφάνισή τους πάνω από το glass floor από το πρώτο λεπτό, όταν η… απέθαντη Ρεάλ έδειξε πως δεν ήταν απλώς καλεσμένη στο πάρτι στέψης του Ολυμπιακού, αλλά ήρθε για να του το χαλάσει. Και, πράγματι, του χάλασε το μυαλό και το παιχνίδι για την πλειοψηφία του χρόνου της αναμέτρησης.
Ο Ολυμπιακός δεν ήταν καθόλου καλός στον τελικό. Παρότι ο κόσμος είχε υποδειγματική συμπεριφορά προς την ομάδα του, καθώς ήταν άκρως υποστηρικτικός και δεν έβαζε επιπλέον βάρος στα ήδη βαριά χέρια και πόδια των παικτών... Αργός και στατικός στην επίθεση, με ατού όπως ο Ντόρσεϊ και ο Βεζένκοφ να είναι εκτός κλίματος αγώνα, τον Μιλουτίνοφ αναξιοποίητο και με αμέτρητα λάθη, ενώ στην άμυνα οι απουσίες της Ρεάλ την έκαναν πιο ευέλικτη και απρόβλεπτη. Τα λευκά ζόμπι, αυτοί οι White Walkers, οσμίστηκαν φόβο και αίμα και απείλησαν με ιστορικό κάζο τους Πειραιώτες. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, πώς θα μπορούσε ποτέ να συνέλθει ο Ολυμπιακός αν δεν κατακτούσε αυτή την Ευρωλίγκα με όλα τα δεδομένα του αγώνα πριν το τζάμπολ να είναι υπέρ του;
Ο πανούργος Σκαριόλο με τις σύνθετες άμυνές του μπέρδεψε πολύ τους Πειραιώτες, έκλεισε τις γωνίες πάσας προς τη ρακέτα, οι παίκτες του δεν φοβήθηκαν να θυσιάσουν το κορμί τους και τα φάουλ και όσο ήταν εύστοχοι ήταν στην πρωτοπορία. Στο κομμάτι του αγώνα που ο Ολυμπιακός δεν ήταν καλός, ευτύχησε να βρει επιθετικές λύσεις από τους παίκτες που η Ρεάλ άφηνε εσκεμμένα να σουτάρουν, όπως τον Γουόκαπ και τον ΜακΚίσικ. Ο Φουρνιέ και ο Πίτερς ερχόμενοι από τον πάγκο έφεραν καθαρό μυαλό και καλές εκτελέσεις, η άμυνα βελτιώθηκε και οι «ερυθρόλευκοι» επέστρεψαν από το -10 κλείνοντας το ημίχρονο στο +2.
Όχι όμως για πολύ… Ο Λάιλς του πρώτου ημιχρόνου έδωσε τη θέση του σε Φελίς και Χεζόνια στο δεύτερο, ο Ολυμπιακός συνέχιζε να είναι νευρικός και η Ρεάλ τρέχοντας στο γήπεδο έβρισκε εύκολους πόντους, συνολικά 25 ως το τέλος της τρίτης περιόδου (αλλά κανέναν στο τέταρτο δεκάλεπτο). Οι επιλογές του κόουτς Μπαρτζώκα άλλαξαν τη ρότα του τελικού. Αποφάσισε να βγει από τα… κουτάκια του και να αποσύρει τον εκτός πνεύματος αγώνα Ντόρσεϊ βάζοντας τον πιο «στιβαρό» Φουρνιέ, επιστράτευσε σχήμα με Πίτερς και Βεζένκοφ (παρότι αδίκησε τον θετικό Γουόρντ), ενώ η χρήση του εξαιρετικού στην άμυνα αλλαγών Τζόουνς πάνω στον βασικό χειριστή οχύρωσε τα μετόπισθεν του Ολυμπιακού.
Το παιχνίδι γύρισε υπέρ των Πειραιωτών, αλλά η Ρεάλ έμενε ζωντανή με τα μεγάλα καλάθια του Χεζόνια και το φινάλε ήταν δραματικό. Όταν μετά από διαδοχικές τάσεις αυτοκαταστροφής ο Φελίς σηκώθηκε ελεύθερος για τρίποντο ισοφάρισης, τα φαντάσματα του Κορνίλιους Τόμπσον, του Βασίλιε Μίτσιτς και του Σέρχιο Γιουλ ήταν στην εξώπορτα. Όσοι ήμασταν στο Telekom Center μπορούσαμε να νιώσουμε ότι εκείνη τη στιγμή 18-20 χιλιάδες κόσμου έμεινε χωρίς ανάσα, σαν κάτι να ρούφηξε τον αέρα από όλο το γήπεδο. Αυτή τη φορά, ωστόσο, οι Θεοί του μπάσκετ δεν ήθελαν να βασανίσουν άλλο τον Ολυμπιακό και τους φίλους του και απένειμαν δικαιοσύνη. Όχι απαραίτητα για την εικόνα του τελικού, αλλά για την εικόνα όλης της σεζόν. Το σουτ του Δομινικανού βρήκε σίδερο και οι εφιάλτες ξορκίστηκαν στο πυρ το εξώτερο. Μια για πάντα! Το λυτρωτικό κλάμα των παιδιών που έζησαν αυτή τη διαδρομή και απαλλάχτηκαν από ένα βάρος που χρόνο με το χρόνο γινόταν πιο δυσβάσταχτο, έλεγε όλα όσα χρειάζεται να ξέρει κανείς για την πίεση που είχε όλος ο οργανισμός.
Είπαμε, το μπάσκετ είναι δίκαιο άθλημα. Ο Ολυμπιακός δεν ήταν καλός στον τελικό, η Ρεάλ κέρδισε τις εντυπώσεις και τον σεβασμό όσων είχαν σπεύσει να την ξεγράψουν έχοντας όσο κοντή μνήμη και το ρόστερ της «βασίλισσας» στον τελικό, αλλά το αποτέλεσμα αποτελεί δικαίωση για τους κόπους μιας ολόκληρης σεζόν, στην οποία οι «ερυθρόλευκοι» συνολικά ήταν η πιο σταθερή και καλύτερη ομάδα. Αλλά και ενός συγκεκριμένου τρόπου δουλειάς χρόνων ολόκληρων, μιας αποκρυσταλλωμένης αγωνιστικής φιλοσοφίας από τον κόουτς Μπαρτζώκα, της εμπιστοσύνης που του έδειξαν οι αδερφοί Αγγελόπουλοι όταν πέρσι τέτοιες μέρες πολύς κόσμος ζητούσε το… κεφάλι του, του Φουρνιέ που χωρίς τουπέ που θα μπορούσε να έχει πρότεινε ο ίδιος να έρχεται από τον πάγκο, του Βεζένκοφ που είναι ο πιο αλτρουιστής MVP, του Ντόρσεϊ που έδωσε δεύτερη ευκαιρία στη σχέση του με τον κόουτς με κερδισμένους αμφότερους μα πάνω από όλους την ομάδα, του Μιλουτίνοφ που την ύστατη στιγμή είπε όχι στο Μιλάνο και πίστεψε στο πλάνο, του Πίτερς που δεν έκανε ποτέ μούτρα επειδή υποχρεώθηκε να ζει στη σκιά του Σάσα, του αρχηγού Παπανικολάου που πλέον συνδέει τις δύο εποχές των τίτλων και όλων των άλλων παιδιών.
ΥΓ: Πόσο απέχει τελικά ο θρίαμβος από το κάζο και οι ήρωες από τους losers; Το 2023 ο Γιουλ το έβαλε μπροστά στα πελώρια χέρια του Φαλ και μια ολόκληρη ομάδα στιγματίστηκε. Το 2026 ο Φελίς το έχασε ανενόχλητος και τώρα η ίδια ομάδα αποθεώνεται… Πόσο δίκαιο είναι τελικά να κρίνονται προσπάθειες και κόποι τόσων μηνών ή ετών από τέτοιες λεπτομέρειες; Τόσο σκληρός είναι ο πρωταθλητισμός ώρες-ώρες...
_010322.jpg?w=350&f=bicubic&um=VerySharp)
