Όταν η μπάλα σταμάτησε (για λίγο) τον πόλεμο…

Βγαίνουν δειλά δειλά από τα χαρακώματα. Μετά παίζουν και έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, που έχει περάσει πια τα όρια του μύθου.

H ιστορία έρχεται να μας διδάξει πως το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνει αφορμή το ίδιο για πόλεμο, αλλά και για ειρήνη. Η «ανακωχή των Χριστουγέννων» μπορεί για κάποιους να αποτελεί ένα ωραίο παραμύθι που αναδεικνύει το πνεύμα των ημερών. Ανήμερα τα Χριστούγεννα συμπληρώνονται 103 χρόνια από τη μέρα που οι πιο ισχυρές πολεμικές «μηχανές» του κόσμου αποφάσισαν να σταματήσουν να σκοτώνονται μεταξύ τους και γιόρτασαν τη γέννηση του Χριστού.

Όλα ξεκίνησαν όταν μερικοί Γερμανοί στρατιώτες, κοντά στη βελγική πόλη Ιπρ, αποφάσισαν ότι θα ήταν καλή ιδέα να στολίσουν τη δικιά τους πλευρά των χαρακωμάτων. Ετσι έβαλαν μικρά κεράκια στα δέντρα και άρχισαν να τραγουδούν κάλαντα. Από την άλλη πλευρά κάποιοι Βρετανοί άρχισαν και αυτοί να τραγουδούν στη δική τους γλώσσα. Όλα αυτά συνέβαιναν ενώ η κάθε πλευρά ήταν κρυμμένη, φοβούμενη ότι αν κάποιος έκανε το πρώτο βήμα και άφηνε τη θέση του, θα είχε κάνει και το μοιραίο λάθος. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη αφού μετά από λίγη ώρα άρχισαν και οι ανταλλαγές ευχών ανάμεσα στους στρατιώτες που σύντομα συναντήθηκαν στη νεκρή ζώνη και μοίρασαν μεταξύ τους δώρα, όπως ουίσκι, τσιγάρα και σοκολάτες. «Αγκάλιαζα ανθρώπους που πριν απο λίγη ώρα προσπαθούσα να σκοτώσω» υπογράμμισε Αγγλος στρατιώτης.

Μια μαρτυρία ενός Βέλγου αναφέρει «Η ομίχλη είχε σχεδόν φύγει, όταν άκουσα μια φωνή να λέει ότι Βρετανοί και Γερμανοί, είχαν βγει από τα χαρακώματα και αντάλλασσαν δώρα. Σύντομα εμφανίστηκε ένας Σκοτσέζος στρατιώτης κρατώντας μια μπάλα ποδοσφαίρου που φαινόταν καινούργια και έμοιαζε τελείως παράταιρη με το σκηνικό της μάχης. Μέσα σε λίγα λεπτά ο αγώνας είχε αρχίσει. Το να παίζεις πάνω στον πάγο δεν ήταν καθόλου εύκολο, παρόλα αυτά προσπαθήσαμε να μείνουμε πιστοί στους κανονισμούς, ενώ παίζαμε χωρίς διαιτητή».

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο στο england365.gr