«Το να μην διορθώνει κανείς τα λάθη του είναι μεγάλο λάθος». Μια φράση που αποδίδεται στον Κομφούκιο και ταιριάζει απόλυτα στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο Παναθηναϊκός. Οι «πράσινοι» παρουσιάστηκαν για ακόμη ένα παιχνίδι με τις ίδιες αγωνιστικές παθογένειες, αδυνατώντας να διορθώσουν προβλήματα που έχουν εμφανιστεί επανειλημμένα από την αρχή της σεζόν. Η ήττα με 84-79 από τη Βίρτους στην Μπολόνια δεν ήταν απλώς ένα αποτέλεσμα που κρίθηκε στις λεπτομέρειες. Ήταν μια ακόμη αναμέτρηση στην οποία η ομάδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς πλήρωσε δικές της αδυναμίες, δίνοντας στον αντίπαλο τη δυνατότητα να εκμεταλλευτεί καταστάσεις που θα έπρεπε να είχαν αντιμετωπιστεί καλύτερα.

Και το πλέον προβληματικό είναι πως τα ζητούμενα πριν από το τζάμπολ ήταν αρκετά συγκεκριμένα. Απέναντι σε μια ομάδα όπως η Βίρτους, ο Παναθηναϊκός έπρεπε να προσέξει κυρίως δύο πράγματα: τα λάθη και τα αμυντικά ριμπάουντ. Τελικά, δεν κατάφερε να πάρει καλό βαθμό σε κανένα από τα δύο. Στο πρώτο ημίχρονο υπέπεσε σε αρκετά (10) λάθη, ενώ παράλληλα επέτρεψε στους γηπεδούχους να ανανεώνουν τις επιθέσεις τους. Στην επανάληψη περιόρισε σε έναν βαθμό τις κακές αποφάσεις με την μπάλα στα χέρια, αλλά ολοκλήρωσε το παιχνίδι με 13 απώλειες κατοχής, αριθμός που σε μια τόσο απαιτητική αναμέτρηση μόνο αμελητέος δεν είναι.

Μάλιστα, αρκετά από αυτά δεν προήλθαν αποκλειστικά από την αμυντική πίεση της Βίρτους. Είχαν να κάνουν με κακές τοποθετήσεις στην επίθεση, βιαστικές επιλογές σε καταστάσεις αιφνιδιασμού και προβληματικό χειρισμό της μπάλας. Εδώ μπαίνει και μια ακόμη σημαντική παράμετρος, η έλλειψη συγκέντρωσης. Δεν ήταν μόνο οι λανθασμένες αποφάσεις, αλλά και η αδυναμία των παικτών να διαβάσουν σωστά ορισμένες πολύ απλές αγωνιστικές καταστάσεις.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η φάση με τα 0,3 δευτερόλεπτα στο ρολόι, την οποία ο ίδιος ο Ομπράντοβιτς χαρακτήρισε ως κομβική στην εξέλιξη του αγώνα. Σε ένα τζάμπολ με το σκορ στο 73-71, ο Γιαμπουσέλε αντί να αφήσει τον αντίπαλο να υποδεχθεί την μπάλα και να εξαντληθεί ο χρόνος, πρόλαβε σχεδόν αμέσως να του κάνει φάουλ. Μια ενέργεια που δεν είχε κανένα ουσιαστικό αγωνιστικό όφελος και έδωσε στη Βίρτους την ευκαιρία να πάρει δύο πόντους από τις βολές (καθώς είχαν συμπληρωθεί τα ομαδικά φάουλ), ενώ στη συνέχεια προστέθηκε και ένας ακόμη από την τεχνική ποινή που χρεώθηκε στον πάγκο του Παναθηναϊκού. Έτσι, σε μια φάση που το «τριφύλλι» χρειαζόταν απλώς να μην... κάνει τίποτα και να διατηρήσει ζωντανές τις πιθανότητές της να ισοφαρίσει ή ακόμη και να περάσει μπροστά, κατάφερε να δεχθεί τρεις πόντους. Πρόκειται για μια χαρακτηριστική στιγμή της πνευματικής σύγχυσης που επικράτησε σε ορισμένα διαστήματα του αγώνα.

Ακόμη πιο ανησυχητική, ωστόσο, ήταν η εικόνα στα ριμπάουντ. Η Βίρτους μάζεψε 17 επιθετικά ριμπάουντ και πήρε 19 πόντους δεύτερης ευκαιρίας. Αν προσθέσουμε και τους 21 πόντους που προήλθαν από τα λάθη των φιλοξενούμενων, προκύπτει ένα εντυπωσιακό στοιχείο: 40 από τους 84 πόντους των Ιταλών ήρθαν από λάθη και ανανεώσεις κατοχών. Σχεδόν οι μισοί πόντοι της Βίρτους προέκυψαν από καταστάσεις στις οποίες ο Παναθηναϊκός έδωσε απλόχερα τη δυνατότητα στον αντίπαλο να σκοράρει.

Το πρόβλημα, άλλωστε, δεν είναι καινούργιο. Ο Παναθηναϊκός συγκαταλέγεται στις ομάδες που αντιμετωπίζουν τις μεγαλύτερες δυσκολίες στην Ευρωλίγκα στο αμυντικό ριμπάουντ. Είναι αλήθεια ότι η άμυνα με αλλαγές μπορεί να δημιουργήσει ανισορροπίες και να δυσκολέψει την προσπάθεια ελέγχου των ριμπάουντ. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη δικαιολογία. Έχουμε φτάσει στη 12η αγωνιστική και η ομάδα εξακολουθεί να παρουσιάζει την ίδια αδυναμία, χωρίς να διακρίνεται ουσιαστική βελτίωση.

Μάλιστα, στην περίπτωση της αναμέτρησης με τη Βίρτους, δεν ήταν μόνο το τακτικό κομμάτι που προβλημάτισε. Έλειψε σε αρκετές περιπτώσεις και η μαχητικότητα, η αποφασιστικότητα και η αυταπάρνηση για διεκδίκηση της μπάλας. To είπε και ο Μάικ Μπατίστ μετά την αναμέτρηση, θέτοντας θέμα «θέλησης και διάθεσης», ενώ στο ίδιο ζήτημα αναφέρθηκε κι ο Ομπράντοβιτς, επισημαίνοντας πως «όλοι πρέπει να είναι εκεί και να παλεύουν για το ριμπάουντ, δεν είναι μόνο δουλειά των ψηλών».

Αυτό είναι κάτι που δεν νοείται για μια ομάδα του επιπέδου και των φιλοδοξιών του Παναθηναϊκού. Το ριμπάουντ δεν είναι μόνο ζήτημα συστημάτων και σωστών τοποθετήσεων, αλλά και διάθεσης να παλέψεις για κάθε κατοχή. Δεν γίνεται να επιτρέπεις στον αντίπαλο να παίρνει επανειλημμένα δεύτερες ευκαιρίες επειδή αντιδρά πιο αποφασιστικά και πηγαίνει με μεγαλύτερη ένταση στην μπάλα. Δεν γίνεται να βγάζεις μια καλή άμυνα, να αναγκάζεις τον αντίπαλο σε δύσκολο σουτ και τελικά να του επιτρέπεις να σκοράρει στην ίδια κατοχή επειδή δεν μπορείς να εξασφαλίσεις το ριμπάουντ. Σε αυτή την περίπτωση, μεγάλο μέρος της αμυντικής προσπάθειας πηγαίνει χαμένο.

Την ίδια στιγμή, η επιθετική λειτουργία παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό άναρχη. Υπήρξαν αρκετές ανεξήγητες επιλογές, με τον Φρανσίσκο και τον Ναν να μοιάζουν κατά διαστήματα σαν να προσπαθούν να αντιμετωπίσουν μόνοι τους ολόκληρη την αντίπαλη ομάδα. Το ατομικό ταλέντο είναι δεδομένο, όμως δεν μπορεί να υποκαθιστά διαρκώς την ομαδική λειτουργία και την καλή κυκλοφορία της μπάλας.

Ο Παναθηναϊκός, επομένως, δεν έχασε απλώς ένα παιχνίδι στην Μπολόνια. Έχασε με έναν τρόπο που θυμίζει έντονα προηγούμενες αποτυχίες του. Τα λάθη παρέμειναν πολλά, τα αμυντικά ριμπάουντ εξακολουθούν να αποτελούν ανοιχτή πληγή και η συγκέντρωση δεν βρίσκεται στο επίπεδο που απαιτείται. Το ζητούμενο πλέον δεν είναι να αναγνωρίσει η ομάδα τα προβλήματά της, αλλά να δείξει ότι μπορεί να τα διορθώσει. Γιατί, αν συνεχίσει να επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη, δεν υπάρχει λόγος να περιμένει διαφορετικά αποτελέσματα, ειδικά στο πρόγραμμα-βουνό που ακολουθεί.

ON DEMAND: Όλα τα ρεπορτάζ στο επίσημο κανάλι του bwinΣΠΟΡ FM στο youtube