Η τελευταία δημόσια τηλεοπτική εμφάνιση του Γιώργου Βαρδινογιάννη αποκτά ξεχωριστή σημασία μετά τον θάνατό του, σε ηλικία 90 ετών. Ο ιστορικός πρόεδρος του Παναθηναϊκού είχε παραχωρήσει συνέντευξη στην εκπομπή «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη, στο πλαίσιο αφιερώματος για το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Ο «Καπετάνιος» αναφέρθηκε στη διαδρομή του στο «τριφύλλι», στην ιδιαίτερη σχέση του με τη Θύρα 13, στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τις μεταγραφές, αλλά και στο περίφημο περιστατικό με το όπλο, το οποίο έχει συνδεθεί με το όνομά του στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Η αγάπη για τον Παναθηναϊκό ξεκίνησε από μικρός
Η σχέση του Γιώργου Βαρδινογιάννη με τον Παναθηναϊκό είχε αρχίσει πολύ πριν αναλάβει τα διοικητικά ηνία του συλλόγου. Όπως είχε εξηγήσει, η επιλογή του να υποστηρίζει το «τριφύλλι» συνδέθηκε με ποδοσφαιριστές που θαύμαζε στα νεανικά του χρόνια.
«Πάντα Παναθηναϊκός, από το γυμνάσιο, λόγω Λινοξυλάκη. Τότε οι ήρωες ήταν ο Λινοξυλάκης, ο Βουτσαράς, Κρητικοί υποτίθεται. Δεν είχα κανένα φανατισμό», είχε αναφέρει.
Η ενασχόλησή του με την ομάδα εντάθηκε τη δεκαετία του 1970. Αρχικά, η παρουσία του στο γήπεδο ήταν αυτή ενός φιλάθλου, με τα εισιτήρια διαρκείας να αποτελούν μέρος της καθημερινότητάς του.
«Μετά το '70 ξεκίνησα να παίρνω δέκα διαρκείας, γιατί ήταν και ο Γιωργάκης του Βαρδή που ήθελε να πηγαίνει και έτσι ξεκίνησα να έχω δέκα διαρκείας», είχε θυμηθεί, περιγράφοντας πώς η σχέση του με τον Παναθηναϊκό εξελίχθηκε σταδιακά.
Η καθημερινότητά του ήταν συνδεδεμένη με τη Λεωφόρο
Η αφοσίωση του Βαρδινογιάννη στον Παναθηναϊκό δεν περιοριζόταν στις ημέρες των αγώνων. Όπως είχε περιγράψει ο ίδιος, περνούσε μεγάλο μέρος της ζωής του στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, ασχολούμενος ακόμη και με λεπτομέρειες που αφορούσαν την κατάσταση των εγκαταστάσεων.
«Ζούσε εκεί μέρα-νύχτα. Το πού έτρωγε και πώς έτρωγε δεν το ξέρω, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι κοιμόταν στο γήπεδο», είχε πει, αναφερόμενος στον άνθρωπο που είχε αφιερωθεί στη φροντίδα του χώρου.
Σύμφωνα με την περιγραφή του, δίπλα στα αποδυτήρια υπήρχε ένα δωμάτιο όπου κοιμόταν, ενώ η ενασχόλησή του με το γήπεδο συνεχιζόταν από νωρίς το πρωί μέχρι το βράδυ.
Παράλληλα, επέμενε ότι η διοικητική του ιδιότητα δεν είχε καταργήσει τη φίλαθλη πλευρά του χαρακτήρα του. «Παθιασμένος πρόεδρος, αλλά δεν έχασα τη φίλαθλη ιδιότητα», είχε τονίσει.
Στη συνέντευξή του είχε αναφερθεί και στην κατανομή των εισιτηρίων, εξηγώντας ότι διαφωνούσε με την ιδέα να καταλήγουν όλα στη γηπεδούχο ομάδα, καθώς θεωρούσε ότι έπρεπε να προστατεύονται και τα έσοδα των μικρότερων συλλόγων.
Η Θύρα 13 και η απόφαση για τους συνδέσμους
Ένα από τα θέματα στα οποία στάθηκε ήταν η σχέση του με τους οργανωμένους οπαδούς του Παναθηναϊκού. Ο Βαρδινογιάννης περιέγραψε πώς η αντιμετώπιση της παράνομης διακίνησης εισιτηρίων τον οδήγησε σε αποφάσεις που επηρέασαν τη λειτουργία των συνδέσμων.
Όπως υποστήριξε, διαπίστωσε ότι εισιτήρια που διατίθεντο σε κανονικές τιμές κατέληγαν στη μαύρη αγορά μέσω συνδέσμων. Η εξέλιξη αυτή, σε συνδυασμό με επεισόδια στις εξέδρες, τον οδήγησε στην απόφαση να καταργηθούν οι σύνδεσμοι, με εξαίρεση τη Θύρα 13, η οποία οργανώθηκε ως Πανελλήνια Λέσχη Φιλάθλων Παναθηναϊκού.
Ο ίδιος θέλησε να ξεκαθαρίσει ότι δεν επιδίωξε την κατάργηση της ιστορικής θύρας των οργανωμένων οπαδών.
«Ουδέποτε κατήργησα εγώ τη Θύρα 13. Απεναντίας, την ανέβασα ως Πανελλήνια ΠΑΛΕΦΙΠ Νέας Υόρκης, τη Θύρα 13», είχε δηλώσει.
Κατά την εκτίμησή του, οι φίλαθλοι αναγνώρισαν την προσπάθεια που είχε γίνει για την αναμόρφωση της ομάδας, γεγονός που εξηγούσε, όπως ανέφερε, την απουσία έντονων αντιδράσεων εκείνη την περίοδο.
Το περίφημο «κουμπούρι» και η δική του εκδοχή
Από τις πιο πολυσυζητημένες στιγμές της πορείας του Γιώργου Βαρδινογιάννη ήταν η ιστορία με το όπλο, η οποία επί χρόνια αποτελούσε μέρος της δημόσιας εικόνας του.
Στην τελευταία του συνέντευξη, ο ίδιος έδωσε τη δική του εκδοχή, διαχωρίζοντας την οπλοφορία από τη συμπεριφορά του μέσα στο γήπεδο.
«Οπλοφορούσα, αλλά όχι λόγω γηπέδου. Δεν το επιδείκνυα», είχε πει.
Παράλληλα, αρνήθηκε ότι είχε επιχειρήσει να βγάλει το όπλο μπροστά στον κόσμο, χαρακτηρίζοντας μύθο τις σχετικές αφηγήσεις.
«Δεν έκανα ποτέ χειρονομία να βγάλω το κουμπούρι ή να κάνω να το βγάλω μέσα στο γήπεδο. Όλα τα άλλα είναι μυθολογία», ήταν η χαρακτηριστική τοποθέτησή του.
Ο Ρότσα, οι ποδοσφαιρικές αποφάσεις και ο ρόλος του προέδρου
Ο Βαρδινογιάννης δεν έκρυψε ότι είχε ενεργό συμμετοχή στις αποφάσεις που αφορούσαν την αγωνιστική λειτουργία του Παναθηναϊκού. Η άποψή του είχε βαρύτητα, ενώ η συνεργασία του με τον Χουάν Ραμόν Ρότσα περιλάμβανε συζητήσεις για την εικόνα της ομάδας και την επιλογή της ενδεκάδας.
Αναφερόμενος στη σεζόν του 1995, είχε περιγράψει τη δική του οπτική για όσα συνέβησαν στην ομάδα, σημειώνοντας ότι θεωρούσε πως η αγωνιστική της λειτουργία είχε αποδιοργανωθεί.
Όπως είχε εξηγήσει, οι συζητήσεις με τον Ρότσα ήταν τακτικές και αφορούσαν τόσο τα προβλήματα που προέκυπταν όσο και τον σχεδιασμό των αγώνων.
«Κάθε Παρασκευή ερχόταν και μου έλεγε τα προβλήματά του, της ομάδας, και κουβεντιάζαμε πώς θα παίξουμε την Κυριακή, τη σύνθεση», είχε αναφέρει.
Ο ίδιος υποστήριξε ότι δεν αντιμετώπιζε τον ρόλο του ως ευκαιρία να επιβάλλει υποχρεωτικά τις δικές του επιλογές. Προτιμούσε να θέτει ερωτήματα και να δίνει στον προπονητή διαφορετική οπτική, ώστε να επανεξετάζει τις αποφάσεις του.
«Εγώ αποφάσιζα για τις μεταγραφές»
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχαν όσα είπε για τη μεταγραφική πολιτική του Παναθηναϊκού. Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης δήλωσε ξεκάθαρα ότι είχε τον τελικό λόγο στις προσθήκες του ρόστερ και ότι προτιμούσε να κινείται απευθείας, χωρίς τη μεσολάβηση μάνατζερ.
«100%. Δεν ήθελα μάνατζερ. Εγώ, κατευθείαν», είχε απαντήσει όταν ρωτήθηκε για τον έλεγχο των μεταγραφών.
Η φιλοσοφία του βασιζόταν στην πεποίθηση ότι οι πολλές αλλαγές μπορούσαν να διαταράξουν την ισορροπία μιας επιτυχημένης ομάδας. Για τον λόγο αυτό, δεν θεωρούσε απαραίτητη την πραγματοποίηση μεταγραφών κάθε χρόνο, ακόμη και όταν υπήρχαν σχετικές απαιτήσεις από τους φιλάθλους.
Χαρακτηριστικό ήταν το παράδειγμα που έφερε από την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1995. Όπως θυμήθηκε, είχε συγχαρεί τους ποδοσφαιριστές στα αποδυτήρια, λέγοντάς τους ότι με την απόδοσή τους τον υποχρέωναν να μην προχωρήσει σε μεταγραφές.
Ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το νταμπλ το 1996 και έφτασε στα ημιτελικά του Champions League, διατηρώντας σε μεγάλο βαθμό τον ίδιο κορμό παικτών.
«Πήραμε νταμπλ το '96 και ευρωπαϊκή διάκριση μέχρι τους τέσσερις και δεν είχα κάνει μία μεταγραφή. Με τους ίδιους παίκτες», είχε υπογραμμίσει.
Για τον ίδιο, το ζήτημα δεν ήταν μόνο οικονομικό. Η έλευση πολλών νέων ποδοσφαιριστών μπορούσε να αλλάξει τις ισορροπίες στα αποδυτήρια και να επηρεάσει τη συνοχή που είχε αποκτήσει η ομάδα.
«Δεν είναι ζημιά μόνο οικονομική, αλλά ανατρέπεις τον τρόπο της ομάδας που έχεις χτίσει», είχε αναφέρει, εξηγώντας γιατί προτιμούσε στοχευμένες κινήσεις αντί για εκτεταμένες αλλαγές στο ρόστερ.
Οι σχέσεις με τους αντιπάλους και οι προσωπικές διαφωνίες
Στη συνέντευξη έγινε αναφορά και στις σχέσεις του με παράγοντες άλλων ομάδων, καθώς και στις αντιπαραθέσεις που σημάδεψαν εκείνη την περίοδο του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Ο Βαρδινογιάννης θυμήθηκε, μεταξύ άλλων, ότι ο Σταύρος Νταϊφάς τού είχε ζητήσει συγγνώμη αρκετά χρόνια αργότερα, όταν είχε πλέον αποχωρήσει από το προσκήνιο.
«Πολύ αργότερα. Όταν πλέον είχε φύγει. Ο Νταϊφάς μου ζήτησε χίλια συγγνώμη, ότι δεν μου είχε φερθεί καλά», είχε πει.
Παράλληλα, μίλησε για τη σχέση του με τον Δημήτρη Κωνσταντινίδη, τον οποίο περιέγραψε ως φίλο, παρά τις ποδοσφαιρικές αντιπαραθέσεις που υπήρχαν μεταξύ των συλλόγων.
Όπως εξήγησε, η προσωπική τους σχέση παρέμενε ανεξάρτητη από τις διαφωνίες που προέκυπταν στον χώρο του ποδοσφαίρου.
Η τελευταία αυτή συνέντευξη αποτέλεσε μια αναδρομή στον τρόπο με τον οποίο ο Γιώργος Βαρδινογιάννης αντιλαμβανόταν τη διοίκηση, την αγωνιστική λειτουργία και τη σχέση του με τον Παναθηναϊκό. Μέσα από τις δικές του αφηγήσεις, επανήλθαν στο προσκήνιο αποφάσεις, περιστατικά και απόψεις που συνδέθηκαν με τη μακρά παρουσία του στην προεδρία του συλλόγου.
