Έκλεισε στόματα ο Χέιζ-Ντέιβις, άνοιξε η όρεξη του Παναθηναϊκού

Το μεγάλο ερώτημα που άφησε το πρώτο παιχνίδι στο Φάληρο ήταν το αν η αντίδραση του Παναθηναϊκού στο δεύτερο ημίχρονο αποτελούσε έκλαμψη ή ένδειξη ψυχολογικής επαναφοράς της ομάδας. Η απάντηση ήρθε περίπου 48ώρες αργότερα στο «Telekom Center», καθώς οι «πράσινοι» επιβεβαίωσαν ότι η «σπίθα» που άναψε στο ΣΕΦ ήταν αρκετή για να βάλει... φωτιά στους τελικούς του πρωταθλήματος.

Κόντρα σε πολλές προβλέψεις που μιλούσαν για «περίπατο» των πρωταθλητών Ευρώπης απέναντι στο καταρρακωμένο από την εξέλιξη της ευρωπαϊκής του σεζόν «τριφύλλι», οι παίκτες του Εργκίν Αταμάν μοιάζουν να συσπειρώθηκαν την κατάλληλη στιγμή, κάτι στο οποίο βοήθησε το παραλίγο break στο πρώτο παιχνίδι, αλλά και το αίσθημα αδικίας που άφησε στον Παναθηναϊκό η τουλάχιστον αμφιλεγόμενη διαιτησία του ΣΕΦ.

Ακόμη και στην αρχή του Game 2, όταν οι γηπεδούχοι δεν είχαν κανέναν επιθετικό ρυθμό, το πάθος τους αποτυπωνόταν με σαφήνεια στο glass floor. Η physical άμυνα των «πράσινων» ήταν παρούσα και ακόμη πιο έντονη απ' ότι στο Φάληρο, βγάζοντας γι' ακόμα μία φορά τον καταπονημένο Ολυμπιακό από τη βολή του και αναγκάζοντάς τον να παίξει κάτι τελείως διαφορετικό από τη motion offense που πρεσβεύει ο Γιώργος Μπαρτζώκας. Μόνο... motion δεν δείχνουν οι 33 ασίστ για 30 λάθη που έχουν στους δύο πρώτους αγώνες των τελικών οι «ερυθρόλευκοι», και αυτό είναι κάτι που πρέπει να πιστωθεί στον Παναθηναϊκό.

Επιθετικά, οι 68 πόντοι λειτουργούν μάλλον παραπλανητικά, αφού οι «πράσινοι» πλήρωσαν ουσιαστικά τη φτωχή συγκομιδή των 9 πόντων στο πρώτο δεκάλεπτο. Οι 59 πόντοι σε τρεις περιόδους διόλου άσχημη επίδοση αποτελούν σε αυτό το στάδιο της σεζόν. Το γεγονός πως ο Παναθηναϊκός είχε καλύτερη λογική στην επίθεσή του φαίνεται από το γεγονός πως οι παίκτες του μοίρασαν 20 ασίστ και υπέπεσαν μόλις σε 7 λάθη. Με μία πιο... νορμάλ ευστοχία στα πολλά ελεύθερα σουτ που χάθηκαν από καλούς εκτελεστές, το «τριφύλλι» θα είχε πιθανότατα κερδίσει ακόμη πιο άνετα.

Τίποτα από αυτά, φυσικά, δεν θα είχε γίνει χωρίς τον Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις. Ο Αμερικανός φόργουορντ τα «έσπασε» στον πρώτο τελικό και ορθώς επισημάνθηκε από τους περισσότερους ως αρνητικός πρωταγωνιστής του συγκεκριμένου παιχνιδιού. Από εκεί και πέρα, όμως, είναι τουλάχιστον... χυδαίο να χαρακτηρίζεται ως «τουρίστας» και «απατεώνας» ο MVP και πρωταθλητής του Final Four του 2025 και ένας παίκτης που έχει καταθέσει τα διαπιστευτήριά του στο ευρωπαϊκό μπάσκετ εδώ και πολλά χρόνια, λόγω μίας πολύ κακής βραδιάς.



Σε ένα 40λεπτο, ο «NHD» ουσιαστικά έδειξε γιατί αποτελεί ίσως τον κορυφαίο two-way παίκτη της Ευρώπης. Ακόμη και χωρίς τους 23 πόντους, ο Χέιζ-Ντέιβις ήταν ο καλύτερος παίκτης του γηπέδου, μόνο και μόνο λόγω της αμυντικής του συνεισφοράς. Είναι πραγματικά συγκλονιστικό να παρακολουθεί κανείς έναν τύπο να βρίσκεται σε κάθε μήκος και πλάτος του glass floor, να κλείνει όσες «τρύπες» είναι ανθρωπίνως δυνατόν, να αλλάζει σε γκαρντ με περίσσια άνεση και ταυτόχρονα να εκτελεί πάνω από οποιονδήποτε αντίπαλο, διαβάζοντας κάθε μις ματς. Αν, δε, οι συμπαίκτες του εκμεταλλεύονταν λίγο παραπάνω τη δημιουργία του από το post-up παιχνίδι, πιθανότατα θα είχε καταγράψει και αρκετές παραπάνω από τις 2 ασίστ με τις οποίες τέλειωσε τον αγώνα. Και όλα αυτά, χωρίς να ξεκουραστεί ούτε 2 λεπτά (38:14" συμμετοχής).

Ο Χέιζ-Ντέιβις ήταν ο αδιαμφισβήτητος MVP των νικητών, όμως δεν ήταν μόνος του. Ο Τζέριαν Γκραντ έδωσε «ομηρικές» μάχες στην περιφέρεια και ταυτόχρονα πρόσθεσε στη στατιστική του 8 πόντους και 4 ασίστ, ο Τζέντι Όσμαν ήταν και πάλι ορμητικός ακόμη και αν δεν του βγήκε το ματς όπως στο Φάληρο, ο Ματίας Λεσόρ έδωσε πολλές μονομαχίες, έχασε τις περισσότερες όμως έφθειρε με κούραση τους ψηλούς του Ολυμπιακού και ο Κέντρικ Ναν βρέθηκε σε κακό εκτελεστικό βράδυ, όμως έδωσε 5 ασίστ και έβαλε το σώμα του στην άμυνα. Εκτός αυτών, η επιστροφή του Νίκου Ρογκαβόπουλου έδωσε μεγάλες βοήθειες στο κομμάτι των ριμπάουντ, που ήταν «αχίλλειος πτέρνα» του Παναθηναϊκού στο πρώτο παιχνίδι, ενώ ο Βασίλης Τολιόπουλος είχε πολύ μεστή συνεισφορά στο 10λεπτο που αγωνίστηκε.

Επομένως, με αρκετούς να βάζουν το «λιθαράκι» τους, ο Παναθηναϊκός πήρε ένα πολύτιμο ροζ φύλλο και μετέφερε ξανά την πίεση στην πλευρά του Ολυμπιακού. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι έδειξε για πρώτη φορά μετά το τέλος της ευρωπαϊκής του πορείας, να βρίσκει ομοψυχία, πίστη, κίνητρο και λόγους να συσπειρωθεί. Απέναντι στους πρωταθλητές Ευρώπης, οι «πράσινοι» όχι μόνο στάθηκαν όρθιοι, αλλά έστειλαν το μήνυμα πως δεν έχουν καμία διάθεση να παραδώσουν τα σκήπτρα του ελληνικού πρωταθλήματος αμαχητί. Η όρεξή τους για τον τίτλο μοιάζει να έχει ανοίξει για τα καλά και, αν η εικόνα των πρώτων δύο τελικών αποτελεί προάγγελο της συνέχειας, τότε η σειρά έχει ακόμη πολύ δρόμο μπροστά της.