Ποιός δικαιούται να δακρύζει σε αυτή τη χώρα; Πάντως όχι εγώ και η Όλγα…

Ποιός έχει το αναφαίρετο δικαίωμα στο κλάμα και τη συγκίνηση σε αυτή τη χώρα; Ποιός δικαιούται δια να ομιλεί στην Ελλάδα της κρίσης και των Μνημονίων;

Ποιός νομιμοποιείται να αρθρώνει δημόσιο λόγο για τα κακώς κείμενα της δημόσιας ζωής μας, αυτά που δεν αποτελούν απόνερα της κρίσης αλλά εγγράφονται χρόνια τώρα στο πολιτειακό μας γονιδίωμα, και ποιός έχει το προνόμιο να αμφισβητεί προθέσεις και να αξιολογεί συμπεριφορές; Σίγουρα όχι εγώ, αλλά ποιος;

Διαβάστε το άρθρο του Τάσου Φούντογλου στο aixmi.gr