Μετά το σφύριγμα της λήξης στο Πορτογαλία–Κροατία, το γήπεδο «χωρίστηκε» κυριολεκτικά σε δύο συναισθηματικούς κόσμους. Από τη μία πλευρά, οι ξέφρενοι πανηγυρισμοί των Ιβήρων για μια δραματική πρόκριση στο 94’, και από την άλλη, οι Βαλκάνιοι με δάκρυα στα μάτια να προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν την πικρή εξέλιξη ενός αγώνα που χάθηκε στις λεπτομέρειες και στις καθυστερήσεις.
Μέσα σε αυτή την έντονη αντίθεση, ξεχώρισε η εικόνα του Λούκα Μόντριτς. Πιθανότατα στο τελευταίο του παιχνίδι με την εθνική ομάδα, δεν έμεινε μόνο στην απογοήτευση του αποκλεισμού, αλλά πήγε προς τους συμπαίκτες του, τους αγκάλιασε και προσπάθησε να τους στηρίξει, σε μια στιγμή ηγετικής σιωπής και αποχαιρετισμού που «μίλησε» από μόνη της. Την ίδια ώρα, γνώρισε και αποθέωση από το κοινό, με χειροκροτήματα που ξεπέρασαν τα όρια της ομάδας και είχαν χαρακτήρα αναγνώρισης μιας σπουδαίας διαδρομής, ενώ είχε ένα θερμό τετ-α-τετ με τον επί χρόνια συμπαίκτη του, Κριστιάνο Ρονάλντο.
Στην άλλη πλευρά, η πρόκριση είχε και βαθύ συναισθηματικό φορτίο για τους Πορτογάλους, που την αφιέρωσαν στη μνήμη του Ντιόγκο Ζότα, με αφορμή την επέτειο του θανάτου του στις 3 Ιουλίου. Ο Ρονάλντο φόρεσε τη φανέλα του, έδειξε προς τον ουρανό και δεν κατάφερε να κρύψει τη συγκίνησή του, με την εξέδρα να τον αποθεώνει σε μια από τις πιο φορτισμένες στιγμές της βραδιάς.
Ένα ματς που ξεπέρασε τα όρια του ποδοσφαίρου, αφήνοντας πίσω του εικόνες χαράς, λύπης και αποχαιρετισμών. Όλα μέσα σε λίγα λεπτά, όπως μόνο το ποδόσφαιρο ξέρει να τα γράφει.