Προπονητής για τη χρονιά ή για την «Αγια-Σοφιά»;

Το «αντίο» του Μαρίνου Ουζουνίδη ήταν κάτι το οποίο δεν αιφνιδίασε κανέναν. Ο τρόπος με τον οποίο εξελισσόταν η χρονιά στην ΑΕΚ έβγαζε μάτι πως με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο είτε η μία είτε η άλλη πλευρά είτε και οι δύο μαζί δεν θα μπορούσαν να συνεχίσουν να συνεργάζονται για πολύ ακόμη.

Στις τελευταίες μέρες του Ουζουνίδη στον πάγκο ήταν εμφανές πως όλα γίνονταν «μηχανικά». Σε ένα ιδιαίτερα κρίσιμο κομμάτι της σεζόν, με την ομάδα να τρέχει να προλάβει πλέον την 2η θέση αλλά και να θέλει να κατακτήσει το Κύπελλο η ψυχολογία είναι στα τάρταρα εντός των αποδυτηρίων. Στην παρούσα φάση ένας προπονητής ο οποίος να ξέρει απλά τα κατατόπια στην Ελλάδα ίσως να μην είναι αρκετό σαν λύση. Επίσης προφίλ με τέτοια χαρακτηριστικά δεν υπάρχουν πολλά. Ο Δέλλας το όνομα του οποίου ακούστηκε επίσης, θα μπορούσε να βρεθεί στο προσκήνιο, όμως λόγω του χαρακτήρα του θεωρώ πως δύσκολα θα άφηνε το έργο του στον Παναιτωλικό σε αυτό το σημείο της σεζόν ακόμη κι αν η πρόκληση της επιστροφής του είναι τεράστια.

Γράφει ο Γιάννης Σταυρόπουλος


Το βασικότερο πρόβλημα της Ένωσης είναι όχι το ότι δεν παράγει ποδόσφαιρο αλλά κυρίως ότι δεν είναι «ομάδα» μέσα στο γήπεδο. Πού είναι το πάθος; Πού πήγε η αυτοθυσία; Πού πήγε το «πεθαίνει ο ένας για τον άλλον»; Τα στοιχεία δηλαδή το οποία την έκαναν πέρσι να ξεχωρίσει σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Η ζωή τα έφερε έτσι και ο Μανόλο Χιμένεθ είναι χωρίς δουλειά και σύμφωνα με πληροφορίες είναι και το φαβορί αυτή τη στιγμή. Προσωπικά, θεωρώ πως ο κύκλος του Χιμένεθ θα έπρεπε να έχει κλείσει στην ΑΕΚ οριστικά το περσινό καλοκαίρι. Ο κόσμος της ΑΕΚ, ολόκληρος ο οργανισμός της αλλά και ο Ανδαλουσιανός τεχνικός θυμούνται την περσινή χρονιά και το σύνολο της συνεργασίας τους μόνο με θετικές αναμνήσεις. Αυτή την στιγμή ο κίνδυνος της επιστροφής του Χιμένεθ σε ότι έχει να κάνει με το «όνομα» που έχει αφήσει στην ομάδα είναι τεράστιος. Σε αυτή την βάση λοιπόν λέω πως δεν είμαι «fan» της επιστροφής του.

Έλα όμως που η ΑΕΚ χρειάζεται να ξαναβρεί ψυχολογία… κι αν σε κάτι μπορείς να πεις πως ο Χιμένεθ είναι «master» αυτό είναι! Στην περίπτωση που τελικά οι δύο πλευρές ξανασμίξουν υπάρχει κι ακόμη ένα «συν». Το ρόστερ, αλλά και τα στελέχη γύρω από αυτό, δεν έχουν μεγάλες διαφοροποιήσεις και από τη στιγμή που χρόνος δεν υπάρχει σίγουρα και αυτό το στοιχείο προσμετράται στα θετικά της περίπτωσης του Μανόλο.

Πιο πάνω στάθηκα στην πίεση του χρόνου. Αυτό είναι σχετικό. Υπάρχουν δύο όψεις στο νόμισμα. Η πίεση του χρόνου για να σωθεί μια χρονιά που εξελίχθηκε στραβά με ευθύνη και της διοίκησης αλλά και στην πορεία του Ουζουνίδη. Και η πίεση του χρόνου για να βρει η ΑΕΚ τον προπονητή με τον οποίο θα μπει στην «Αγια-Σοφιά». Αν στην Ένωση αποφασίσουν να δουν το μέλλον και αυτή τη στιγμή δεν έχουν στα χέρια τους μια περίπτωση που να τους πείθει αλλά και να μπορούν να υπηρετήσουν σαν πρότζεκτ, τότε η λύση του υπηρεσιακού μέχρι το φινάλε της σεζόν, ώστε να βρεθεί ο κατάλληλος μέχρι το καλοκαίρι, όσο κι δεν κάνει «γκελ» στον κόσμο, θα είναι σωστή!

Είτε λοιπόν επιστρέψει ο Χιμένεθ, είτε έρθει ο «Χ» Χιμένεθ, η ΑΕΚ οφείλει να κοιτάξει τον εαυτό της στον καθρέφτη, να χαράξει ένα ξεκάθαρο πλάνο για την επόμενη μέρα και να αποφασίσει να στηρίξει μέχρι τέλους τον όποιον άνθρωπο εμπιστευτεί τα κλειδιά της ομάδας. Διαφορετικά, οι πιθανότητες ο διάδοχος να έχει το ίδιο τέλος με τον προκάτοχό του παραμένουν εξαιρετικά αυξημένες.