Είναι λίγο πριν το καλοκαίρι του 2025 και η στήλη επικοινωνεί με αξιωματούχο του Υπουργείου Οικονομικών. Θέμα, η επικείμενη εφαρμογή του ψηφιακού πελατολογίου. Ακολουθεί grosso mondo ο εξής διάλογος:
- Έχετε υπολογίσει πόσα είναι τα δυνητικά έσοδα που μπορεί να φέρει το μέτρο (το ψηφιακό πελατολόγιο) από τον περιορισμό της φοροδιαφυγής;
- Όχι δεν το έχουμε κάνει.
- Γιατί;
- Είναι και τεχνικά δύσκολο αλλά δεν θεωρούμε ότι υπάρξει και κάποιο θεαματικό αποτέλεσμα.
Θυμίζω εδώ ότι στην πρώτη του φάση το ψηφιακό πελατολόγιο εφαρμόζεται από την 1η Ιουλίου ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ σε συνεργεία, φανοποιεία, επιχειρήσεις εγκατάστασης ηχοσυστημάτων και συναγερμών, πλυντήρια, χώρους στάθμευσης και εταιρείες ενοικίασης αυτοκινήτων, μοτοσικλετών, τετράτροχων, μοτοποδηλάτων και επαγγελματικών οχημάτων κάθε είδους.
Οι αντιδράσεις σφοδρές στην αρχή με τους επαγγελματίες να κάνουν λόγο για ψηφιακή ασφυξία την οποία υφίσταντο, υποχώρηση της ποιότητας των υπηρεσιών, αύξηση του χρόνου εξυπηρέτησης και ουρές από αγανακτισμένους πελάτες.
Σχεδόν ένα χρόνο μετά, διαπίστωσα ιδίοις όμμασι μια διαφορετική πραγματικότητα και κατάλαβα τον λόγο της …απαισιοδοξίας του συγκεκριμένου στελέχους του Υπουργείου Οικονομικών.
Έχοντας επιστρέψει από τις Πασχαλινές διακοπές, χρειάστηκε να επισκεφθώ ένα βουλκανιζατέρ για ένα μπάλωμα στο λάστιχο του αυτοκινήτου μου. Το συνεργείο σε κεντρικότατο δρόμο, χωρίς ουρές αγανακτισμένων πελατών.
Πάρκαρα απ’ έξω, εξήγησα στον υπεύθυνο το πρόβλημα μου, δεν περίμενα καθόλου, κι εντός ούτε 10 λεπτών ήμουν έτοιμος να φύγω. Πλήρωσα μέσω POS μάλιστα και κατευθύνθηκα προς την έξοδο. Όλο αυτό το διάστημα δεν έχει γίνει καμιά κίνηση από τον υπεύθυνο να ζητήσει τα στοιχεία μου έστω στο προφορικό, πόσο μάλλον να μπει στην εφαρμογή της ΑΑΔΕ και να κάνει την καταχώρηση.
Κατευθυνόμενος στην έξοδο ακούω μια φωνή. «Συγνώμη κύριε», ωραία σκέφτομαι εδώ είμαστε για την καταχώρηση θα είναι.
Γυρίζω, και βλέπω τον υπεύθυνο στο γραφείο του, να βγάζει ένα κίτρινο χαρτάκι τύπου «post it» και να ζητά μόνο τον αριθμό της πινακίδας μου. Τον έδωσα απορημένος κι έφυγα…
Όταν την επόμενη μέρα μοιράστηκα με τους συναδέλφους την εμπειρία μου, διαπίστωσα ότι δεν ήμουν ο μόνος μάρτυρας του «πώς η ζωή λύνει μερικές φορές τα προβλήματα που εμφανίζονται» ή πώς οι νόμοι δεν εφαρμόζονται. Μάλιστα ήμουν κι από τους τυχερούς γιατί οι υπόλοιποι δεν πήραν καν απόδειξη πληρώνοντας «μαύρα» ή «χεράτα».
Σε μια άλλη πραγματικότητα, μπαίνοντας στο βουλκανιζατέρ, θα έπρεπε ο υπεύθυνος να μπει στην εφαρμογή της ΑΑΔΕ και να δηλώσει:
• Τον τύπο υπηρεσίας (άπαξ, επαναλαμβανόμενη, διαρκής)
• Τα στοιχεία του οχήματος
• Την ημερομηνία και ώρα εισόδου του οχήματος
Στη συνέχεια θα έπρεπε να πατήσει υποβολή ώστε να εκδοθεί ο μοναδικός αριθμός ψηφιακής εγγραφής.
Ακολούθως θα έπρεπε να συμπληρωθούν:
• Το είδος της παρεχόμενης υπηρεσίας
• Τον τύπο του παραστατικού
• Το συμφωνηθέν ποσό
Με τη λήξη της παρεχόμενης υπηρεσίας, συμπληρώνεται το πεδίο έξοδος αυτοκινήτου και γίνεται νέα υποβολή.
Οι αναλυτικές οδηγίες της ΑΑΔΕ για το τι θα έπρεπε να γίνεται βρίσκονται στο ακόλουθο βίντεο:
Μετά από την εμπειρία μου αυτή, δεν μου προκάλεσε καμιά αίσθηση ότι το 2025 , οι έλεγχοι της ΑΑΔΕ έδειξε ότι τα συνεργεία αυτοκινήτων είναι οι νέοι πρωταθλητές της φοροδιαφυγής. 2 στα 3 που ελέγχθηκαν βρέθηκαν με παράβαση.
Η ΑΑΔΕ ετοιμάζει την επέκταση της εφαρμογής του ψηφιακού πελατολογίου σε διοργανωτές γάμων και βαφτίσεων, κτήματα δεξιώσεων, επιχειρήσεις φωτισμού και ήχου καθώς και εταιρειών catering.
Ας ελπίσουμε ότι θα εφαρμόσουν το μέτρο καλύτερα...
Πηγή: skai.gr