Είναι σπουδαίο πράγμα να πηγαίνεις στην εργασία σου με χαμόγελο!

Όλες αυτές τις μέρες που προετοιμαζόμασταν για να γιορτάσουμε τα 30 χρόνια του σταθμού, αυτό το «30» είναι καρφωμένο στο μυαλό μου και λειτουργεί ταυτόχρονα σαν βάλσαμο και σαν πληγή. Βάλσαμο για όσα πέρασαν, που ξετυλίγοντας τις αναμνήσεις δεν γίνεται να μη σε πιάσει μια γλυκιά νοσταλγία· αλλά από την άλλη λες: Τι 30, ρε φίλε; Πώς γίνεται; Άκου 30…

Θυμάμαι σαν τώρα το φθινόπωρο του 1996 τη φούρια μου να τρέξω να βρω καρτοτηλέφωνο στην Καλλιθέα, για να τηλεφωνήσω στους γονείς μου στην Καβάλα και να τους πω τα ευχάριστα νέα. «Με πήραν στον ΣΠΟΡ FM, μπαμπά», του είπα ενθουσιασμένος και μιλούσα χωρίς παύση για να προλάβω να του τα πω όλα πριν τελειώσουν οι μονάδες της τηλεκάρτας. Ότι θα πήγαινα δηλαδή για λίγες ώρες την ημέρα και θα βοηθούσα σε μια?δυο εκπομπές. Κάτι τόσο μικρό, που όμως στα μάτια μου τότε φαινόταν τεράστιο…

Οι ώρες έγιναν κανονικές βάρδιες, οι μέρες έγιναν μήνες, χρόνια, δεκαετίες, και ο σταθμός όλο και μεγάλωνε -και μαζί του μεγάλωνα και εγώ. Κοιτάζοντας πίσω σε όλη αυτήν τη διαδρομή δεν μπορώ να επιλέξω αναμνήσεις για να διηγηθώ, γιατί πέρα από τις στιγμές, τελικά μεγαλύτερο ρόλο παίζουν οι άνθρωποι. Θυμάμαι το υπερβολικό μου άγχος πριν την πρώτη φορά που θα έβγαινα στον αέρα, στο μαγκαζίνο του Γιώργου Χελάκη, να πω μια είδηση για τον Κουκοδήμο. Τι και αν τα είχα όλα γραμμένα μπροστά μου; Εγώ έτρεμα. Όπως έτρεμα ακόμη περισσότερο πριν την πρώτη μου εκπομπή, εκεί που δεν τα είχα γραμμένα στο χαρτί, μιας και εκτάκτως μπήκα στο στούντιο -και ΔΕΝ υπήρχε ίντερνετ (ναι, γίνονταν εκπομπές χωρίς υπολογιστές, ίντερνετ, μηνύματα κτλ). Αλλά υπήρχε απέναντί μου ο αξέχαστος Αντώνης Μπόκτορ να με εμψυχώνει.

Από την αρχή σε αυτό το ταξίδι είχα για οδηγούς τους κορυφαίους. Μάθαινα από αυτούς που τα προηγούμενα χρόνια θαύμαζα και συμπορευόμουν μαζί τους. Τα χρόνια περνούσαν, ο σταθμός μεγάλωνε, και μαζί με τις επιτυχίες του αυξάνονταν και οι συνεργάτες του και οι ακροατές του. Ώσπου έρχεται η έκρηξη του 2004, τότε που η Εθνική Ελλάδας κατέκτησε το EURO και ο ΣΠΟΡ FM απογειώνεται. Ο ήχος του μπαίνει σε κάθε σπίτι και σε κάθε αυτοκίνητο, καθιερώνεται και σιγά?σιγά γίνεται θεσμός.

Όλα μετά πήραν τον δρόμο τους. Σαφώς, εκτός από αμέτρητες ωραίες στιγμές υπήρξαν και δύσκολες -όπως σε κάθε δουλειά- αλλά ακόμη και αυτές πέρασαν όσο πιο ανώδυνα γινόταν, χάρη στους συνεργάτες, στους ανθρώπους που μοιραζόμασταν την καθημερινότητά μας. Τις τελευταίες μέρες πολλοί μου ζητούν να πω τι είναι για μένα ο ΣΠΟΡ FM ή να ξεχωρίσω κάποιες στιγμές, αλλά ειλικρινά δυσκολεύομαι. Ήρθα εδώ στα 19 μου και πλέον αισίως έφτασα τα 49. Αν συνυπολογίσει κανείς πόσες ώρες περνάω στο ραδιόφωνο, μιλάμε για μια ζωή ολόκληρη. Δηλαδή, αν έλεγα σε εσάς «πείτε κάτι για τα 30 χρόνια που περάσατε», θα απαντούσατε εύκολα;

Ο ΣΠΟΡ FM για μένα -όσο κλισέ και αν ακούγεται- είναι το δεύτερο σπίτι μου. Άλλωστε, όπως μου είπε πρόσφατα ένας συνάδελφος: «Πόσα χρόνια έζησες στο πατρικό σου, ρε φίλε, για να μη θεωρείς αυτό το ραδιόφωνο δεύτερο σπίτι σου;». Ο ΣΠΟΡ FM είναι μια δουλειά που πολλοί αγαπήσαμε. Είναι οι ανθρώπινες σχέσεις -όχι μόνο μεταξύ των εργαζομένων, αλλά και αυτές που αναπτύσσονται με το κοινό. Είναι τα ανοιχτά μικρόφωνα χωρίς «μη». Είναι οι μουσικές του, τα σαρδάμ μας, οι ακροατές, οι συνεργασίες, τα όνειρα που είχαμε μικροί, οι φιλίες που δημιουργήθηκαν, οι συνοδοιπόροι μας, αυτοί που πλέον δεν είναι μαζί μας. Είναι για πολλούς ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μας. Είναι οι πλάκες μας, οι αμέτρητες αναμνήσεις μας, είναι συναισθήματα, είναι… είναι… είναι…

Και να ξέρετε κάτι: Είναι σπουδαίο πράγμα να πηγαίνεις στην εργασία σου με χαμόγελο. Ο ΣΠΟΡ FM πάνω απ' όλα είναι παρέα -και έχει γράψει τη δική του λαμπρή ιστορία. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι οι παρέες γράφουν ιστορία. Πόσο χαρούμενος και περήφανος νιώθω που είμαι μέλος αυτής της παρέας… μιας παρέας που για μένα είναι κάτι σαν δεύτερη οικογένεια.