Σύνδρομο του... Μαρτίου

Η τελική... γνωμάτευση για το χθεσινό πελιδνό χρώμα της Εθνικής αναφέρει: σύνδρομο του... Μαρτίου! Αυτό που συχνάκις προσβάλλει τις ευρωπαϊκές εθνικές ομάδες αυτό τον μήνα. Που οι παίκτες τους είναι φορτωμένοι από τις σωματειακές υποχρεώσεις τους και δεν έχουν την απαιτούμενη φρεσκάδα.

Μάρτιος ήταν, άλλωστε, και στην προηγούμενη εντός έδρας ήττα της ελληνικής ομάδας σε φιλικό παιχνίδι. Μάρτιος του 2010, τότε που ηττήθηκε στον Βόλο από τη Σενεγάλη. Εζυγίσθη, λοιπόν, εμετρήθη κι ευρέθη ελλιπής η Εθνική στο χθεσινό φιλικό με τη Νότιο Κορέα. Καθότι οι Ασιάτες κουβαλάνε διαφορετική ποδοσφαιρική κουλτούρα και νοοτροπία και ήρθαν στα μέρη μας για να παίξουν... ντέρμπι. Μάλιστα, ορισμένοι εξ αυτών δεν το είχαν σε τίποτα να υπερβούν τα εσκαμμένα σε κάποια μαρκαρίσματα σε ορισμένες φάσεις. Στην καθ' ημάς ποδοσφαιρική ζωή, το φιλικό ματς είναι... φιλικό κι οι άγραφοι κανόνες του είναι ανάλογοι.

Το ότι το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα βρέθηκε ελλιπές, δεν προεξοφλεί απολύτως τίποτα εν όψει Βραζιλίας. Δεν χρειάζεται να είσαι προφήτης για να μαντέψεις ότι στα γήπεδα του Μουντιάλ οι παίκτες είναι... άλλοι. Διαφορετικό, σαφώς ισχυρότερο, το κίνητρο και η διάθεση δεν έχει καμία σχέση με την αντίστοιχη των φιλικών.

Στο πρώτο 45λεπτο, βέβαια, κάτι περισσότερο θα μπορούσε να είχε κάνει η ομάδα του Φερνάντο Σάντος, μια και τρεις φορές η μπάλα πήγε στα δοκάρια του Γιουνγκ. Πάντως, αν μπούμε στον πειρασμό να μιλήσουμε για Έλληνες που ξεχώρισαν κάπως, αυτούς θα τους βρούμε στο δεύτερο ημίχρονο. Πρώτος και καλύτερος ο Γιάννης Φετφατζίδης, ο οποίος επέδειξε διάθεση, όπως κι ο Δημήτρης Παπαδόπουλος, παρά τα λαθάκια που έκανε. Σε κάθε περίπτωση ήταν ένα ματς που για τους Ελληνες δεν αποτελεί φάρο για τα σπουδαία που έρχονται το καλοκαίρι. Είπαμε, σύνδρομο Μαρτίου.