Τα ματς για τα οποία ζουν οι οπαδοί

Στην Ελλάδα αυτονόητα έχω δει πολλά ντέρμπι.

Στην Ευρώπη είχα την τύχη να ζήσω μέσα στο γήπεδο το Ρέιντζερς-Σέλτικ, το Ρεάλ-Μπαρτσελόνα, τα ντέρμπι του Μιλάνου, της Γένοβας, του Τορίνου και της Ρώμης ακόμη και το Ερυθρός Αστέρας-Παρτιζάν στο Βελιγράδι όπως και το Λέφσκι- ΤΣΣΚΑ στην Σόφια.

Στην Αγγλία το ίδιο. Από Λίβερπουλ- Εβερτον, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ- Μάντσεστερ Σίτι, Αστον Βίλα-Μπέρμιχαμ, Αρσεναλ- Τότεναμ, Αρσεναλ-Τσέλσι ακόμη και Σέφιλντ Γιουνάιτεντ- Σέφιλντ Γουένσντει!

Πουθενά πάντως δεν βίωσα την τεταμένη ατμόσφαιρα των παιχνιδιών της Λίβερπουλ με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Αλλωστε πολύ πριν ακούσω την κουβέντα του Μπρέρα η μοίρα είχε φροντίσει να μου χαρίσει την εμπειρία ενός τέτοιου ματς.

Ηταν η δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων του 1978 όταν πέρασα για πρώτη φορά την πόρτα του «Ολντ Τράφορντ» για να δω την απόλυτη κόντρα του αγγλικού ποδοσφαίρου. Για ένα παιδί αυτό ήταν η απόλυτη εμπειρία. Η Λίβερπουλ πέρασε σαν σίφουνας με 3-0 όμως αυτό που έμενε χαραγμένο στο μυαλό ήταν η εικόνα των οπαδών των ηττημένων που χειροκροτούσαν τους παίκτες τους!

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο του Χρήστου Σωτηρακόπουλου στο england365.gr