Τις στιγμές της σύγκρουσης, τον πανικό μέσα στα βαγόνια και τις προσπάθειες των επιβατών να σωθούν από τη φωτιά περιγράφουν οι επιζώντες που καταθέτουν σήμερα, Πέμπτη (19/11), στη Λάρισα, στη δίκη για το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Οι μαρτυρίες αποτυπώνουν όσα έζησαν οι επιβάτες μέσα και έξω από τα βαγόνια, αλλά και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν μέχρι να φτάσει βοήθεια.
Πρώτη από τους αυτόπτες μάρτυρες-επιβάτες κατέθεσε η Κατερίνα Αντωνοπούλου, η οποία ταξίδευε στο δεύτερο βαγόνι του Intercity. Ακολούθησαν καταθέσεις και άλλων επιζώντων, μεταξύ των οποίων ο Κυριάκος Μπουσνάκης από το πέμπτο βαγόνι, η Ευδοκία Τσάπαρη από το τρίτο και η Σταυρούλα Καψάλη από το έκτο.
Κατερίνα Αντωνοπούλου: «Επικρατούσε το απόλυτο χάος»
«Το τρένο αρχισε να ταρακουνιέται και κοιταχτήκαμε τρομαγμένοι. Έσβησαν τα φώτα, έπεσα με φόρα στο έδαφος. Επικρατούσε το απόλυτο χάος», κατέθεσε η Κατερίνα Αντωνοπούλου, περιγράφοντας τη στιγμή της σύγκρουσης.
Η μάρτυρας ανέφερε ότι τις ώρες πριν από το δυστύχημα μετακινούνταν ανάμεσα στο πρώτο βαγόνι, το κυλικείο και τη θέση της, προσπαθώντας να ηρεμήσει τον γάτο της, που ήταν ανήσυχος. Στη διάρκεια αυτών των μετακινήσεων γνώρισε για πρώτη φορά ορισμένους από τους επιβάτες που έχασαν αργότερα τη ζωή τους, μεταξύ των οποίων τις αδελφές Πλακιά, την Εριέττα Μόλχο, τη Φραντσέσκα Μπέζα και τη Μάρθη Ψαροπούλου.
Μετά τη σύγκρουση παρέμεινε στο βαγόνι, αναζητώντας τον γάτο της και προσπαθώντας παράλληλα να βοηθήσει άλλους επιβάτες. Όταν η φωτιά δυνάμωσε και πλησίαζε το σημείο όπου βρισκόταν, αποφάσισε να διαφύγει από ένα σπασμένο παράθυρο. Κατά την πτώση της στο έδαφος έσπασε τον αγκώνα της.
«Το χάος ήταν ακόμα μεγαλύτερο έξω από το βαγόνι», ανέφερε στην κατάθεσή της.
Όπως εξήγησε, με τη βοήθεια δύο συνεπιβατών της, οι οποίοι ήταν αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού, απομάκρυναν τον Ρομπέρτο Ντρίστι από τη φωτιά και έδεσαν το τραυματισμένο πόδι της Ντίνας Μαγδαλιανίδη. Η ίδια υποστήριξε ότι τα ασθενοφόρα καθυστέρησαν να φτάσουν στην πλευρά των αγρών, όπου βρίσκονταν.
«Αυτό το έγκλημα ήταν αναμενόμενο», κατέθεσε ολοκληρώνοντας τη μαρτυρία της.
Σε ερώτηση της προέδρου του δικαστηρίου εάν η επιβατική αμαξοστοιχία πραγματοποίησε στάση μετά την αναχώρησή της από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Λάρισας, απάντησε: «Όχι, δεν θυμάμαι στάση».
Κυριάκος Μπουσνάκης: Οι φωνές μέσα στο πέμπτο βαγόνι
Εμφανώς ταραγμένος κατέθεσε και ο Κυριάκος Μπουσνάκης, ο οποίος επέβαινε στο πέμπτο βαγόνι. Ανέφερε ότι ταξίδευε συχνά με τρένο και είχε βρεθεί στην Αθήνα για το τριήμερο. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού είχε μετακινηθεί μέσα στην αμαξοστοιχία, πριν καθίσει κοντά στο έκτο βαγόνι.
Θυμόταν αμυδρά αυξομειώσεις της ταχύτητας μετά τη Λάρισα. Ακολούθησε ένας δυνατός κρότος, έσπασαν τζάμια και ο ίδιος χτύπησε στο κεφάλι και στο γόνατο. Με το τράνταγμα προσπάθησε να κρατηθεί, ενώ τα φώτα έσβησαν και το βαγόνι εκτροχιάστηκε.
Περιέγραψε τις στιγμές που ακολούθησαν ως εφιαλτικές. Προσπαθούσε να διαπιστώσει αν μπορούσε να κινήσει τα πόδια του, ενώ γύρω του άκουγε επιβάτες να φωνάζουν ότι θα πεθάνουν. Θυμόταν επίσης μια ασυνήθιστη μυρωδιά καπνού, την οποία δεν μπορούσε να προσδιορίσει.
Η μαρτυρία του αποτύπωσε τον φόβο και την αναστάτωση που επικράτησαν αμέσως μετά τη σύγκρουση, αλλά και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι επιβάτες μέσα στο σκοτάδι και τον καπνό.
Ευδοκία Τσάπαρη: Η διαφυγή από το σπασμένο παράθυρο και οι τραυματίες
Η Ευδοκία Τσάπαρη, επιβάτιδα του τρίτου βαγονιού, ταξίδευε από την Αθήνα μαζί με τον σύντροφό της. Σύμφωνα με την κατάθεσή της, το τρένο είχε πραγματοποιήσει στάση περίπου μισής ώρας στο Παλαιοφάρσαλο και μία ακόμη, σε άγνωστο σημείο, πριν από τη Λάρισα.
Μετά την αναχώρηση από τη Λάρισα, όπως περιέγραψε, η αμαξοστοιχία ανέπτυξε μεγάλη ταχύτητα και το ταρακούνημα ήταν έντονο. Η ίδια αισθάνθηκε ένα δυνατό φρενάρισμα και στη συνέχεια άλλα δύο, ενώ οι επιβάτες εκτινάχθηκαν προς τα εμπρός.
Το βαγόνι εκτροχιάστηκε, τα φώτα έσβησαν και ακούγονταν οι κραυγές εγκλωβισμένων ανθρώπων. Το χέρι της είχε σφηνώσει και, όταν κατάφερε να ανοίξει τα μάτια της, αντίκρισε καπνό. Η ίδια ανέφερε ότι οι εκκλήσεις για βοήθεια που άκουσε παραμένουν στη μνήμη της.
Κατάφερε τελικά να βγει μαζί με τον σύντροφό της από ένα σπασμένο παράθυρο. Έξω από το βαγόνι είδε τη φωτιά, ενώ διαπίστωσε ότι το χέρι της αιμορραγούσε. Ο σύντροφός της, Νίκος, προσπάθησε να την καθησυχάσει, λέγοντάς της ότι επρόκειτο για μια γρατζουνιά.
Στο σημείο συνάντησαν άλλους επιζώντες, ανάμεσά τους μια μητέρα με παιδιά και μια νεαρή γυναίκα που είχε λιποθυμήσει και προσπαθούσαν να συνεφέρουν. Μια άλλη μητέρα, σύμφωνα με τη μάρτυρα, φώναζε ότι το παιδί της ήταν ανοσοκατεσταλμένο και φοβόταν για τη ζωή του.
Όσοι είχαν κινητά τηλέφωνα άρχισαν να καλούν την αστυνομία και το 112. Η Ευδοκία Τσάπαρη περιέγραψε έντονο μαύρο καπνό που κατευθυνόταν προς το τούνελ, ενώ η ίδια κρύωνε εξαιτίας των χαμηλών θερμοκρασιών και της αιμορραγίας.
Όταν έφτασαν οι πυροσβέστες, έριξαν ένα σχοινί για να βοηθήσουν τους επιβάτες να ανέβουν σε ασφαλέστερο σημείο. Η μάρτυρας ανέφερε ότι χρειάστηκε και τη φυσική βοήθεια ενός πυροσβέστη για να ολοκληρώσει την ανάβαση. Στη συνέχεια κινήθηκαν προς το τούνελ, όπου ο καπνός δυσκόλευε την αναπνοή, και επιβιβάστηκαν σε λεωφορεία.
Κατά τη μεταφορά τους άρχισαν να μαθαίνουν ότι υπήρχαν νεκροί. Η ίδια διακομίστηκε στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, έχοντας υποστεί εγκαύματα και έχοντας καεί μέρος των μαλλιών της. Εκεί διαπίστωσε ότι αιμορραγούσαν και τα αυτιά της.
Μιλώντας για τις συνέπειες του δυστυχήματος, περιέγραψε τον ψυχικό πόνο, τις φοβίες με τις οποίες εξακολουθούν να ζουν οι επιζώντες και το βάρος που αισθάνεται επειδή η ίδια επέζησε, ενώ άλλοι επιβάτες σκοτώθηκαν. Τόνισε ότι οι άνθρωποι που βρίσκονταν στο τρένο δεν ήταν εμπορεύματα και ότι η τραγωδία θα μπορούσε να είχε συμβεί σε οποιονδήποτε.
Σταυρούλα Καψάλη: Έσπασαν τα τζάμια για να βγουν από το έκτο βαγόνι
Η Σταυρούλα Καψάλη ταξίδευε μόνη της από την Καρδίτσα, στο έκτο βαγόνι. Κατέθεσε ότι θυμόταν μια στάση της αμαξοστοιχίας, χωρίς όμως να μπορεί να προσδιορίσει αν έγινε πριν ή μετά τη Λάρισα. Όπως είπε, δεν είχε ακούσει κάποια σχετική ανακοίνωση.
Λίγο πριν από τη σύγκρουση είχε περάσει από το βαγόνι μια εργαζόμενη στην καθαριότητα. Στη συνέχεια, σύμφωνα με τη μάρτυρα, το βαγόνι άρχισε να κινείται απότομα μπρος και πίσω, σαν να ανασηκώθηκε, προκαλώντας αναστάτωση στους επιβάτες.
Η εργαζόμενη τραυματίστηκε και αιμορραγούσε, ενώ συνεπιβάτες της προσπάθησαν να τη βοηθήσουν δίνοντάς της χαρτομάντιλα. Άλλοι επιβάτες κλωτσούσαν τα τζάμια για να ανοίξουν διέξοδο, καθώς ο καπνός έμπαινε στο εσωτερικό.
Η πόρτα του βαγονιού άνοιξε, σύμφωνα με την εκτίμησή της, περίπου πέντε λεπτά μετά τη σύγκρουση. Η ίδια κατάφερε να βγει περίπου δέκα λεπτά αργότερα και αντίκρισε από απόσταση τη φωτιά.
Αφού ενημέρωσε τηλεφωνικά την οικογένειά της, κινήθηκε με άλλους επιβάτες προς τα πίσω, κατά μήκος των γραμμών, περνώντας από το έβδομο βαγόνι. Έφτασαν στο τέλος της αερογέφυρας, όπου έριξαν με τα πόδια έναν φράχτη και αστυνομικοί τους βοήθησαν να βγουν στον δρόμο.
Η μάρτυρας ανέφερε ότι όσο βρισκόταν στην αερογέφυρα άκουσε εκκλήσεις για βοήθεια. Στη συνέχεια επιβιβάστηκε σε λεωφορείο, το οποίο έφτασε στη Θεσσαλονίκη περίπου στις 3:30 τα ξημερώματα. Όπως κατέθεσε, οι επιβάτες ρωτούσαν κατά τη διαδρομή για συγκεκριμένα πρόσωπα, χωρίς να λαμβάνουν απαντήσεις.
Οι καταθέσεις των αυτοπτών μαρτύρων-επιβατών συνεχίζονται στο δικαστήριο της Λάρισας.
Πηγή: skai.gr