Το μπάσκετ στο Βορρά; Μόνο αυτός…

Κάτι αλλάζει στον μπασκετικό αέρα της πόλης. Το οσφρίζεσαι, το νιώθεις, το αισθάνεσαι. Θυμίζει παλιές, ένδοξες εποχές τότε στα μέσα της δεκαετίας του 80 και στις αρχές των 90ς που ο μπασκετικός Άρης του Γκάλη και της λοιπής παρέας ήταν κάτι παραπάνω από μια ομάδα μπάσκετ με έδρα τη Θεσσαλονίκη.

Γράφει ο Αλέξης Σαββόπουλος

Μετά από χρόνια το να βρεις ένα εισιτήριο για τους αγώνες του Άρη ισοδυναμεί με το να κερδίζεις το τζόκερ. Χρειάζεται να στηθείς στην ουρά, να βάλεις… μέσο για να το αποκτήσεις. Ήδη με το καλημέρα, η ΚΑΕ τρίβει τα χέρια της με τα τρία sold out με ΑΕΚ, Παναθηναϊκό και ΠΑΟΚ. Είχαμε χρόνια να δούμε κόσμο να μένει έξω από το γήπεδο και να αναβιώνει το θρυλικό σύνθημα απαίτηση προς την πολιτεία «είναι μικρό το γήπεδο». Τα εκατοντάδες χαρτάκια πριν το τζάμπολ, τα συνθήματα που έκαναν το Παλέ την πιο καυτή έδρα της Ευρώπης κατά δήλωση παικτών και προπονητών.

Ο ΑΡΗΣ επέστρεψε και για τους… κανονικούς μπασκετόφιλους και όχι τους απανταχού κολλημένους, συνιστά μια πολύ ευχάριστη είδηση. Αν υπάρχει μια ομάδα στην Ελλάδα που μπορεί επιτέλους να σπάσει το δίπολο κυριαρχίας Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού, αυτή είναι ο Άρης. Όχι από φέτος ασφαλώς για να μην παρεξηγηθούμε. Αν συνεχίσει όμως έτσι δεν θα αργήσει η στιγμή που θα βάλει δύσκολα στους δυο αιώνιους. Έχει ούτως ή άλλως χρόνια τώρα την μπασκετική κουλτούρα, το μπασκετικό DNA, με λίγα λόγια το υπόβαθρο. Πλέον έχει και έναν ιδιοκτήτη με οικονομική επιφάνεια, όραμα, πλάνο, σχέδιο. Μια βόλτα στο Παλέ σε πείθει για αυτό. Από την ανακαινισμένη μπουτίκ ως τα αποδυτήρια στα πρότυπα του ΝΒΑ, τα μαύρα καθίσματα για να ταιριάζουν με το κίτρινο χρώμα.

Το σημαντικότερο είναι όμως ότι ο άνθρωπος αυτός- κάτι
σαν θείο δώρο για τον Άρη- μοιάζει να γουστάρει τρελά τη φάση. Είναι παρών σε όλα τα παιχνίδια μαζί με την σύζυγό του. Παθιάζεται, χειροκροτεί με τα συνθήματα της κερκίδας, μπαίνει στο κλίμα και αποκτά το μικρόβιο εχέγγυο ότι δεν το βλέπει παροδικά. Θέλει να επαναφέρει το Άρη στην ελίτ, να τον οδηγήσει ξανά στην Ευρωλίγκα, αλλά θέλει να το πετύχει βήμα-βήμα. Πρώτα να ξεχρεώσει τις παλιές αμαρτίες και στη συνέχεια να βάλει πλώρη για την κορυφή. Όπως θα έκανε κάθε σοβαρός επιχειρηματίας που οφείλει εκτός από το συναίσθημα να πορεύεται και με τους αριθμούς.

Ασφαλώς και ο Άρης δεν έγινε υπερομάδα. Έχει αγωνιστικές αδυναμίες, θα έχει και τις άσχημες βραδιές του στη διάρκεια της σεζόν. Διαθέτει όμως πλέον τον άνθρωπο που παρέχει διοικητική και οικονομική ασφάλεια στην ομάδα, που δεν θα διστάσει να αλλάξει κάποιον ξένο αν χρειαστεί και που με τις κινήσεις του θα αναγκάσει τόσο τον ΕΣΑΚΕ όσο και την Ευρωλίγκα να τον αντιμετωπίζουν από εδώ και πέρα με βάση το όνομά του.