Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πάντα πριν ξημερώσει!

Η μνήμη είναι περίεργο πράγμα. Κάνει συνειρμούς, επαναφέρει τα γεγονότα σμιλεμένα. Περασμένα με το βερνίκι της ωραιοποίησης, γιατί πάντα τα ωραία είναι πιο δυνατά. Και εκείνες οι μέρες στην Πορτογαλία που άρχισαν σαν σήμερα πειν 15 χρόνια θα είναι πάντα τετοιες.... συνδεδεμένες με τις στιγμές που ονειρευόμασταν με τα μάτια ανοιχτά.

Σε ένα τέτοιο πρωινό αμέσως μετά από να στραπάτσο όπως ήταν αυτό με την Αρμενία αυτόματα η πρώτη σκέψη που γίνεται είναι πως αυτό που συνέβη στο Euro 2004 έχεις την αίσθηση πως ήταν απλά όνειρο. Πως δεν έγινε ποτέ!

Και όμως αυτό που η μνήμη κάνει τα δικά της παιχνίδια βρίσκει εξηγήσει στο ότι πόσοι θυμούνται, πως πέντε χρόνια πριν τις τρελές μέρες του Euro μας νικούσε 2-1 και μας απέκλειε η Λετονία μέσα στο ολυμπιακό στάδιο από την διοργάνωση του 2000;Πόσοι ανακαλούν στην σκέψη τους το πόσο προβληματική ήταν η ομάδα όταν ανέλαβε ο Ρεχάγκελ το καλοκαίρι του 2001, πόσοι πραγματικά θυμούνται ή ξέρουν από τους νεότερους το ακριβώς συνέβη σε εκεινο το εφιαλτικό 5-1 στο Ελσίνκι τον Σεπτέμβριο του 2001;

Διαβάστε όλο το άρθρο του Χρήστου Σωτηρακόπουλου στο england365.gr