Τονάλι για τον εθισμό του στον τζόγο: «Δεν κατάλαβα ότι ήμουν άρρωστος, είχα κλειστεί στη φούσκα μου»

Ο Σάντρο Τονάλι αποτελούσε έναν από τους πιο ενδιαφέρον χαφ της Ευρώπης και το βήμα που έκανε από τη Μίλαν στη Νιουκάστλ το 2023 έμοιαζε ότι θα του αλλάξει την καριέρα.

Όμως αντί για την εκτόξευση του, ήρθε ένας 10μηνος αποκλεισμός από την ενεργό δράση, καθώς ο Ιταλός στοιχημάτιζε παράνομα σε παιχνίδια ομάδων του, της Μπρέσια και της Μίλαν.

Ο Τονάλι πλέον έχει επιστρέψει και αποτελεί σημαντικότατο γρανάζι στη μηχανή του Έντι Χάουι και σε συνέντευξη που παραχώρησε, μίλησε για αυτούς τους σκοτεινούς μήνες της ζωής του.

Αναλυτικά όσα δήλωσε ο Σάντρο Τονάλι:
«Δεν είναι υπερβολή να μιλήσουμε για μια πρώτη και μια δεύτερη ζωή. Ο τρόπος ζωής μου ήταν αρνητικός. Ήμουν κλειστός σε όλους και αυτό με έκανε να αλλάξω συμπεριφορά, ακόμα και με τους ανθρώπους που αγαπούσα και που με αγαπούσαν. Ήμουν έτσι στην προπόνηση και στο σπίτι, με φίλους και συγγενείς. Σήμερα, ευτυχώς, είμαι διαφορετικός.

Δεν θυμάμαι το πρώτο στοίχημα. Έγινε συνήθεια όταν ήμουν 17 ή 18 ετών. Και ομαλοποιήθηκε όταν άρχισε να καταλαμβάνει πολύ από τον χρόνο μου. Το γεγονός ότι ήταν online με τύφλωσε για τα πάντα και κλείστηκα στη φούσκα μου. Νομίζω ότι ποτέ δεν κατάλαβα ότι γινόταν εθισμός. Όταν κάποιος βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση είναι δύσκολο να τον ρωτήσεις αν είναι άρρωστος. Η απάντηση θα είναι πάντα όχι. Ακόμα κι αν νιώθει ότι δεν είναι έτσι. Δεν σκέφτεσαι ότι έχεις πρόβλημα, και προσπαθείς να το κρύψεις.

Τους μήνες που ήμουν μακριά από το γήπεδο, πέρασα πολύ χρόνο με τον ψυχολόγο. Η δουλειά του ήταν να με κάνει να καταλάβω πώς είχα πέσει σε αυτό. Συνήθως καταλαβαίνουμε πότε χάνουμε κάτι: οικογένεια, δουλειά ή μισθό. Αντίθετα, στην περίπτωσή μου, η οικονομική άνεση δεν με άφηνε να αντιληφθώ τη σοβαρότητα της κατάστασης. Ήταν μια δύσκολη διαδικασία ανάρρωσης. Δεν μπορούσα να πάρω συγκεκριμένα φάρμακα, γιατί με το 95% από αυτά θα είχα βγει θετικός σε έλεγχο αντιντόπινγκ, οπότε ήταν όλο ένα νοητικό ταξίδι: κράτησε μήνες, με έναν ψυχολόγο και έναν ψυχίατρο. Τον τελευταίο χρόνο, έμεινα χωρίς τηλέφωνο για 6 μήνες, ένιωσα μια αίσθηση ελευθερίας».