Χίλσμπορο: Όταν όλα εξελίσσονται γύρω σου σε αργή κίνηση....

Έζησα εκείνη τη μέρα από κοντά και έχω δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου πως δεν θα την αφήσω να φύγει από τη μνήμη ποτέ.

Δεν θα γράψω κάτι καινούργιο στη στήλη αφού το έχω κάνει ήδη τα προηγούμενα χρόνια και πιστεύω πως σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται να αφήνεις το συναισθηματικό κομμάτι να μιλήσει και όχι τη δημοσιογραφική ματιά.

Γράφει ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος

Οι 96 ψυχές, που βρέθηκαν στο γήπεδο με όνειρα και αντ' αυτού όλα μετατράπηκαν σε εφιάλτη, έσβησαν μεσα σε λίγα λεπτά από σειρά εγκληματικών λαθών, όμως βρήκαν επιτέλους τη δικαίωση τους τη τελευταία διετία. Γι' αυτό και πια το ενός λεπτού σιγή έχει αντικατασταθεί από πέρσι με το ενος λεπτού χειροκρότημα στο Άνφιλντ.

Ήταν και το ένοιωθες ξανά και χτες μια στιγμή απελευθέρωσης συναισθημάτων πριν αρχίσει το ματς με τα πρόσωπα όσων έζησαν εκείνο το εφιαλτικό μεσημέρι να μπορούν σιγά σιγά να ασχοληθούν με τη θύμηση και το φόρο τιμής σε όσους έφυγαν άδικα. Και όχι με την πίκρα και την οργή σε καποιες περιπτωσεις που πλημμύριζε την καρδιά τόσα χρόνια, όσο διάστημα δεν υπήρχε δικαιοσύνη στο ζήτημα της απόδοσης ευθυνών!

Όσα χρόνια λοιπόν και αν περάσουν δεν θα φύγει ποτέ η αίσθηση της ανατριχίλας που κυρίευσε τις αισθήσεις μολις συνειδητοποιήσαμε τότε, εκείνο το μεσημέρι και όσο εξελισσόταν η ιστορία, το μέγεθος αυτής της τραγωδίας. Όλα είχες την αίσθηση πως εξελίσσονταν τα πάντα σε αργή κίνηση όπως στις ταινίες!

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο στο england365.gr